Karanlık

Bölüm 23 – Karanlığa Yakın

Kaçıştan sonra sessizlik ağırlaştı.

Ormanın kenarındaki eski yolda duruyorlardı. Tesis geride kalmıştı ama hava hâlâ soğuktu.

Ayaz Elif’i kucağında tutuyordu.

“Bir hastaneye götürmemiz lazım,” dedi Mert nefes nefese.

Ece başını salladı.

“Hayır… normal hastane işe yaramaz. Bu biyolojik bir şey değil.”

Elif aniden titredi.

Ayaz hemen eğildi.

“Elif?”

Ama Elif’in gözleri yavaşça açıldı.

Bu sefer bakışı daha da farklıydı.

Daha boş…

Daha uzak.

“Sistem… yeniden bağlanıyor…”

Ayaz panikledi.

“Hayır, hayır, hayır… çıktık biz!”

Elif başını hafifçe çevirdi.

Ama Ayaz’a bakmıyordu.

Sanki içinden bir şey dinliyordu.

Ece geri adım attı.

“Durumu kötüleşiyor…”

Mert endişeyle:

“Bağlantı kopmadı… sadece yer değiştirdi.”

Elif’in sesi aniden değişti.

Soğuk ve düz:

“Konum tespit edildi.”

Ayaz dondu.

“Elif…?”

Elif bir anda Ayaz’ın kolunu tuttu.

Ama bu bir sevgi hareketi değildi.

Bir “tutma” gibiydi.

Ve bir anda Elif’in gözleri tamamen beyaza döndü.

Ece bağırdı:

“BİLİNÇ KAYBI BAŞLADI!”

Elif’in sesi bozuldu:

“Taşıyıcı… stabil değil…”

Ayaz geri çekilmeye çalıştı ama Elif’in eli onu bırakmıyordu.

Sanki güçleniyordu.

Mert bağırdı:

“Onu yere indirin! Sistem onu tekrar açıyor!”

Ayaz zorla Elif’i yere yatırdı.

“Elif! Bana bak!”

Ama Elif artık onu duymuyordu.

Sadece fısıltı vardı:

“Yeni protokol başlatılıyor…”

Bir anda Elif’in etrafında hafif bir ışık oluştu.

Ece şokla baktı.

“Hayır… bu mümkün değil…”

Ayaz panik içinde:

“Ne oluyor?!”

Ece yutkundu.

“O… kendi kendini yeniden yazıyor…”

Elif’in vücudu titredi.

Ama bu sefer insan gibi değil…

Sanki veri gibi.

Mert geri çekildi.

“Eğer bu tamamlanırsa… Elif artık geri dönmez.”

Ayaz’ın gözleri doldu.

“Bunu durdurun!”

Ama Elif’in sesi son kez netleşti:

“Taşıyıcı… Elif… siliniyor…”

Ve o an Elif’in gözleri tamamen kapandı.

Ama bu uyku değildi.

Sanki içeride biri kapıyı kilitlemişti.

Ve anahtar artık yoktu.

Ayaz Elif’i kucağına aldı.

“Hayır… beni bırakmayacaksın…”

Ama Elif artık tepki vermiyordu.

Ece sessizce fısıldadı:

“Bu… daha kötü.”

Mert başını salladı.

“Artık Elif yok gibi değil…”

“İçeride savaş var.”

Ve uzaktan, sistemin çok derininden bir sinyal tekrar yükseldi.

Elif’in sesi değil…

Ama ona benzeyen bir şey:

“YENİ KONTROL SAHASI OLUŞTURULUYOR.”