BÖLÜM-9

Kızıl bir anda ışınlanıp bizi yalnız bırakmıştı.Ne oluyordu?

Bir süre birbirimize bakakalmıştık.

"O...o tam olarak ne demek istedi? Ne demek "tesadüf" değildi?"

Peter sadece bana gülümseyerek bakıyordu.

"Ah..Ela,gerçekten ikimizin de lanetli olmasının bir tesadüf olacağını mı düşünüyordun?"

Ses tonu korkutucuydu.Sakindi.Rahattı.Ve insanın kanını donduruyordu.

"Ne demeye çalışıyorsun."

Sesim tereddütlü çıkmıştı ama sesimi n titremesin diye özen göstermiştim.

Peter ayağa kalktı.Birkaç adımla aramızdaki mesafeyi kapattı.Önümde diz çöktü.Bana aşağıdan bakıyordu.

"Diyorum ki...senin lanetli olduğunu en başından beri biliyordum."

"Nasıl?"

Peter kısık bir sesle gülmeye başlamıştı.Neye güldüğünü anlamamıştım.

"Ah Ela...hala...hala anlamamazlıktan mı geliyorsun..?"

Sessiz kalmıştım.Sessiz kaldığımı görünce konuşmaya devam etti.

"Ben sana saplantılı bir adamım.Sana takıntılı,seni takip eden,seni lanet olası her yerden takip eden bir adamım.Senin fotoğraflarını panoma asan,her özlediğimde fotoğraflarına bakan bir adamım.Seni..."

Gözleri tamamen kararmıştı.Gülümsemesi korkunçtu.

"ÖLESİYE SEVEN bir adamım.Anladın mı beni? Neden bu kadar garip davrandığımı? Neden seni kıskandığımı? Neden seni korumaya çalıştığımı? Anladın mı şimdi ela?"

"...Ne?"

"Ela,sana soruyorum.Anladın mı beni? Yoksa anladığını sağlamak için başka bir şey mi yapmam lazım?"

"Ben.."

"Ela.Anladığını söyle.Lütfen..."

Sesi titriyordu,şimdi ne yapacaktım.Artık kaçma şansım bile yoktu.

(Bölümü nasıl buldunuz? Yorumlara beklerimmm)