Bölüm 7:Susmadık

Zorbalanmıştım aşağılanmıştım ve bunun intikamını planlıyordum evde. Ve arkadaşlarımla ertesi gün okula gittiğimde intikam planımı arkadaşlarla uyguladık. Tam ilk derse geleceğimiz sırada Lailaya işaretiyle bağırdı. Ve herkes merak edip dışarı çıktı.

Okulun önünde dururken kalbimin sesi kulaklarımda yankılanıyordu.

Dün gece yaşananlar hâlâ aklımdan çıkmamıştı. Sokaktaki o an… korku… öfke… ve sonunda söylediğim o tek kelime:

“Yeter.”

Bugün ise yalnız değildim.

Arkamda insanlar vardı.

Viyana sağımda duruyordu. Laila ise solumda. Gözleri hâlâ biraz üzgündü ama artık güçlü görünüyordu.

Okul kapısının üstündeki pankart rüzgârda dalgalanıyordu.

“SUSMADIK.”

Kalabalığın içinden fısıldaşmalar yükseldi.

Bazıları şaşkındı.

Bazıları rahatsız.

Bazılarıysa destekliyordu.

Bir adım öne çıktım.

Eskiden olsa başımı eğer geçerdim.

Ama artık değil.

— Kimsenin kimseyi küçük düşürmeye hakkı yok, dedim yüksek sesle.

Sessizlik oldu.

Sonra bir alkış sesi duyuldu.

Arkamdan.

Sonra bir tane daha.

Ve bir tane daha.

O an anladım.

Adaletsizlik tek başına güçlü görünür.

Ama insanlar konuşmaya başladığında gücünü kaybeder.

Ve biz artık susmuyorduk. Buna yemin ettim tabii karşılığında müdür tarafından tutanak yedik ama değdi.