Teklif

Bölüm 3

Tesisin derinliklerinde, ağır çelik kapıların arkasında geniş bir salon vardı. Hydra’nın bayrakları tavandan sarkıyor, yeşil ışıklar loş ortamı daha da tehditkâr hale getiriyordu.

Masada kalın bir dosya duruyordu. Üzerinde sadece tek bir kelime yazıyordu: Görev.

Adam dosyayı Steve’in önüne itti.
— Eğer bizimle olacaksan, sadakatini kanıtlamalısın.

Steve dosyayı açtı. İçinde fotoğraflar vardı: birkaç bilim adamı, küçük bir araştırma tesisi ve siviller.

— Bunlar Hydra’ya ihanet edenler. Onları ortadan kaldırmanı istiyoruz.

Steve’in nefesi kesildi. Fotoğraflardan birinde çocuklu bir kadın vardı. Masum. Savunmasız.

— Onlar düşman değil, dedi Steve, öfkesini bastırmaya çalışarak.
Adamın gözleri parladı.
— Hydra’nın düşmanı olan herkes, düşmandır.

Sessizlik. Steve yumruklarını sıkmıştı. İçinde fırtına kopuyordu. Hydra’ya boyun eğerse masumların kanı kendi ellerine bulaşacaktı. Ama reddederse… Bucky’yi sonsuza kadar kaybedecekti.

Adam gülümseyerek ekledi:
— Eğer başarılı olursan, Winter Soldier’ı sana göstereceğiz. Onun yaşadığına dair kanıtı… kendi gözlerinle.

Steve’in kalbi deli gibi atıyordu.

Bir an gözlerini kapattı. Bucky’nin gülüşünü, gençlik yıllarını, o trenin üstündeki son bakışını düşündü. İçindeki tüm değerler, inançlar ve yeminler tek bir anıya karşı yeniliyordu.

“Onu bulacağım.”

Steve başını kaldırdı.
— Masumlara dokunmam.
Adamlar birbirine baktı. Öfkeyle homurdandılar.
— O zaman nasıl sadakatini kanıtlayacaksın, Rogers?

Steve’in çelik gibi bakışları masaya saplandı.
— Hydra’nın düşmanlarını alt ederim. Ama sivillere zarar vermem.
Bir anlık sessizlikten sonra adamın dudaklarında alaycı bir gülümseme belirdi.
— Peki, Captain Hydra. Görevini kendine göre tamamla. Ama bil ki… biz seni izliyoruz.

O anda Steve, Hydra’nın oyununa resmen adım atmıştı.

Avengers Tarafı

Aynı gece, Avengers Kulesi’nde toplanan ekip endişeli bakışlarla birbirine bakıyordu.

— Steve nerede? diye sordu Natasha.
— 48 saattir yok, dedi Sam. Telefonlarına da cevap vermiyor.

Tony sandalyesine yaslandı, ellerini kavuşturdu.
— Size söylemiştim. Kendi takıntısına yeniliyor. Bu Bucky saplantısı onu bitirecek.

— Saçmalama, dedi Nat sertçe. — Steve asla böyle kaybolmaz.
— Asla mı? diye Tony alayla güldü. — Hepimiz insanız, Romanoff. Belki de o kadar da “mükemmel” değilmiş.

Peter sessizce, umut dolu bir sesle araya girdi:
— Belki de bir ipucu buldu. Bence… Steve kötü bir şey yapmaz.

Salonda gergin bir sessizlik oldu.
Herkesin zihninde aynı soru yankılandı:

Steve Rogers nerede?

Ve cevabı sadece Steve biliyordu:
Bucky’ye biraz daha yaklaşmıştı.