Bölümler 15Şu an: 12. Bölüm: Eski Günlük
- 1 1.Bölüm:Son Ders385 kelime
- 2 2.Bölüm:Güvenlik Şeridi386 kelime
- 3 3.Bölüm:Kimseye Anlatma768 kelime
- 4 4.Bölüm:İlk Oyun683 kelime
- 5 5.Bölüm:Son Hamle401 kelime
- 6 6.Bölüm: Oyunun Yeni Kuralı415 kelime
- 7 7.Bölüm:İlk İpucu195 kelime
- 8 8.Bölüm: Son Kapı247 kelime
- 9 9.Bölüm: Hatırladığım Ses463 kelime
- 10 10.Bölüm: Kırmızı X526 kelime
- 11 Bölüm 11: Sessiz Tanık463 kelime
- 12 12. Bölüm: Eski Günlük416 kelime · Okuduğun bölüm
- 13 13.Bölüm:Karanlık Koridor399 kelime
- 14 14.Bölüm: Tuzak436 kelime
- 15 15.Bölüm:Yaşam Savaşı..657 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Okul koridorunda ölüm sessizliği vardı.
Mehmet Amca'nın elleri hâlâ titriyordu. Elindeki eski fotoğrafa uzun uzun baktı.
Aras sessizliği bozdu.
"Mehmet Amca... Fotoğraftaki üçüncü kişi kim?"
Yaşlı adam derin bir nefes aldı.
"Onun adını yıllardır duymadım."
Can merakla yaklaştı.
"Kim?"
Mehmet Amca gözlerini kapattı.
"Selim Bey'in en yakın arkadaşıydı."
Dört arkadaş aynı anda şaşırdı.
"Ne?"
"Adı Murat Yıldırım."
"Yıllar önce bu okulda öğretmendi."
Mina kaşlarını çattı.
"Peki şimdi nerede?"
"Bilmiyorum."
"Bir gün aniden okuldan ayrıldı."
"Ama Selim Bey onu hiç unutmadı."
Eylül düşünceli bir şekilde fotoğrafa baktı.
"Demek fotoğraftaki kişi Murat Hoca..."
Mehmet Amca başını salladı.
"Selim Bey son zamanlarda sürekli onun adını söylüyordu."
"Bir şeylerden korkuyordu."
Aras hemen sordu.
"Neden?"
Mehmet Amca sessizce cevap verdi.
"Çünkü bir şey bulmuştu."
Can heyecanlandı.
"Ne bulmuştu?"
Mehmet Amca onları öğretmenler odasının arkasındaki eski arşiv odasına götürdü.
Paslı bir dolabı açtı.
İçinden eski, kahverengi deri kaplı bir günlük çıkardı.
"Selim Bey bunu bana emanet etmişti."
"Bir gün biri gelirse..."
"...ona ver demişti."
Eylül günlüğü dikkatlice açtı.
İlk sayfalarda ders planları vardı.
Son sayfalara geldiklerinde yazılar değişmişti.
Selim Bey'in el yazısıyla şu cümle yazıyordu:
"Beni izliyorlar."
Can yutkundu.
Bir sonraki sayfada ise şöyle yazıyordu:
"Gerçeği öğrendim."
"Ama bunu herkese anlatamıyorum."
Aras sayfayı çevirdi.
Bir sonraki sayfa yırtılmıştı.
Herkes donup kaldı.
Mina fısıldadı.
"Biri bu sayfayı özellikle koparmış."
Son sayfaya geçtiler.
Orada tek bir cümle vardı.
"Eğer bana bir şey olursa..."
"13. kata bakın."
Tam o anda okulun elektrikleri bir anda kesildi.
Koridor karanlığa gömüldü.
Eylül irkilerek Aras'ın yanına geçti.
Can telefonunun fenerini açtı.
Koridorun sonunda bir gölge belirdi.
Siyah kapüşonlu biri...
Bu kez birkaç saniye boyunca olduğu yerde durdu.
Sonra cebinden küçük beyaz bir zarf çıkarıp yere bıraktı.
Arkasını döndü ve karanlığın içinde kayboldu.
Aras hızla koştu.
Ama koridorun sonuna ulaştığında kimse yoktu.
Sadece beyaz zarf duruyordu.
Can zarfı açtı.
İçinden siyah bir satranç taşı çıktı.
Bu kez vezir taşıydı.
Altındaki notta şu yazıyordu:
"Her oyunda en güçlü taş vezirdir."
"Ama bazen oyunu kazanan piyon olur."
Zeynep notun arkasını çevirdi.
Bu kez yalnızca bir sayı yazıyordu.
1313
Eylül sayıya dikkatlice baktı.
"13... yine 13."
Aras düşünceli bir sesle konuştu.
"Hayır..."
"Bu sadece bir sayı değil."
"Bizi bir yere yönlendiriyor."
Tam o sırada Can'ın telefonu çaldı.
Yine Bilinmeyen Numara.
Hoparlörü açtı.
Boğuk ses sakin bir şekilde konuştu.
"Günlüğü bulacağınızı biliyordum."
"Ama asıl sır hâlâ eksik."
Aras öfkeyle bağırdı.
"Sen kimsin?"
Karşı taraftan sadece kısa bir kahkaha duyuldu.
Sonra son cümle geldi.
"13. kata çıkmadan gerçeği öğrenemezsiniz."
Telefon kapandı.
Beş arkadaş birbirine baktı.
Artık tek hedefleri vardı.
13. kata çıkmak.
Bölüm Sonu 📖
Bölüm etkileşimi
