Bucky’ye Yaklaşma

Bölüm 10

Kule sessizliğe bürünmüş, sadece Hydra’nın düşük uğultusu ve alarm sistemlerinin arka plandaki tıkırtıları duyuluyordu. Steve, Captain Hydra maskesinin ardında soğukkanlı bir lider gibi yürüyordu. Her adımı dikkatle planlanmıştı; her hareketi, hem Hydra’nın gözünde hem de kendi planında kritik bir öneme sahipti.

Ama aklında tek bir düşünce vardı: Bucky.

Hydra’nın tesisi, bir labirent gibi uzanıyordu. Steve, tüm bu koridorları biliyor, her tuzak ve güvenlik sistemi hakkında önceden bilgiye sahipti. Yine de bu sefer işi daha hassastı. Bucky’yi doğrudan bulmak kolay olmayacaktı; Hydra onu sıkı gözetim altında tutuyordu. Steve’in görevi, görünürde bir Hydra görevlisi gibi davranırken, gizlice Bucky’ye yaklaşmaktı.

Koridorun sonunda bir kapı belirdi. Üzerinde tek bir işaret vardı: Winter Soldier – Özel Alan. Steve’in kalbi hızla çarptı. Derin bir nefes aldı ve maske ardında yüzünü soğukkanlı bir ifade ile sabitledi.

Kapıyı açarken Bucky, elinde bir silah ile hazır bekliyordu. Gözlerinde tanıdık bir soğukluk vardı; ama Steve onun bakışlarında hâlâ bir iz olduğunu hissedebiliyordu. O iz, geçmişlerinden kalan bir bağdı.

— Steve? diye mırıldandı Bucky, sesi boğuk ve temkinli.

Steve’in kalbi bir an durdu. Bucky onu tanımıştı. Ama bu an, Hydra tarafından kaydedilecek olursa, her şey tehlikeye girerdi.

— Buck… dedi Steve sessizce. — Sakin ol. Ben buradayım.

Bucky silahını hafifçe indirdi ama hâlâ temkinliydi. Hydra’nın zihin kontrolü ve eğitimleri onu şüpheci yapmıştı. Steve, adımlarını dikkatle ayarlayarak, Bucky’ye yaklaşmaya devam etti.

— Beni dinle… dedi Steve, alçak bir tonla. — Bu sadece bir oyun. Ben hâlâ senin yanındayım.

Bucky’nin gözleri doldu; hafifçe göz kırptı ama içindeki kontrol hâlâ onu yönlendiriyordu. Steve, elini yavaşça Bucky’nin omzuna koydu. Dokunuş, bir dostluk ve güven mesajıydı.

— Bucky… hatırlıyor musun? Biz birlikteydik… Brooklyn sokaklarında, savaşta… dedi Steve.

Bucky gözlerini kaçırdı. Bir an hafif bir titreme hissetti, anıların zinciri zihninde kırılmaya başlamıştı. Hydra’nın etkisi güçlüydü, ama Steve’in sessiz direnci ve kararlılığı Bucky’nin içindeki insanı uyandırıyordu.

— Steve… diye fısıldadı Bucky, sesi kırık ve karışık. — Ama… ben…

— Ben biliyorum, dedi Steve, sabırla. — Ama seni buradan çıkaracağım. Söz veriyorum.

O sırada Hydra temsilcilerinin adımları duyuldu. Alarm sesi yankılandı. Steve, Bucky’yi hızla gölgelere çekti, güvenli bir alana yönlendirdi. Görünürde Hydra’ya hizmet eden biri olarak hareket ediyor, ama her hamlesi, Bucky’yi korumak ve kaçırmak üzerineydi.

Bucky Steve’in hareketlerini fark etti; gözlerindeki güven yeniden canlandı.
— Sen… bunu… planladın, değil mi?

— Evet, Buck. Her şeyi… senin için.

Bu kısa ama yoğun temas, ikisinin arasındaki bağın yeniden canlanmasına sebep oldu. Hydra’nın gölgesi hâlâ üzerindeydi, ama Steve biliyordu ki artık Bucky’ye ulaşmıştı. İlk adım atılmıştı.

Gizlice geri çekildiklerinde, Steve ve Bucky kısa bir an için yalnız kaldılar. Steve, maskesini hafifçe kaldırarak yüzüne baktı.
— Bu sadece başlangıç, dedi. — Hydra’nın tüm tuzaklarına rağmen, seni kurtaracağım.

Bucky, derin bir nefes aldı. İçinde karışık bir his vardı: şüphe, korku, ama aynı zamanda eski dostluğun ve güvenin verdiği bir umut.

O gece, Captain Hydra maskesinin ardında Steve Rogers bir kez daha fark etti: Hydra’yı manipüle edebilir, kendi oyununu oynayabilir ama kalbindeki tek gerçek, Bucky’yi kurtarmak ve onu tekrar özgür bırakmaktı.

Ve gizlice Avengers’a gönderdiği mesajlarla, hem kendi tarafını hem de Bucky’yi korumayı başarmıştı.