Bölümler 3Şu an: Giriş
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
🎼
Sessizlik artık sadece etrafımda değil içimdeydi ve bu sessizlik bir boşluk gibi değil ağır bir örtü gibi üzerime kapanıyordu, nefes almaya çalıştıkça o örtü biraz daha bastırıyor ama boğmuyor, sadece beni benden uzaklaştırıyordu. Kalbimin durup durmadığını anlamaya çalışmadım çünkü anlamak bile bir çabaydı ve çaba gösterecek gücüm kalmamıştı, yine de içimde tuhaf bir bekleyiş vardı, sanki biri geç kalmış bir haberle gelecekmiş gibi ama kimsenin gelmeyeceğini de biliyordum. Bilmek acıtmıyordu, bilmek yavaş yavaş uyuşturuyordu.
Bedenimle aramdaki mesafe açıldıkça düşüncelerim de seyrekleşti, önce cümleler bozuldu sonra kelimeler dağıldı ve en sonunda sadece hisler kaldı ama onlar da net değildi, daha çok gölgeler gibiydi. Kendimi suçlamadım, kimseyi de, çünkü suçlamak için hâlâ bir ben olması gerekir ve ben artık parça parça bir şeydim. Güçlü olduğumu sandığım anları hatırlamak istedim ama o anlar bana ait değilmiş gibi geldi, sanki başkasının hayatını izliyordum ve o hayatla aramdaki bağ kopmuştu.
Bir an için içimde çok kısa bir sızı geçti, pişmanlık gibi ama tam değildi, daha çok eksik kalmış bir cümle gibiydi, söylenememiş bir şey, yarım bırakılmış bir dokunuş. O sızı hemen kayboldu çünkü zihnim onu tutacak kadar açık değildi. İnsan ölürken her şeyi hissetmiyor, sadece hissetmesi gerekenleri kaybediyor ve bu kayıp düşündüğümden çok daha sessiz oluyordu.
Soğukluk yayılmaya devam etti ama bu bir üşüme değildi, titremedim, kaçmak istemedim, sadece bedenimin artık dünyayla aynı dili konuşmadığını fark ettim. Yer beni tutuyordu ama ben yere tutunmuyordum. Zaman akıyordu ama ben zamanın içinde değildim. Aramızda ince ama aşılmaz bir çizgi vardı ve ben o çizginin yanlış tarafındaydım.
Kalbim bir daha atmadı. Bunu bir sesle ya da ani bir fark edişle anlamadım, daha çok bir şeyin eksildiğini hissettim. İçimdeki ritim sustu ve onunla birlikte beni burada tutan son bağ da çözüldü. O an panik gelmedi, korku gelmedi, sadece çok derin bir ağırlık çöktü ve bu ağırlık göğsümde değil varlığımdaydı. Sanki ben diye bir şey yavaşça kapatılıyordu.
Nefesim çoktan kesilmişti ama bunu fark edecek bir bilinç kalmamıştı. Göğsüm durduğunda bedenim hâlâ oradaydı ama ben artık o bedenin içinde değildim. Kızıl saçlarım yüzüme düşmüş, dudaklarım aralanmıştı ama bunların hiçbiri bana ait değildi. Benim olan her şey biraz önce sessizce çekilmişti.
O an ölümüm tamamlandı. Büyük bir an olmadı. Bir eşik geçilmedi. Bir ışık yanmadı. Sadece ben yavaş yavaş silindim. Dünyada hiçbir şey durmadı. Müzik bir yerlerde çalmaya devam etti. Birileri güldü. Birileri konuştu. Ve ben, kimsenin fark etmediği bir sessizlikte, tamamen yok oldum.
Sessizlik artık tek bir an değildi, yayılıyordu, uzuyordu ve ben o sessizliğin içinde yavaş yavaş siliniyordum. Bedenim oradaydı ama beden olmak artık bana ait bir durum değildi, daha çok geride bırakılmış bir eşya gibiydi. Kalbimin durduğunu bilmedim, çünkü durduğunu fark edecek bir ben kalmamıştı, sadece içimde bir şeyin eksildiğini hissetmiştim ve o eksiklik tamamlanmayacak kadar büyüktü. Nefesim çoktan kesilmişti ama nefessizliğin paniği gelmedi, çünkü panik yaşamak için hâlâ hayata tutunmak gerekir.
Bir zamanlar beni ben yapan şeylerin yavaş yavaş çözüldüğünü hissettim, düşüncelerim, duygularım, hatıralarım tek tek anlamını yitirdi. Güldüğüm anlar, sustuğum anlar, güçlü görünmeye çalıştığım günler hepsi aynı uzaklıktaydı. Hiçbiri beni çağırmıyordu. Hiçbiri geri dönmem için bir neden sunmuyordu. Hayatım bir film şeridi gibi akmadı gözümün önünden, daha çok karanlıkta bırakılmış dağınık sahneler gibiydi ve ben o sahnelerin hiçbirine ait değildim artık.
İçimde bir yerde çok küçük bir farkındalık kaldı, sönmeye yüz tutmuş bir kıvılcım gibi. O farkındalık bana şunu söyledi; ben artık burada değilim. Bu cümle korkutucu değildi. Daha çok gecikmiş bir gerçek gibiydi. İnsan bazı şeyleri geç anlıyor ve anladığında itiraz edecek gücü kalmıyor. Ben de itiraz etmedim. Tutunmadım. Kendimi geri çağırmadım. Çünkü çağıracak bir sesim yoktu.
Bedenim ağırlaştı, dünya ile aynı ağırlıkta kaldı ama ben o ağırlığın dışında kaldım. Kızıl saçlarım yüzüme düşmüş, gözlerim bir noktaya sabitlenmişti. O gözler artık görmüyordu. O beden artık hissetmiyordu. Ama asıl gerçek şuydu; o beden artık beni taşımıyordu. Hilal orada bitmişti. Sessizce. Gürültüsüz. Kimseyi sarsmadan.
Ölümüm büyük olmadı. Bir şeyler yıkılmadı. Zaman durmadı. Gökyüzü değişmedi. Dünya bana bakmadı bile. Ve belki de en ağır olan buydu. Benim için her şey bitmişti ama dünya hiçbir şey olmamış gibi devam ediyordu. Birileri bir sonraki şarkıyı seçiyordu. Birileri mesaj yazıyordu. Birileri hâlâ gülüyordu. Hayat, beni beklemeden akıyordu.
Ve işte tam burada fark ettim.
Hikâye benim için bitmişti.
Ama diğerleri için yeni başlıyordu.
Benim sustuğum yerde onların sessizliği başlayacaktı.
Benim yokluğumda onların suçluluğu, korkusu, inkârı filizlenecekti.
Benim için zaman durmuştu ama onlar için zaman artık eskisi gibi akmayacaktı.
Ama bu hikâye, şimdi asıl onları içine alacaktı.
🎼
•
•
•
•
•
•
Bölüm etkileşimi
