Karanlik

Bölüm 10 – Karanlık Gerçek

Kütüphanenin ışıkları tamamen söndüğünde birkaç saniye boyunca hiçbir şey görülmedi.

Sadece nefes sesleri…

Elif bir adım geri çekildi.

“Burada ne oluyor…?”

Ayaz’ın sesi titriyordu.

“Baba… lütfen ışıkları aç.”

Bir “klik” sesi duyuldu.

Acil lambalar yeniden yandı.

Ama Ayaz’ın babası artık merdivenlerde değildi.

Ece etrafa baktı.

“Gitti… nasıl bu kadar hızlı?”

Ayaz dosyayı yerden kaptı.

“Bu bitmedi.”

Elif öne çıktı.

“Bana artık gerçeği söyleyin! Mert ne gördü?”

Sessizlik oldu.

Sonra Ayaz’ın babasının sesi karanlığın içinden geldi. Ama bu kez daha yakındı:

“Gördüğü şey… görmemesi gereken bir şeydi.”

Elif irkildi.

“Sen neredesin?”

Adam yavaşça rafların arasından çıktı.

“Bu bina sadece bir laboratuvar değildi. Okulla bağlantılı gizli bir proje yürütülüyordu.”

Ece gözlerini kısarak baktı.

“Bunu yıllardır söylüyordum…”

Ayaz şaşkınlıkla ona döndü.

“Sen biliyor muydun?”

Ece başını salladı.

“Bazı şeyleri duymuştum… ama Mert’ten sonra herkes sustu.”

Elif bir adım öne çıktı.

“Mert ne gördü?”

Adam Elif’e baktı.

“Bir kayıt… yanlışlıkla onun eline geçti.”

Ayaz’ın babası yutkundu.

“Ve o kayıt, bazı insanların hiç var olmamış gibi davranmak istediği şeyleri gösteriyordu.”

Elif’in sesi titredi.

“Onu öldürdünüz mü?”

O an kütüphanede ölüm sessizliği oldu.

Ayaz hemen atıldı.

“Hayır! Böyle bir şey söyleme!”

Ama adam cevap vermedi.

Sadece uzun uzun Elif’e baktı.

“Gerçek her zaman sandığın kadar basit değildir.”

Ece fısıldadı:

“O zaman… Mert hâlâ yaşıyor olabilir mi?”

Bu cümleyle herkes dondu kaldı.

Ayaz’ın elindeki dosya yere düştü.

Ve içinden bir sayfa daha kaydı.

Üzerinde tek bir şey yazıyordu:

“MERT – SON AKTİF KONUM: BİLİNMEYEN”

Elif nefesini tuttu.

“Yani… hâlâ bulunabilir mi?”

Ayaz’ın babası ilk kez gözlerini kaçırdı.

“Eğer doğru yerde ararsanız… evet.”

Ama sonra ekledi:

“Fakat bu işe devam ederseniz… artık sadece Mert kaybolmayacak.”

Kütüphane kapısı rüzgârla çarparak açıldı.

Ve dışarıdan gelen soğuk hava içeri doldu.

Sanki hikâye artık geri dönülmez bir noktaya gelmişti…