Bölüm-7

"Ela...bu kim diyorum sana."

"Peter bu şe—"

"Ela.Bu.Kim.Çabuk...söyle bana."

(Bölümden bir alıntıı)

"Bilinmeyen Sırlar,Bilinen gerçekler"

Ortamdaki hava sessizliği bozmaya cesaret bile edemiyordu.Sanki herkes gözleriyle meydana okuyor gibiydi.Kızıl'ın bakışları sürekli yüzüme kayıyordu.Bunu Peter da fark etmişti.Çünkü o da gözlerini kısmış ikimize bakıyordu.Kim bilir aklından neler geçiyordu....
---------------------------🍁-----------------------
Aradan biraz zaman geçti.Belki 1...belki 2 saat.Ama aralarındaki kıvılcım sönmek yerine daha da çok harlanıyordu.Ne kızıl bakışlarını kaçırıyordu...ne de Peter.
-------------------------🔥-------------------------
Peter bakışlarını Kızıl'dan çekti.Biraz rahatlamıştım.Ama bakışları tamamen bana odaklanmıştı.Ve...hiç iyi bakmıyordu.İçinde biriktirdikleri şimdi taşacakmış gibi bir hali vardı.Bedenini bana çevirdi,gözleri gözlerimden ayrılmadı.İlk sorduğu soru;

Peter:"Ela...bu kim."

Oldu.

Başta bir şey diyemedim.Bacaklarım titriyordu.Oturmayıp ayakta kalsam yere yığılacak gibiydim.Bana çok...çok kızgın gibi bakıyordu.Sesindeki ölümcül ciddiyet davranışlarına da yansımıştı.Yumruklarını sıkıyordu.Çenesi kasılmıştı ve kızıl çok rahattı.Çok...rahat.

Sonra Peter parmaklarıyla düzensiz bir ritimle vurmaya başladı.Dişlerini sıkması,sabrının son damlalarında olduğunu gösteriyordu.

Peter:"Ela...bu kim diyorum sana."

Sesim titreyerek,neredeyse kısık bir sesle ağlayacakmışım gibi cevap vermeye zorladım kendimi.

Ela:"Peter...bu şe—"

Öfkeli bir haykırışla yüzüme bağırarak cevap vermeme bile izin vermeden tekrar sordu.Daha sert,daha acımasız bir şekilde.

Peter:"Ela.Bu.Kadın.Kim."

Aramızda bir sessizlik oldu.Sesi kulaklarımda yankılanıyordu.

Ela:"Benim...eee–"

Peter:"Ne? Senin...ne."

Bir anda gerçekleri atıverdim.

Ela:"...Ablam."

Peter:"..."

Bir süre düştü.Sanırım şok içindeydi.

Peter:"...Ne.Ela,bu...bu senin ablan nasıl olabilir? Bu...bu resmen,"

Bakışları kızıl ile bana döndü.2 saniye ya geçmişti ya geçmemişti.

Peter:"Bu resmen bir üç harfli.Görmüyor musun!? Yüzü bile yok bu varlığın!"

Sesi hem tedirgindi hem de öfkeden dolayı sesi titriyordu.Anlamaya çalışıyor ama başaramıyor gibiydi.Sonra teker teker açıklamaya başladım.Yoksa bunun sonu hiç iyiye alamet olmayacaktı.

Ela:"Üvey ablam aslında.Öz değil..."

Peter çıldırmamak için kendini yiyiyor gibi bir hali vardı.Dediklerim ona kötü bir espri gibi geliyordu ama hepsi gerçekti.Bir anda ayağa kalktı,sağa sola dönmeye başladı.Baya hızlı yürüyordu ve olanları anlamaya çalışıyordu.Sonra yüzünü bana döndü.Bakışlarında...bir gariplik vardı.

Peter:"Ela...noluyor.Bu varlık..."ablam" dediğin varlık...." Sonra gözlerimin içine baktı,sesi titremeye devam ediyordu.Elini neredeyse farketmediğim 2 saniye boyunca sıktığı saçlarını ellerinden uzaklaştırdı.Ama yüzüne korkunç bir gülümseme yerleşti.

Peter:"..Bekle.Ela...sen..yoksa...?"

Siktir! Hayır,hayır,hayır! BİLİYORUM DEME BANA—

Ela:"Düşündüğün gibi değil.Sana yemin ederim..."

Tam da o an kızıl konuşmaya başladı.

Kızıl:"Tam da düşündüğün gibi."

Peter:"Ela..." Sesi artık daha da geriyordu.Sanki kelimeleri dilinde yutmuştu. "Ela Akdeniz.Ela Akdeniz...şimdi...tam olarak....kim sence?"

KIZIL SENİN DİLİNİN AYARINA TÜKÜREYİM!

Kızıl:"La—"

Derken sözünü kestim.Şu...lanet olası çeneni tut,rica ediyorum....

Ela:"İnsan." Dedim yüzüme zoraki bir gülümseme yerleştirerek.İnanmışa benzemiyordu.Ve ben sıçmıştım,kızıl yüzünden.Lanet olası varlık!

(Evet canlarımmm,bölümüm bu kadardıı,baya heyecanlı yerinde bitti.Sizce bir sonraki bölümde neler olacak? Yorumlarınızı bekliyorummm🌷🌷🔥🔥🍁🍁)