Kırılma Noktası

Bölüm 5

Gece karanlığa bürünmüştü, ama Steve’in zihni hiç olmadığı kadar aydınlıktı—ya da en azından kendi karanlığının farkındaydı. Hydra’nın tesislerinde, devasa ekranların önünde dizilmiş bir grup ajan ona bakıyordu. Masumların zarar görmediğini, görevi zekice tamamladığını biliyorlardı, ama Steve’in içindeki direnç onlara meydan okuyordu.

— Captain Hydra, dedi baş temsilci alaycı bir tonla. — Sadakatini kanıtlamak için şimdi bir adım daha atmalısın.

Ekranda beliren görüntüler Steve’in kalbini yerinden çıkaracak gibiydi. Fotoğraflar, masumlar değil, tanıdığı yüzlerdi. Savaş sırasında birlikte görev yaptığı askerler, eski dostları, hatta Bucky’ye yakın bazı insanlar… Hepsi Hydra’nın bir tuzağına düşmüştü.

Steve nefesini tuttu. Bu bir testti. Hydra onu tamamen teslim almak istiyordu, ama Steve’in amacı farklıydı: Bucky’yi kurtarmak.

— Onları… yok edemem, fısıldadı kendi kendine.

Ekranda bir hedef beliriyordu: bir küçük kasaba, sakinleri kaçışacak zaman bile bulamadan Hydra’nın silahlarının hedefindeydi. Steve’in gözleri doldu. Kalbi ikiye bölünmüştü: bir yanda görev, diğer yanda vicdanı ve Bucky’ye olan bağlılığı.

Ayakları ağır adımlarla laboratuvar koridorlarında ilerlerken, zihninde Bucky’nin sesi yankılandı: “Steve… ben hep yanındayım.”

Bu hayali ses, Steve’in kararını güçlendirdi. Masumlara zarar vermeyecek, ama görevi de görünürde tamamlayacaktı. Binanın girişinde, patlayıcılar ve silahlaryla dolu bir odanın kapısına geldi. Ellerini titreyerek cihazları etkisiz hâle getirdi; gazları ve tuzakları devre dışı bıraktı. Her şey sessizdi. Hydra’nın kameraları kayıtta, ama Steve’in içindeki kararlılık ona rehberlik ediyordu.

Tam o anda bir ajan belirdi. Silahını doğrultmuştu.
— Neden görevini tamamlamıyorsun?

Steve soğukkanlılıkla cevap verdi:
— Çünkü benim görevim… masumları öldürmek değil.

Ajanın kaşları çatıldı, ama daha fazla zaman kaybetmeden geri çekildi. Hydra temsilcileri, Steve’in yüzündeki kararlılığı gördü ve sessizce not aldılar: “Zorunlu teslim alma adımı tamamlanamadı.”

Steve, o gece yorgun ama tatmin olmuştu. Vicdanı huzurluydu; tek huzuru, Bucky’yi kurtarma planının henüz başlamış olmasıydı. Pencerenin önüne geçip dışarı baktı, yağmur damlaları camda ritmik bir şekilde çarpıyordu. Kendi kendine mırıldandı:

— Bucky… yakında seni bulacağım.

Bu sırada Avengers Kulesi’nde Natasha, Tony ve Sam bir kez daha Steve’in kayboluşunu tartışıyordu. Natasha:
— Onu anlamak zor, ama Steve asla kötü biri olamaz.
Tony, öfkeyle yumruğunu masaya vurdu:
— Bence bu iş çoktan kontrolden çıktı!

Sam ise sessizce pencerenin dışına bakıyor, Steve’in yaptığı seçimlerin bir şekilde onu Bucky’ye yaklaştıracağını umut ediyordu.

Steve için Hydra artık sadece bir görev değil, bir labirentti. Kendi karanlığıyla, dünyaya yalan söylemekle ve Bucky’ye olan takıntısıyla yüzleştiği bir sınavdı. Ama bir şey kesindi: Bucky’yi kurtarmak için hiçbir şeyden vazgeçmeyecekti.

Ve o gece, Captain Hydra maskesinin altında, Steve’in gözlerinde kararlılığın ve fedakârlığın ateşi yanıyordu.