Bölüm 8: Sesizlik

Birkaç hafta geçmişti. Sharle okuldan ayrılmıştı ve koridorlar ilk kez bu kadar sessizdi. Sessizlik, garip bir huzur değil, hafif bir gerginlik yaratıyordu.

Ben ve Viyana öğle arasında kantinin köşesinde oturuyorduk. Sessizliği, herkesin kendi işine dalması ve kimsenin laf atmamasıyla hissettik. Ancak bu huzur uzun sürmedi.

İkinci dersin ortasında, koridordan tanıdık bir kahkaha yükseldi. Ardından birkaç hızlı adım… ve birkaç zorbadan oluşan bir grup, bir sınıf arkadaşını köşeye sıkıştırdı.

— Viyana… dediğim anda kalbim hızlandı.
— Sakin ol, fısıldadı Viyana. Biz yanındayız.

Hemen yanlarına koştuk. Kızın sırtı duvara dayanmış, elleri çantasında bir şeyler arıyordu.

— Yeter artık! diye bağırdım.

Erkeklerden biri omzunu bana doğru itti. Viyana yanımda hazır bekliyordu, gözlerini zorbaların gözlerinden ayırmadan duruyordu.

— Dokunma! dedim kendime ama hem kendim hem de diğerleri için sesim güçlü çıktı.

Zorbalar kısa bir an duraksadı. Arkamızda diğer öğrencilerin bakışları vardı; sessizlik artık korkuyla değil, merakla doluydu.

— Boş verin! dedi biri homurdanarak, ama bu sefer geri çekildiler.

Bir an derin bir nefes aldım. Viyana bana baktı, hafifçe gülümsedi:

— Artık susmuyoruz, dedi.

O an anladım: Sessizlik Sharle’ın yokluğunda korkutucu gibi görünse de, yanımda Viyana olduğu sürece, zorbalık ne kadar güçlü olursa olsun biz de o kadar güçlüyüz.

Koridor bir meydan okuma değil, bizim duruşumuzun sahnesi olmuştu.