Bölümler 15Şu an: 4.Bölüm:İlk Oyun
- 1 1.Bölüm:Son Ders385 kelime
- 2 2.Bölüm:Güvenlik Şeridi386 kelime
- 3 3.Bölüm:Kimseye Anlatma768 kelime
- 4 4.Bölüm:İlk Oyun683 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 5.Bölüm:Son Hamle401 kelime
- 6 6.Bölüm: Oyunun Yeni Kuralı415 kelime
- 7 7.Bölüm:İlk İpucu195 kelime
- 8 8.Bölüm: Son Kapı247 kelime
- 9 9.Bölüm: Hatırladığım Ses463 kelime
- 10 10.Bölüm: Kırmızı X526 kelime
- 11 Bölüm 11: Sessiz Tanık463 kelime
- 12 12. Bölüm: Eski Günlük416 kelime
- 13 13.Bölüm:Karanlık Koridor399 kelime
- 14 14.Bölüm: Tuzak436 kelime
- 15 15.Bölüm:Yaşam Savaşı..657 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Ankara'da pazartesi sabahı gri bulutlarla başlamıştı.
Yağmur durmuştu ama sokaklar hâlâ ıslaktı. Eylül, gece boyunca neredeyse hiç uyuyamamıştı. Telefonuna gelen o gizemli arama, adamın söylediği sözler ve kapüşonlu kişinin bir anda ortadan kaybolması zihninden çıkmıyordu.
Telefonunu eline aldı.
Anka Beş grubunda onlarca mesaj vardı.
Can:
Kimse doğru düzgün uyuyabildi mi?
Mina:
Ben uyuyamadım.
Zeynep:
Sürekli telefonu kontrol edip durdum.
Aras:
Bugün saat 11.00'de okulun önünde buluşuyoruz. Polis, eşyalarımızı almamız için izin vermiş.
Eylül kısa bir cevap yazdı.
Tamam, geliyorum.
Telefonu cebine koyarken annesi mutfağın kapısından seslendi.
"İyi misin?"
Eylül gülümsemeye çalıştı.
"İyiyim."
Annesi ona inanmadı ama üstelemedi.
Saat tam on birde beş arkadaş Anka Koleji'nin önünde buluştu.
Okulun giriş kapısında hâlâ polis şeritleri vardı.
Bahçede iki polis aracı bekliyordu.
Can sessizliği bozdu.
"Şu okulun hâline bakın..."
Bir hafta önce kahkahaların yükseldiği bahçe şimdi bomboştu.
Görevli polis, öğrencileri sırayla içeri almaya başladı.
"Yalnızca dolaplarınızı boşaltabilirsiniz. Yasaklı bölgelere girmek yok."
Beşi de başlarını salladı.
Koridora girdikleri anda içlerini garip bir sessizlik kapladı.
Ayak sesleri boş koridorlarda yankılanıyordu.
Eylül istemsizce cinayetin işlendiği koridora baktı.
Kapının önünde hâlâ sarı güvenlik şeritleri vardı.
Aras bunu fark etti.
"İstersen bakma."
Eylül başını salladı.
"Hayır... İyiyim."
Ama iyi değildi.
İçeri doğru baktıkça öğretmenin cansız bedenini gördüğü an gözlerinin önüne geliyordu.
Can ortamı yumuşatmaya çalıştı.
"Şu dolaplarımızı alıp çıkalım. Burada durdukça insanın içi daralıyor."
Herkes kendi dolabına yöneldi.
Eylül anahtarını çıkarıp dolabını açtı.
Kapak açılır açılmaz içeriye sıkıştırılmış beyaz bir zarf yere düştü.
"Eylül..."
diye fısıldadı Mina.
"Bu da ne?"
Eylül eğilip zarfı aldı.
Üzerinde siyah kalemle yalnızca adı yazıyordu.
EYLÜL
Zarfı yavaşça açtı.
İçinden küçük, eski görünümlü bir kart çıktı.
Kartın üzerinde tek cümle vardı.
Her cevap yeni bir sorudur.
Kartın arkasını çevirdi.
Büyük siyah rakamlarla sadece şu yazıyordu:
13
Rakamın hemen altında küçük bir anahtar sembolü vardı.
Can kartı eline aldı.
"On üç mü?"
Mina kaşlarını çattı.
"On üçüncü sınıf diye bir şey yok."
Zeynep düşünceli bir sesle,
"Belki sınıf numarasıdır."
dedi.
Aras dikkatlice kartı inceledi.
"Hayır."
"Neden?"
"Çünkü burada başka bir şey daha var."
Kartın sağ alt köşesinde silik bir işaret görünüyordu.
Küçücük bir satranç tahtası.
Can şaşkınlıkla güldü.
"Adam bizimle resmen oyun oynuyor."
Tam o sırada zarfın içinden ikinci bir kâğıt düştü.
Bu kez üzerinde karelerden oluşan küçük bir tablo vardı.
Ortadaki kare kırmızı kalemle işaretlenmişti.
Yanında tek bir yazı...
F5
Mina kâğıdı eline aldı.
"F5..."
"Bilgisayar tuşu olabilir."
dedi Can.
Aras başını iki yana salladı.
"Hayır."
"Hem satrançta hem de koordinat sisteminde kullanılan bir yer."
Eylül sessizce dinliyordu.
Aras devam etti.
"Eğer bu gerçekten satranç hamlesiyse, biri bizi belirli bir noktaya yönlendirmeye çalışıyor."
"Ya da..."
Can sözünü tamamladı.
"...yanlış yere."
Beş arkadaş birbirine baktı.
Artık emindiler.
Bu sadece bir tehdit değildi.
Bir oyundu.
Ve biri onları bu oyunun içine çekmeye çalışıyordu.
Tam çıkacakları sırada Eylül'ün gözü koridorun sonundaki ilan panosuna takıldı.
Panoda yeni asılmış gibi duran küçük beyaz bir not vardı.
Yaklaştılar.
Notta yalnızca şu yazıyordu:
İlk hamle senindi. Sıra bende.
Altında siyah mürekkeple çizilmiş küçük bir satranç şahı bulunuyordu.
Can yutkundu.
"Bunu biraz önce görmemiştik."
Aras başını kaldırıp koridorun sonuna baktı.
Kimse yoktu.
Sadece açık duran bir kapı yavaşça rüzgârla sallanıyordu.
"Birisi hâlâ burada olabilir."
Beşi de kapıya doğru yürümeye başladı.
Kapıyı açtıklarında eski okul kütüphanesine çıktılar.
İçerisi loştu.
Toz kokusu her yere sinmişti.
Rafların arasında ilerlerken Mina eski yıllıkları fark etti.
"Belki öğretmen hakkında bir şey bulabiliriz."
2022 yılına ait yıllığı masaya koydular.
Sayfaları çevirmeye başladılar.
Bir anda kitabın içinden eski bir fotoğraf yere düştü.
Fotoğrafı Aras aldı.
Fotoğrafta cinayette hayatını kaybeden öğretmen okul bahçesinde biriyle konuşuyordu.
Yanındaki kişinin yüzü görünmüyordu.
Siyah kapüşonuyla kameraya sırtını dönmüştü.
Fotoğrafın arkasında tek bir cümle yazıyordu.
İlk hamle senindi.
Tam o anda bütün kütüphanenin ışıkları söndü.
Zeynep korkuyla irkildi.
"Eylül..."
Derin bir sessizlik oldu.
Sonra okulun eski hoparlörlerinden cızırtılı bir ses yükseldi.
"Oyunu bırakın."
"Yoksa kaybeden siz olursunuz."
Işıklar bir anda geri geldi.
Masaya döndüklerinde herkes donup kaldı.
Fotoğraf...
Yok olmuştu.
Yerinde yalnızca siyah bir şah taşı duruyordu.
Aras taşı eline aldı.
Taşın altında katlanmış minicik bir kâğıt vardı.
Kâğıtta tek cümle yazıyordu:
"Bir sonraki ipucu, en çok güvendiğiniz kişinin yanında."
Beş arkadaş aynı anda birbirine baktı.
Artık katilin amacı sadece saklanmak değildi.
Onlarla oyun oynuyordu.
Bölüm Sonu
Bölüm etkileşimi
