Son Dans kitap kapağı

2. bölüm / 3

1

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 3Şu an: 1

Medyada Ayliz Dinçer var.Ana karakterimiz.🧡
1.
Bazı sabahlar insan daha gözünü bile açmadan, bilincinin en derin köşelerinde ne kadar büyük bir yorgunluk biriktiğini anlıyor.
Sanki uyku, dinlendirici bir nehir değil de insanı dibe çeken kurşuni bir ağırlıkmış gibi çöküyor göğsünüze.
Ben o sabah tam olarak öyle uyandım. Alarmın o tiz, acımasız melodisi odanın sessizliğini bölmeden birkaç dakika önce, beynim kendi kendine "Tamam, bu kadar işkence yeter" deyip beni aniden yüzeye, gerçekliğin soğuk kıyısına itti.
Gözlerimi yavaşça araladığımda ilk gördüğüm şey, tavanın üzerindeki o tanıdık, sıvası hafifçe çatlamış gölge oldu. Odanın içi, gecenin karanlığı ile sabahın ilk ışıkları arasında sıkışıp kalmış kasvetli bir yarı alacakaranlıkla kaplıydı. Stor perdenin pencere pervazına tam oturmayan sol köşesinden, iğne deliğinden sızar gibi incecik, gri bir ışık sızıyordu. O saatlerde dışarıda güneş bile henüz ne yapacağına tam karar verememiş olurdu; gökyüzünü maviye mi boyayacaktı, yoksa sisli bir griliğin arkasına mı saklanacaktı, belirsizdi. Açıkçası ben de kendi içimde aynı kararsızlığın ortasındaydım. Yataktan kalkıp o bitmek bilmeyen koşturmacanın içine atılmak mı daha kötüydü, yoksa gözlerimi yeniden zorlayıp o huzursuz, parça parça uykunun kollarına dönmeye çalışmak mı, bir türlü emin olamıyordum.
Bir süre, eklemlerimdeki sızıyı dinleyerek hiç kıpırdamadan sırtüstü yattım. Evin uyanış sesleri, adeta görünmez bir orkestra gibi yavaş yavaş yükselmeye başladı. Bizim evin sabahları, kendine has, milimetrik hesaplanmış bir düzene ve ritme sahiptir. Öyle ki, bazen saate bakmanıza ya da alarm kurmanıza hiç gerek kalmazdı. Annemin mutfakta, o eski ahşap dolabın kapağını kapatırken çıkardığı o tok tıkırtı, babamın koridorda yürürken hafifçe boğazını temizleyişi, ocaktaki çaydanlığın altından yükselen o hafif, tıslayan kaynama sesi... Bunlar benim çocukluğumun en korunaklı köşesinden beri hiç değişmeyen, zamanın aşındıramadığı detaylardı. İnsan büyürken, hayatındaki bazı seslerin hep aynı şekilde çi kalacağını, dünyada ne yıkılırsa yıkılsın o seslerin sığınak gibi orada duracağını sanıyor. Belki de tam olarak bu yüzden o sıradan gürültüler insana tarif edilemez bir güven veriyor.
Ev henüz tam anlamıyla uyanmamıştı, perdeler açılmamıştı ama koridorlarda gezinen o hafif ayak sesleri, mutfakta porselen tabakların birbirine değerken çıkardığı o ince, çınlayan tınılar evin yaşamaya başladığını fısıldıyordu. Kettle'ın yavaş yavaş kaynarken çıkardığı o derinden gelen uğultu, bizim evin sabah ritüelinin başlama vuruşuydu. İnsan yaşarken fark etmiyor, hatta bazen kanıksıyor ama bu küçük, önemsiz gibi görünen alışkanlıklar, bir binayı duvar olmaktan çıkarıp "ev" yapan yegâne harç oluyor.
Yorgunlukla iç geçirip başucumdaki komodinin üzerinde duran telefona uzandım. Ekran, sabahın bu çiğ ışığında insana ve uykusuna hiç saygısı olmayan bir canavar gibi parlayarak doğrudan göz bebeklerime patladı. Gözlerimi kısarak ekrandaki bildirim yığınına baktım: Dört cevapsız arama, farklı gruplardan gelmiş yirmi iki birikmiş mesaj, iki önemsiz haber bildirimi ve en tepede, haber merkezindeki editörümden gece tam üç buçukta atılmış, buz gibi soğuk, tek cümlelik bir mesaj duruyordu:
"Uyanık mısın?"
Sanki ben etten kemikten yapılmış, dinlenmeye ihtiyacı olan bir insan değilmişim de, yirmi dört saat boyunca aralıksız açık tutulması zorunlu olan o sinir bozucu o devlet kurumlarından biriymişim gibi. Telefonu sinirle yatağın üzerine, yüzüstü çevirdim. Bir on saniye daha tavanı seyrettikten sonra, kendime içten içe sağlam bir küfür eder gibi doğruldum ve yataktan kalktım.
Eğer bir insan gece üçe kadar, masa lambasının o loş ve göz yoran ışığında cinayet dosyası okuyup otopsi raporları arasında kaybolursa, sabah uyandığında yirmi dört yaşının tazeliğini hissedemezdi zaten. Direkt kırk sekiz yaşında, hayatın sillesini yemiş, iki boşanma atlatmış ve sabahları ilk iş olarak tansiyon ilacı arayan biri gibi kalkarsın o yataktan. Benim fiziksel ve ruhsal hâlim de tam olarak bu tasvire uyuyordu.
Çıplak ayaklarımı parkenin soğuk yüzeyine bastığım o ilk an, belimden sırtıma doğru yayılan keskin bir tutulma dalgasıyla irkildim. Rahatsız bir ofis sandalyesinde, saatlerce tek bir fotoğrafa odaklanıp aynı pozisyonda oturmanın bedeli buydu sanırım. "Bunu tamamen hak ettin Ayliz," dedim kendi kendime, sesim odanın boşluğunda boğukça yankılandı. Odada cevap verecek kimse yoktu ama içimdeki o her şeye muhalif ses, bu fırsatı kaçırmayıp hemen fısıldadı: "Daha dur, bu iyi günlerin."
Ağır adımlarla banyoya geçip pirinç musluğu sonuna kadar açtım. Soğuk su, avuçlarımdan yüzüme sertçe çarptığı o ilk saniyede, insan gerçekten sihirli bir değnek değmiş gibi kendine geldiğini, zihninin açıldığını sanıyor. Sonra kafasını kaldırıp aynadaki o acımasız yansımayla yüzleşiyor ve içindeki bütün o sahte umut kırıntıları uçup gidiyor. Gözlerimin altı, uykusuzluğun mor mürekkebiyle boyanmış gibi halkalanmıştı. Saçlarım ise tam bir felaketti; gece odama biri gizlice girip "hadi kalkın savaş çıktı" dese ve ben apar topar fırlasam, saç tellerim bu kadar nizamsız ve dağınık olamazdı. Islak ellerimle dalgaları yatıştırmaya, biraz olsun düzeltmeye çalıştım. Olmadı. Bir daha denedim, telleri geriye doğru taradım. Yine eski asi hâline döndü. En sonunda havluyu kenara fırlatıp vazgeçtim. Benim saçımla inatlaşmak, beton bir duvara oturup dert anlatmaya benziyordu; ne yaparsan yap, eninde sonunda pes eden ve başı ağrıyan hep ben oluyordum.
Aynadaki yansımama bu kez daha dikkatli, daha uzun ve derin bir bakış fırlattım. İnsan kendine aynada gereğinden fazla uzun süre bakınca iki şeyden biri oluyordu: Ya ışığın ve açının oyununa gelip kendini aşırı beğenmeye başlıyordu ya da yüzündeki her bir çizgiyi incelemekten siniri bozuluyordu. Bende her sabah olduğu gibi yine o değişmez ikincisi gerçekleşti.
Bir de şu göz meselesi vardı tabii. Hayatım boyunca, kendimi bildim bileli insanlardan en fazla duyduğum, artık kulaklarımda pelesenk olmuş cümlelerin başında geliyordu bu durum. "Gözlerin çok değişik Ayliz." "Lens mi var, yoksa hareleri doğuştan mı böyle?" "İnsan seninle konuşurken bir anda gözlerinin içinde kayboluyor, bakakalıyor." Çocukken, annemin eve gelen o gün arkadaşları tombul yanaklarımı sertçe sıkmadan önce mutlaka eğilir, büyülenmiş gibi gözlerimin rengini incelerdi. Lisede, o sert mizaçlı öğretmenler bile sınıfta beni ismimle çağırmadan önce o tuhaf gözlerimle hatırlayıp parmakla gösterirlerdi. Üniversite yıllarında tanıştığım, hayatıma giren insanların neredeyse yarısı, tanışmamızın ilk beş dakikası dolmadan lafı mutlaka döndürüp dolaştırır, bu gözlerin sırrına getirirdi. Gazeteciliğe, hele ki adliye muhabirliğine başlayınca iş iyice çığırından çıktı, saçma sapan bir boyut kazandı. Röportaj yaptığım, köşeye sıkışmış, suçluluk psikolojisiyle kıvranan insanların bazıları, tam onlara en can alıcı soruyu sorduğum an ne konuşacaklarını unutup gözlerime takılı kalıyorlardı. Hiç unutmam, bir keresinde hararetli bir canlı yayından çıktıktan sonra, stüdyonun kapısında bekleyen yaşlı bir amca yanıma gelmiş ve tam beş dakika boyunca, titreyen sesiyle sadece benim gözlerimin yapısını, rengini anlatmıştı. Oysa biz içeride iki saat boyunca ülkenin gündemine oturan, upuzun bir cinayet dosyasını, delilleri konuşmuştuk; adam o vahşete dair tek bir kelime bile etmemişti. İnsanların öncelik sıralamasını anlamak bazen gerçekten imkânsız oluyordu.
Ama işin en komik, belki de en ironik tarafı şuydu: Ben sabahları bu aynaya baktığımda, insanların öve öve bitiremediği o derin hareleri, rengi ya da ışıltıyı görmüyordum bile. Ben sadece günlerin biriktirdiği o ağır uykusuzluğu görüyordum. Yüzümün tam ortasına, son birkaç yılda adeta kazınarak yerleşmiş olan o gereksiz, erken gelen ciddiyeti görüyordum. Hafızamı zorladığımda, eskiden daha çok gülen, kahkahası odalara sığmayan bir kız olduğumu hatırlıyordum. Şimdi ise, aynaya bakmadığım anlarda bile farkında olmadan kaşlarımı çattığımı, alnımda derin çizgiler oluşturduğumu fark ediyordum. Sanırım adliyeler,otopsi raporkları ve cinayet dosyaları insandan gençliğini, neşesini parça parça koparıp götürüyordu. Her Allah'ın günü başka insanların hayatındaki en karanlık, en kötü günü okuyunca, feryat figan ağlayan annelerin acılarını kameraya kaydedince, geride kalan o darmadağın ailelerin gözlerinin içine bakınca sen de eskisi gibi, hiçbir şey olmamış gibi saf kalamıyordun. İstesen de, ne kadar profesyonel olmaya çalışırsan çalış, olmuyordu işte.
Belki o gözlerin tuhaf rengi yüzünden, belki mesleğin getirdiği bir alışkanlıkla insanlara fazla uzun ve delici baktığım için, belki de insanların yalan söylerken yüz kaslarında oluşan o mikro ifadeleri çok iyi yakaladığım için... Sebebini tam olarak kestiremiyorum. Ama bildiğim, hayatım boyunca doğruluğundan emin olduğum tek bir kural vardı: Bir insan benimle konuşurken, tam kritik bir sorunun ortasında gözlerini iki saniyeden fazla bir süre benden kaçırıyorsa, o cümlenin arkasında, o kelimelerin arasında mutlaka bir eğrilik, saklanan bir cerahat vardır. Gazetecilik bana insan sarrafı olmayı öğretti. Hatta bazen, kendi akıl sağlığımı tehdit edecek kadar fazla öğretti.
Dışarıdan bakıldığında bu meslek inanılmaz cazip, parıltılı ve havalı görünüyor. Kameraların önüne geçiyorsun, şık ceketler giyiyorsun, önemli insanlarla röportajlar yapıyorsun, yolda yürürken insanlar seni tanıyıp fısıldaşıyor. Ama madalyonun diğer yüzünü kimse bilmiyor. Kimse gece yarısı saat üçte, herkes derin uykusundayken tek başına karanlık bir odada, bilgisayar ekranının o göz alan mavi ışığında aynı olay yeri fotoğrafını onuncu, yirminci kez büyüterek incelediğin o çaresiz anları görmüyor. Kimse "Acaba bu detayı gözden mi kaçırdım, şurada duran gölge bir insan karaltısı mı, yoksa sıradan bir eşya mı?" diye kendi kendinle, kendi zihninle kavga ettiğin o yıpratıcı saatleri bilmiyor. Çünkü adliyede ya da karakolda dosya kapansa bile, senin içinde o dosya asla kapanmıyor. Sen bilgisayarın kapağını indirsen, masadan kalksan bile beyninin içinde, arka planda sürekli çalışan, RAM'i sömüren açık bir sekme gibi kalıyor o kurbanların yüzleri. Yemek yerken çatala sapladığın domateste de seninle geliyorlar, duş alırken sıcak suyun buharında da o sahneyi görüyorsun, uyumaya çalışırken yastığa başını koyduğun an bile o soğuk kelimeler zihninde dönüp duruyor.
Ve son günlerde benim beynimi adeta kemiren, bir türlü kapatamadığım o en büyük açık sekme ise, Fulya'daki o karanlık cinayetti.
Dosyayı artık neredeyse satır satır, noktalama işaretlerine kadar ezberlemiştim. Kanlı olay yeri fotoğrafları, çelişkili tanık ifadeleri, çözünürlüğü düşük güvenlik kamerası görüntüleri, adli tıp kurumundan gelen o soğuk otopsi raporu... Hepsi defalarca, bir film şeridi gibi gözlerimin önünden, uykularımın arasından geçmişti. Ama hissediyordum, orada bir şey eksikti. Çok küçük, belki de ilk bakışta kimsenin umursamadığı küçücük bir ayrıntı. İnsan bazen bin parçalık büyük bir yapbozun bitmesine ramak kalmışken, elini kutuya attığında o eksik tek bir parçanın yokluğunu parmak uçlarında hisseder ya; işte tam olarak öyle bir histi bu. Eksikliğin ne olduğunu, o parçanın nereye ait olduğunu tam olarak bilmiyordum ama orada kocaman bir boşluk olduğunu çok iyi biliyordum. Ve bu lanet olası his, günlerdir beni yatağımda bir sağa bir sola döndürüyor, uyutmuyordu.
Belki de tam olarak bu kronik uykusuzluk ve zihni kemiren şüphe yüzünden, aynadaki o yorgun kız bana yirmi dört yaşında bir genç kadın gibi değil de, hayatın tüm yükünü sırtlamış otuz beş yaşında bir olgun kadın gibi görünüyordu.
Ciğerlerimi dolduracak kadar derin, titrek bir nefes aldım. Musluğu yeniden açıp buz gibi suyu yüzüme bir kez daha, bu sefer kendimi cezalandırır gibi çarptım. Havluyla yüzümü kuruladıktan sonra aynadaki o solgun yansımama bakıp zoraki, hafif bir tebessüm kondurdum yüzüme.
"Tamam Ayliz," dedim kendi kendime, sesimi biraz daha dikleştirerek. "Bugün maskeni tak ve dışarıda normal, sıradan bir insan gibi davranmaya çalış. Cinayetleri kapının arkasında bırak."
Fakat aynadaki uykusuz, mor halkalı gözlerim bana pek ikna olmuş ya da bu sözü tutabilecekmiş gibi bakmıyordu.
Odamın kapısını yavaşça açıp o uzun koridora adım attığımda, bizim ev çoktan kendi ekseni etrafında dönmeye, ritmini bulmaya başlamıştı.
Bizim evde sabah sessizliği ya da o çıt çıkmayan huzurlu sabahlar diye bir kavram tam olarak karşılık bulmaz. Büyük bir gürültü, kavga patırtı da olmaz tabii ama mutlak sessizlik bu duvarların arasına uğramaz. Mutfaktan ince belli cam bardağa değen çay kaşığının o ritmik, tıkırdayan sesi gelir; annem buzdolabının kapağını kapatırken ahşap zemin hafifçe esner; babam salondaki o eski berjer koltuğuna yerleşirken derinden gelen o tanıdık öksürüğüyle varlığını hatırlatır; ev ahalisinden biri koridorda terliğini hafifçe sürterek yürür; arkada emektar radyo ya da televizyondan sabah haberlerini sunan spikerin o monoton sesi yankılanır ama kimse ekrana bakmaz... Bizim ev sabahları, adeta kendi kendine nefes alan, canlı, organik bir organizma gibi ses çıkarırdı. Yaşayan, sıcak bir yer olduğunu her bir tıkırtıyla hissettirirdi.
Koridorun hafif loş duvarında yan yana, asimetrik şekilde asılı duran eski ahşap çerçeveli aile fotoğraflarının önünden geçerken adımlarım istemsizce yavaşladı, gözüm en baştaki fotoğrafa takıldı. En eskilerden biriydi; ben henüz ilkokula yeni başlamışım, ön dişlerim dökülmüş, saçlarım annemin eliyle iki yandan sıkı sıkı ikiz kuyruk yapılmış. Hemen yanımda ise henüz dünya tatlısı, minicik bir bebek olan Hilal var. Kucağında rengi solmuş peluş oyuncak ayısını sanki birileri elinden alacakmış gibi sıkı sıkı, küçük parmaklarıyla tutuyor. O fotoğrafın önünden her geçtiğimde, içimde bir yerlerde aynı felsefi düşünce uyanır: İnsan çocukken, o dizleri yaralı zamanlarındayken bir an önce büyümek, yetişkinlerin o özgür görünen dünyasına adım atmak için can atıyor. Sonra büyüyüp o dünyanın ne kadar acımasız olduğunu görünce de, ömrünün geri kalanını çocukluğunun o güvenli limanına yetişmeye çalışarak, o masumiyeti arayarak harcıyor.
Merdivenin ahşap, gıcırdayan son basamağına ayak bastığım an, mutfaktan annemin o her şeyi sezen, radarlarla donatılmış sesi yükseldi:
"Uyandın mı sonunda uykucu?"
"Hayır anne," dedim sesimi alabildiğine bezgin çıkararak mutfak kapısından kafamı uzatırken. "Bedenim hâlâ yatakta, buraya sadece ruhum indi."
Annem elindeki çaydanlığı tezgâha bırakıp bana doğru döndü, yüzünde o yarım muzaffer gülümsemesi vardı:
"Ruhuna söyle o zaman, bir zahmet sofraya doğru yanaşsın da çayını koysun."
İşte bu kadın, yirmi dört yıldır benim öz annemdi ve konu benim uykusuzluğum ya da kendimi hırpalamam olduğunda bana zerre kadar acımıyordu. Hiç. Sıfır tolerans. Ben yarın öbür gün yorgunluktan şuracıkta ölsem, cenazemde tabutumun başında durup cemaate, "E iyi de güzel cemaat, sen kalkar gecenin köründe üç saatlik uykuyla dosya kapatmaya çalışırsan, beynini böyle patlatırsan olacağı buydu" derdi. Ve işin en kötü tarafı neydi biliyor musunuz? Kadın dibine kadar haklı olurdu, haksız diyemezdim.
Mutfağa tam anlamıyla adım attığımda, sabahın o kasvetini bir anda dağıtan, insanı evinde hissettiren o mis gibi demli çay kokusu ve kızarmış ekmek kokusu karşıladı beni. Annem, her sabah olduğu gibi yine o değişmez, sarsılmaz merkez üssündeydi. Saçlarını ensesinde özenle toplamış, üzerine açık renk, ütülü bir ev kıyafeti geçirmiş, elinde çaydanlıkla adeta mutfağın orkestra şefi gibi duruyordu. Kadının sabahın sekizinde bile bu kadar derli toplu, bu kadar asil ve organize görünmeyi nasıl başardığına dair en ufak bir fikrim yoktu. Benim şu anki "yataktan yeni fırlamış zombi" görüntümle onun o dingin zarafeti arasında en az üç medeniyet farkı vardı.
Tezgâhın üstü tam bir görsel şölendi: Çengelköy salatalıkları ve domatesler ince ince doğranmış, üzerine sızma zeytinyağı gezdirilmiş, Ezine peyniri özenle tabağa dizilmiş, ekmekler tam kıvamında kızartılmış, ev yapımı vişne reçelinin kapağı yeni açılmıştı. Annem bir evi sadece temiz tutmazdı; o eve bir ruh üfler, orayı "yaşanır" kılardı. Otel odasıyla gerçek bir yuva arasındaki o devasa farkı yaratan kadındı o. Bizim ev, biraz da onun bu sonsuz şefkati ve emeği sayesinde ayakta duruyordu.
Babam ise masanın başköşesindeki yerini almıştı. Önünde kalın bir günlük gazete tamamen açılmıştı ama gözleri sayfalarda gezinmiyordu. Babamın gazeteyle olan ilişkisi, aslında bir okuma eyleminden ziyade duygusal bir destek mekanizması gibiydi. Gazeteyi iki ucundan büyük bir ciddiyetle tutar, sayfayı yavaşça çevirir, bazen kalın puntolu başlıklara göz gezdirirdi ama zamanın büyük çoğunluğunda yaptığı tek şey, o sayfaların arkasına saklanıp derin derin düşünmekti. Ben küçük bir çocukken onun bu gizemli, sessiz hâllerini çok ciddiye alırdım. İçimden, "Babam gizli bir görevde herhalde, şu an kafasında ülkeyi falan yönetiyor, büyük kararlar alıyor" diye geçirirdim. Büyüyünce anladım ki meğer adamcağız sadece sabahları çayını yudumlarken kimsenin dırdırını dinlemek istemiyor, o sessizlik anının tadını çıkarıyormuş.
"Günaydın," dedim sandalyeyi arkaya doğru hafifçe çekip yerime yerleşirken.
Babam gazetenin üst kenarını yavaşça aşağı indirip gözlüklerinin üzerinden bana baktı, gözlerinde babacan bir şefkat belirdi.
"Buna günün aydınlanması denir mi, pek emin değilim kızım."
"Dürüst olmak gerekirse baba, ben de hiç emin değilim."
Annem o sırada masaya yaklaşıp önümdeki boş porselen bardağa dumanı tüten koyu bir çay bıraktı. Yüzüme bakarken kaşları hafifçe çatıldı.
"Yine mi sabahladın sen?"
"Sabahlamadım anne, abartma."
"Kaçta yattın doğru söyle?"
"Üç gibiydi herhalde."
Annem sol kaşını tehlikeli bir şekilde yukarı kaldırdı, bu onun "bana yalan söyleme" işaretiydi.
"Ayliz."
"Ne var anne? Gece üç, teknik olarak sabah sayılmıyor ki. Kronolojik olarak hâlâ gecenin sınırları içindeyiz, yani sabahlamış olmuyorum."
"Bana adliyede öğrendiğin o teknik meknik kelimelerle savunma yapma yemem."
Babam araya girerek hafifçe gülümsedi, bıyık altından bizi izliyordu. Gazetesini masaya koyup bana döndü:
"Hangi dosya bu kadar aklını başından aldı yine?"
Bir an için duraksadım. Çay bardağının o sıcak gövdesini avuçlarımın arasına aldım, parmaklarımı ısıttım ama içmedim. Gözlerimi bardağın içindeki o koyu sıvıya diktim.
"Fulya dosyası."
Babam bunu duyduğu an gazetesini tamamen katlayıp masanın kenarına bıraktı. Yüzündeki o gevşek sabah ifadesi bir anda yerini ciddiyete bıraktı.
"Şu geçen hafta medyaya düşen, evinde öldürülen genç kadın mı?"
Başımı sessizce onaylar anlamda salladım.
"Evet, o."
"Bir gelişme, yeni bir delil var mı emniyetten?"
"Resmî olarak hayır, yok."
Bir saniye durdum, bardağı masaya bırakıp sesimi biraz alçalttım:
"Ya da aslında çok büyük bir gelişme var ama kimse doğru yere bakmadığı için fark etmiyor."
Masada bir anda hava değişti. Hem annem hem babam, ellerindeki işi gücü bırakıp pürdikkat bana baktılar.
"Kadının eşi olacak o adam, ifadesinde aynı zaman dilimini anlatırken aynı cümleyi üç farklı şekilde kurmuş. Kelimelerin yerini değiştiriyor, sürekli detayları bulandırıyor. Üstelik apartmandaki komşular ilk gün 'gece hiçbir kavga ya da bağrışma sesi duymadık' diye yemin billah ediyorlar. Ama apartmanın tam karşısındaki dükkânın güvenlik kamerasında, cinayet gecesi saat tam on bire kadar o evin mutfak ışığının yandığı net görülüyor. O saatte evde kesinlikle bir hareketlilik var. Sonra ışık aniden kapanıyor. Buraya kadar normal diyebilirsin. Ama asıl gariplik şurada; ışık kapandıktan tam on dakika sonra tekrar açılıyor ve beş dakika açık kalıp yeniden sönüyor."
Babam kaşlarını çatarak dikkatle dinliyordu, eski bir bürokrat gibi analitik düşünmeye çalışıyordu.
"Belki de normal bir durumdur kızım. Gece su içmeye kalkmıştır, bir şeye bakmıştır."
"Olabilir baba, teoride her şey mümkün."
"Ama sen bunun normal olmadığını, altında başka bir şey yattığını düşünüyorsun."
"İçime sinmeyen bir şeyler var, hissediyorum."
Çaydan küçük, sıcak bir yudum aldım. Boğazımdan geçen o sıcaklık beni biraz kendime getirdi.
"Dosyada öyle bir boşluk, öyle bir mantık hatası var ki... Tam şurada, göğsümün üzerinde hissediyorum o eksik parçayı ama bir türlü adını koyup yüzeye çıkaramıyorum."
Annem önüme yeni kızarmış, dumanı üstünde tüten bir dilim ekmek koyarken iç geçirerek başını iki yana salladı.
"Kızım, sen bu hırsla, bu inatla kendini yakında hasta edeceksin, yiyip bitireceksin içeriden."
"Olabilir anne, mesleğin fıtratında var."
"Olabilir değil Ayliz, düzgünce yaşamak varken bu neyin nesi?"
"Anne, bu işlerin doğası biraz böyle. Detaylara takılmazsan sıradan bir kâtip olursun."
"Hayır," dedi annem gözlerimin içine bakarak. "Bu işin doğası değil. Bu direkt senin o törpüleyemediğin inatçı huyun."
Dürüst olmak gerekirse, haklıydı.
Ben bir şeye, bir fikre ya da bir gizeme kafayı taktıysam, o şey çözülene kadar kolay kolay peşini bırakamazdım. Çocukken de böyle lanet bir huyum vardı; bin parçalık bir yapbozun tek bir kenar parçası eksik olsa, annemler ışığı kapatıp "hadi uyu" dese bile ben karanlıkta, halının altına girer o parçayı arardım. Matematik dersinde öğretmen karmaşık bir denklemi tahtaya yazar da ben o soruyu kafamda tam çözemezsem, sabaha kadar yatakta formülleri döndürür, gözüme uyku girmezdi. Şimdi sadece yaşım büyümüştü, boyum uzamıştı; o masum çocuksu yapbozların yerini ise ne yazık ki kanlı cinayet dosyaları ve insan trajedileri almıştı.
Annem yaklaşıp yüzümü ellerinin arasına alacakmış gibi eğildi, gözlerimin altındaki o koyu morluklara dokunmak ister gibi baktı.
"Gözlerinin altı iyice çökmüş, feri gitmiş resmen."
"Aynada gördüm anne, farkındayım."
"Bugün yazı işlerinden izin alsan? Gitme işe, uyu biraz."
Bu teklif karşısında hafifçe acı bir tebessümle gülmeye başladım.
"Anne, şaka yapıyorsun herhalde."
"Ciddiyim kızım, canından kıymetli mi?"
"Bir adliye muhabiri, elindeki dosyanın en hareketli, en can alıcı gününde asla izin alamaz, almaz. O masayı boş bıraktığın an başkası çöker o habere."
"Sen de keşke diğer normal insanlar gibi, dokuz-beş mesaisi olan sakin bir iş çalışsan."
"İnan bana, bazen ben de çok isterdim."
Yalandı. Aslında hiç istemezdim.
Çünkü tüm bu kemiklerimi sızlatan yorgunluğa, uykusuz gecelere ve ruhumu karartan o belgelere rağmen ben bu işi, bu gerçeğin peşinde koşma hissini deliler gibi seviyordum. Bir insanın, suçlunun ya da tanığın tam sustuğu, gerçeği gizlemek için duvarlar ördüğü o kritik yerde doğru soruyla konuşmasını sağlamak... Herkesin düz bir duvara bakar gibi baktığı o olay yerinde, kimsenin dikkatini çekmeyen o küçücük, görünmez ayrıntıyı yakalayıp cımbızla çekmek... Bazen sadece tek bir kelimenin, tek bir ifadenin peşinden giderek o mutlak gerçeğe bir adım daha yaklaşmak... Bunların insana verdiği o adrenalin ve tatmin hissi çok garipti, tarif edilemezdi.
İnsanı ruhen ve bedenen çok feci yoruyordu.
Ama ne olursa olsun, vazgeçtirmiyordu.
Tam o sırada, yukarı kattaki ahşap merdivenlerden gelen o hafif, telaşsız ayak sesleri mutfaktaki konuşmamızı böldü.
Hilal sonunda uyanmış, aşağı iniyordu.
Hilal, sabahları dünyanın en masum, en filtresiz görünen insanı olabilirdi. Hatta bana kalırsa, uyandıktan iki saat sonra bile tam olarak dünyaya dönememiş gibi bir havası olurdu. Saçları karmakarışık bir şekilde omuzlarına dağılmış, beyaz tenli yüzünde hâlâ o derin uykunun mahmurluğu ve yastık izleri duruyordu. Üzerine dizlerine kadar gelen bol, gri bir tişört ve altına dizleri çıkmış salaş bir eşofman çekmiş hâlde mutfaktan içeri süzüldü. Bir eliyle gözünü ovuştururken, diğer eliyle buzdolabını açıp soğuk su sürahisine uzandı. Kafasına dikip birkaç büyük yudum içtikten sonra, sessiz bir hayalet gibi gelip masadaki o boş yerine çöktü. Annem, daha Hilal ağzını açıp tek bir kelime bile etmeden, ne isteyeceğini çok iyi bilen o refleksle sıcak ekmeğini, peynirini önüne koyuverdi. Bunu yıllardır, biz çocukken de yapardı. Hilal ne zaman keyifsiz ya da uykulu olsa, annem onun dilini çözmeden neye ihtiyacı olduğunu anlardı. Ben masada hâlâ "anne ya, bana oradan bir çatal uzatır mısın" diye dil dökmek zorunda kalırken, Hilal'in önünde tabağı, çayı, sevdiği reçeli çoktan hazır edilmiş olurdu. Bu durum evdeki o klasik "favori çocuk sendromu" değildi, biliyordum; tamamen annelik refleksiydi. Ama ne yalan söyleyeyim, sabahları bu uykusuz hâlimle izlerken arada bir içten içe kıskandığım olmuyor değildi.
"Günaydın herkese," dedi Hilal, sesi pürüzlü ve boğuk çıkmıştı.
"Sana da günaydın uykucu prenses."
Hilal kafasını kaldırıp bana şöyle bir baktı. O uykulu gözlerini birkaç saniye boyunca yüzümde, özellikle gözlerimin altındaki morluklarda gezdirdi. Sonra yüzünü sanki ekşi bir şey yemiş gibi buruşturdu:
"Abla, sen niye bu kadar çökmüşsün? Korku filminden fırlamış gibisin."
"Sabah sabah ne kadar güzel, ne kadar içten bir kız kardeş sevgisi bu böyle. Gözlerim yaşardı."
"Benimki gerçekçi sevgi ablacığım, yalan söyleyip seni kandıramam."
"Gördüğün bu enkaz, tamamen gazetecilik ve meslek aşkı yüzünden."
"Hayır," dedi Hilal önündeki çay bardağına uzanırken, sesi şimdi daha netti. "Bu senin o bitmek bilmeyen, kendini paralayan inatçılığın yüzünden."
Babam bu lafın üzerine gülmemek için dudaklarını birbirine bastırıp çay bardağını aceleyle ağzına götürdü. Annem de arkasını dönüp tezgâhta ekmek kesmeye devam etti ama omuzlarının hafifçe yukarı aşağı oynadığını görünce onun da sessizce güldüğünü anladım.
Bir evde, eğer ailenin en küçük, en şımarık çocuğu seni tek bir cümleyle bu kadar rahat ve acımasızca bozabiliyorsa, orada ne ablalık hiyerarşisi kalmıştır ne de otorite. Bizim evde de zaten yıllardır böyle bir şeyin esamesi okunmazdı. Ben ne kadar araya girip "Hey, kendinize gelin, ben bu evin büyük çocuğuyum, ablayım" diye sesimi yükseltsem de, evde kimsenin bunu çok ciddiye aldığı, önünde önünü iliklediği söylenemezdi.
Ama yine de, Hilal'in bu sabah yüzünü, bu filtresiz hâlini çok severdim ben. Gün henüz tam anlamıyla başlamamışken, hayatın o ağır yükleri omuzlara binmemişken insanda ne varsa, ruhunda ne birikmişse her şey çok daha temiz, maskesiz oluyor. Yorgunsa göz kapaklarından belli, morali bozuksa dudak kenarlarının düşüşünden belli, heyecanlıysa gözlerinin içindeki o kıpırtıdan belli... Günün ilerleyen saatlerinde, sokağa çıktığımızda herkes biraz rol yapıyor aslında. İşe gidiyor, okula gidiyor, maskelerini takıp insan içine çıkıyor. Sabahın o ilk yarım saati ise, insanın sadece ve sadece kendisi olduğu, numara yapamadığı tek kutsal zaman dilimi gibi geliyor bana.
O sabah da Hilal'in içinde bir yerlerde gizli bir heyecan, bir kıpırdaşma vardı; bunu dışarıdan bakan sıradan biri asla anlamazdı ama ben anlardım.
Her zamankinden daha sessizdi mesela.
Kurduğu cümleler daha kısa, daha kesikti.
Önündeki çay bardağını küçük çay kaşığıyla karıştırırken, gereğinden çok daha uzun süre gözlerini o girdaba dikti. Kaşığı dakikalardır aynı yönde, boş bir ritimle çevirmeye devam ettiğini fark ettim. Annemin oradan seslenip "Kızım tabağına bal da al, baksana yüzün solmuş" demesine tam iki saniye geç, gecikmeli bir tepki verdi. Sonra masanın ortasındaki bal kavanozuna uzandı, eline aldı ama öylece kalakaldı. Kavanozun kapağını açmayı bile unutmuş, elinde cam kavanozla boşluğa bakıyordu.
Küçük, önemsiz detaylar...
Ama ben Hilal'i hayatım boyunca hep bu küçük, kimsenin görmediği detaylardan tanımıştım.
"Bugün okuldaki prova saat kaçta başlıyor?" diye sordum, sesimdeki o sorgulayıcı tonu engelleyemeyerek.
"İki."
"Kaça kadar sürecek peki?"
"Altıya kadar sürer herhalde, hocanın keyfine bağlı."
"Herhalde mi? Koskoca prodüksiyonun net bir saati yok mu?"
"Program öyle yazıyor abla, ne bileyim ben."
"Şu sorularıma bir kez de net, kesin bir cevap versen ölürsün sanki."
Hilal çayından küçük bir yudum alıp bardağı masaya sertçe bıraktı, gözlerini bana dikti:
"Sen soru sorarken, normal bir abla gibi değil de karakolda suçlunun ifadesini alan o sorgu polisleri gibi soruyorsun çünkü. İnsanın üzerinde baskı kuruyorsun."
"Ne yapayım, mesleki deformasyon diyelim."
"E iyi de, senin mesleki deformasyonun benim sorunum değil ki."
"Ben senin ablanım Hilal. Benimle ilgili her şey, teknik olarak biraz da senin sorunun sayılır."
Hilal dudaklarını sol tarafa doğru hafifçe kıvırarak o alaycı gülüşünü takındı:
"Hayır, hiç de bile."
"Nasıl yani hayır?"
"Ben doğarken seni ablam olarak seçmedim ki, tamamen tesadüf."
"Anne! Şuna bir şey söyle, resmen beni reddediyor."
Annem tezgâhtan hiç kafasını kaldırmadan, elindeki bezi sallayarak cevap verdi:
"Kızım sabah sabah bu bitmek bilmeyen çocukça tartışmanıza beni hiç ama hiç karıştırmayın, hadi bakayım."
Babam da önündeki gazeteyi yavaşça katlayıp masanın kenarına iterken söze girdi:
"Bu masada tarafsızlık ilkesi geçerli, ben de bu kavgada yokum."
"Harika gerçekten," dedim kollarımı göğsümdeleştirerek. "El birliğiyle, tam kadro beni bu masada yalnız bırakıyorsunuz."
Hilal omuzlarını umursamazca yukarı silkti:
"Yalnızlığa alış artık ablacığım, gazetecilik yalnız bir meslektir."
"Bakıyorum da ablaya karşı zerre kadar saygı kalmamış bu evde."
"Saygı dediğin şey öyle yaşla falan alınmaz abla, hak edilir."
"Ben yıllardır bu evde, senin her derdine koşarak ablalık yapıyorum be."
"Ablalık yaptığını da kim söyledi ayrıca? Kendi kendine gelin güvey oluyorsun."
"Bak ağır konuşuyorsun Hilal, kalbimi kırıyorsun."
"Ben kırıcı konuşmuyorum, sadece çıplak gerçekleri söylüyorum."
"İşte o çıplak gerçekler tam şu an benim canımı acıtıyor."
"O da senin hassaslığın, benim suçum değil."
Bu son lafın üzerine ikimiz de kendimizi daha fazla tutamadık ve istemsizce, aynı anda gülmeye başladık. Çocukluğumuzdan, o mahalledeki eski evimizden beri değişmeyen, saniyeler içinde alevlenip saniyeler içinde sönen o meşhur muhabbetimizdi bu. Önce birbirimizin damarına basar, en hassas noktasından sinir eder, sonra da sanki hiçbir şey olmamış, o lafları biz söylememişiz gibi kahvaltımıza, kaldığımız yerden neşeyle devam ederdik. Belki de tam olarak bu filtresiz aramızdaki bağ yüzünden, hayatımız boyunca birbirimize hiçbir zaman uzun süreli küsememiştik. Aramızda en büyük kavga, en şiddetli fırtına kopsa bile bunun ömrü en fazla birkaç saat sürerdi. Sonra ikimizden biri koridorda karşılaştığımızda diğerine tamamen saçma, alakasız bir şey söyler, o buz dağları bir anda erir ve konu sonsuza dek kapanırdı.
Masaya, çay kaşıklarının bardağa vurma sesleri eşliğinde kısa, huzurlu bir sessizlik çöktü.
Annem masanın etrafında dönerek çaylarımızı tazeledi, bardağımdan yükselen o taze buhar yüzümü yaladı. Babam gazeteyi yeniden eline aldı ama yine okumadığı, sayfalara boş boş baktığı her hâlinden belliydi; sayfaları sadece ses çıksın diye çeviriyor, sonra bir noktaya dalıp gidiyordu. Hilal, büyük bir özenle vişne reçelini ekmeğinin üzerine sürüyordu, tüm konsantrasyonu oradaydı. Ben ise avuçlarımın arasındaki o sıcak çay bardağına, dalgalanan kırmızı sıvıya bakıyordum.
Ve kaçınılmaz olarak, yine...
Aklımın o karanlık odaları, masadaki bu huzurlu ortamdan sıyrılıp o lanet olası dosyaya kaydı.
Fulya.
O üç katlı, sıvaları dökülmüş, rutubet kokan eski apartman.
En üstteki, üçüncü kattaki o sessiz daire.
Mutfak tezgahının hemen önünde, kanlar içinde bulunan o talihsiz kadının cansız bedeni.
Duvara asılı olan ve cinayet anında darbeyle durmuş, gece tam ikiyi gösteren o eski duvar saati.
And everything circled back to that light...
Komşunun o çelişkili ifadelerinde bahsettiği, gecenin karanlığını bölen o mutfak ışığı.
Bir türlü, ne yaparsam yapayım kafamın içinden çıkmıyordum, zihnimi bir et kancası gibi yakalamıştı. O dosyayı, adliyedeki o tozlu klasörün içinden ilk çıkardığım, kapağını açtığım andan beri içime tam olarak oturmayan, beni huzursuz eden bir şeyler vardı. Cinayet büro polisleri, olayın ilk gününden itibaren tamamen klişe bir refleksle okları eşin üzerine doğrultmuştu. Adamın çapraz sorguda ifadeleri alınmış, geriye dönük beş yıllık telefon kayıtları incelenmiş, banka hesap hareketleri didik didik araştırılmıştı. Televizyondaki o ana haber bültenleri, sabah programları da her gün aynı sakızı çiğneyip duruyordu: "Kıskanç koca dehşeti", "Aile içi şiddetin son kurbanı", "Baş şüpheli koca adalete hesap verecek."
Dürüst olmak gerekirse, ben de dosyanın ilk birkaç sayfasını okurken herkes gibi düşünmüş, "Yine klasik bir erkek şiddeti" deyip geçiş hissetmiştim.
Fakat ne zaman ki o kalın klasörün derinliklerine indim, tanık ifadelerini satır satır karşılaştırmaya başladım, işte o zaman işler tamamen değişti.
Apartmanda yaşayan o sıradan komşuların ifadeleri resmen birbirini tutmuyor, havada kalıyordu.
Örneğin, cinayet dairesinin hemen alt katında oturan o yaşlı, kulakları az işiten kadın ilk resmî ifadesinde "Geç saate kadar televizyon izledim, yukarıdan hiçbir kavga, gürültü ya da ayak sesi duymadım" demişti. Ama aynı kadın, iki gün sonra apartmanın önüne gelen haber kameralarını görünce vizyona çıkmış gibi ağlayarak "Gece yarısı yukarıdan çok korkunç bir kadının çığlık sesini duydum, duvarlar titredi" diye bambaşka bir hikaye anlatmıştı.
Ölen kadının karşı dairesinde oturan o genç adam ise, olay sabahı polisler kapısını çaldığında "Gece boyunca dışarıdaydım, eve sabaha karşı geldim, hiçbir şey görmedim" demişti. Oysa caddenin başındaki o soluk güvenlik kamerası görüntüleri, adamın gece tam on ikiyi çeyrek geçe apartman kapısından içeri girdiğini net bir şekilde kanıtlıyordu. Adam güpegündüz polise yalan söylemişti.
Ama tüm bunların ötesinde, en çok da karşı apartmanda oturan ve mutfağı doğrudan gören o orta yaşlı kadının ifadesi takılmıştı aklıma.
Kadın karakoldaki ilk ifadesinde, "Mutfak ışığı gece boyunca, ben uyuyana kadar aralıksız yandı" diyordu.
Savcılığa çağrılıp ikinci kez ifadesi alındığında ise, "Işık sadece birkaç dakika yandı, sonra hemen söndü, ben yanlış hatırlamış olabilirim" diyerek ifadesini tamamen değiştirmişti.
İnsan, bir cinayet dosyasına konu olan bu kadar net, bu kadar görsel bir ayrıntıyı durup dururken niye değiştirirdi?
Bir ışık ya yanıyordu ya da yanmıyordu.
Bunun arası, grisi, "belkisi" olamazdı.
Belki de gerçekten polislerden, olaya dahil olmaktan çok korkmuştu ve başını belaya sokmak istemiyordu.
Belki de o anki heyecanla, panikle ne gördüğünü tam hatırlayamıyordu, zihni oyun oynamıştı.
Ya da, çok daha korkunç bir ihtimalle...
Biri onu tehdit etmişti ve kadın orada gördüğü çok önemli bir şeyi saklıyordu.
"Abla... Abla kime diyorum ya?"
Hilal'in elini gözlerimin önünde sallamasıyla birlikte kafamın içindeki o karanlık olay yeri fotoğrafları, kan izleri bir anda dağıldı.
Başımı hızla kaldırıp şaşkınlıkla yüzüne baktım.
"Neye baksana abla?"
"Kafanın içine diyorum, yine nereye uçtun gittin sen?"
"Ne alakası var canım, buradayım ya, masadayım."
"Bırak Allah aşkına," dedi Hilal elindeki çatalı tabağın kenarına bırakarak. "Biz burada kanlı canlı oturmuş kahvaltı yapıyoruz, seninle konuşuyoruz ama senin ruhun yine bambaşka bir yerde, o karanlık dehlizlerde geziyor."
İtiraz edecek tek bir kelime bile bulamadım, söyleyeceğim her şey boğazımda düğümlendi.
Çünkü dibine kadar haklıydı.
Son zamanlarda, özellikle bu Fulya cinayeti masama geldiğinden beri bunu çok sık yapıyordum.
Kanlı canlı insanlarla aynı masada oturup, yüzlerine bakıp, aslında kafamın içinde bambaşka bir zaman diliminde, bir cinayet mahallinde olmak...
Gazetecilik mesleği, o adliye koridorları bana en çok bu lanet olası özelliği öğretmişti galiba.
Akşam eve geliyordum, kapıdan içeri adım atıyordum ama zihnim, aklımın en büyük parçası o soğuk olay yerinde, o sarı şeritlerin arkasında asılı kalıyordu.
Annem burada bana evle, akrabalarla ilgili sıcak bir şeyler anlatıyordu; bense kafamda o sırada üçüncü tanığın ifadesindeki çelişkili saatleri kronolojik sıraya koymaya çalışıyordum.
Babam karşımda oturmuş memleket meselelerinden, ekonomiden bahsediyordu; bense adli tıp kurumundan gelen o soğuk otopsi raporundaki kadının tırnak uçlarında bulunan doku örneklerinin kime ait olabileceğini hesaplıyordum.
Hilal tam yanımda bana akşamki tiyatro oyununun provasını, heyecanını anlatıyordu; bense o eski apartmanın arka bahçeye bakan, kör noktada kalmış güvenlik kamerasının açısını düşünüyordum.
İnsan bazen evine, sevdiklerinin yanına sadece etiyle kemiğiyle, boş bir beden olarak dönüyor.
Ruhunun ve zihninin geri kalan büyük kısmı, o karanlık sokaklarda, başkalarının acılarının arasında kalıyor.
"Ayliz... Kızım!"
Bu kez annemin o daha sert, uyarıcı sesiyle tamamen kendime geldim, irkilerek doğruldum.
"Hı? Efendim anne, bir şey mi dedin?"
"Kızım, elindeki ekmeği tam beş dakikadır ağzına götürmeden öylece havada tutuyorsun, farkında mısın?"
İstemsizce sağıma soluma bakıp elime odaklandım. Gerçekten de üzerindeki peyniri bile erimiş olan o ekmek dilimini, sanki havada bir nesne tutuyormuşum gibi parmaklarımın arasında donmuş bir şekilde tutuyordum. O an ne yediğimin, masada ne konuşulduğunun bile zerre kadar farkında olmadığımı anladım.
Hafifçe mahcup bir şekilde gülerek ekmeği porselen tabağımın kenarına bıraktım.
"Kusura bakmayın ya, dalıp gitmişim işte biraz."
"Biz de çok net fark ettik zaten o dalışını," dedi annem derin bir iç çekerek.
Babam önündeki çaydan son bir yudum alıp bardağı masaya bıraktı, gözlerini gözlerime dikti, ses tonu bir babanın evladına duyduğu o en derin endişeyle kaplıydı:
"Ayliz, bu Fulya cinayeti dosyası seni gereğinden çok daha fazla içine çekmiş kızım. Seni tüketiyor."
"Biliyorum baba, ben de farkındayım ama elimde değil."
"Biraz mesafe koy arana, bırak bir iki gün bakma o belgelere."
"Olmuyor işte baba, denemiyorum mu sanıyorsun? Olmuyor."
"Niye olmuyor kızım? Altı üstü bir haber bu, sen polis değilsin, savcı değilsin."
Bir an için masada derin bir sessizlik oldu. Cevabını aslında kendi içimde çok iyi bildiğim ama yüksek sesle söylemekten, itiraf etmekten korktuğum o cümleyi düşündüm.
"Çünkü baba... İçime sinmiyor."
"Dünyadaki her cinayet, her dosya senin içine sinmek zorunda değil ki kızım. Bu dünyanın adaletsizliği sen mi çözeceksin?"
"Ama bu dosya çok başka baba, hissediyorum."
"Nedir onu diğerlerinden farklı kılan?"
"Çünkü bu dosyada herkes, tüm kamuoyu, polis, savcı, medya... Herkes ama herkes tamamen yanlış yere bakıyor."
Babam katladığı gazeteyi masanın üzerine tamamen bırakıp kollarını masaya dayadı, bana doğru eğildi:
"Nasıl yani yanlış yere bakıyor? Biraz daha açar mısın?"
"Polis ilk günden beri o kadar büyük bir kolaycılıkla ve toplumsal baskıyla sadece kocaya, o şüpheli eşe odaklanmış durumda ki... Evet, adam pisliğin teki olabilir, adam kadına şiddet uygulamış olabilir, suçlu da çıkabilir. Buna hiçbir itirazım yok."
"Ee, o zaman sorun ne?"
"Sorun şu ki baba; herkes o kadar büyük bir körlükle sadece o adama odaklanmış ki, apartmandaki diğer insanların o gece ne yaptığına, o binada dönen dolaplara kimse doğru düzgün bakmıyor. Sanki koskoca cinayet dosyasının geri kalan tüm şüphelileri, tüm o çelişkili ifadeler görünmez bir el tarafından silinmiş, dosya karartılmış gibi."
Babam hiçbir sözümü kesmeden, eski bir devlet adamı ciddiyetiyle sessizce dinlemeye devam etti.
"Karşı apartmandaki o kadın korkudan iki farklı ifade veriyor. Alt kattaki o yaşlı komşu kameraları görünce ifadesini tamamen değiştirip yalan söylüyor. Güvenlik kamerasındaki giriş çıkış saatleriyle tanıkların beyan ettiği saatler arasında kocaman, açıklanamayan zaman boşlukları var. Ama gazete manşetlerine bakıyorsun, televizyonlara bakıyorsun; kimse bu mantık hatalarını, bu karanlık noktaları konuşmuyor. Herkes sadece koca üzerinden reyting devşirme peşinde."
"Belki de cinayet büro polisi bizim bilmediğimiz bir şeyi biliyordur ve arkadan sessizce o detayları da araştırıyordur kızım, devletin polisine güven."
"Olabilir baba, inşallah öyledir."
"Ama sen aksini düşünüyorsun, nereden biliyorsun polisin bakmadığını?"
"Elimdeki o gizli emniyet belgelerinden, soruşturma klasörünün son halinden biliyorum baba. O çelişkili ifadelerin üzeri resmen 'önemsiz' denilerek çizilmiş."
"Yine de sen ne olursa olsun dikkatli ol Ayliz. Tehlikeli sular buralar, katilin kim olduğunu bilmiyorsun."
"Oluyorum baba, merak etme."
Annem araya girerek hüzünlü bir sesle mırıldandı:
"Bazen hiç de dikkatli olmuyorsun ama kızım, gözün kararıyor senin."
Haklıydı, hem de nasıl haklıydı.
Ben dosyalara, o kurbanların hikayelerine gereğinden çok daha fazla duygusal bağ kuruyordum. Belki de bir adliye muhabirinin asla yapmaması gereken o en büyük hatayı yapıyor, profesyonel mesafemi koruyamıyordum.
Hilal sessizce beni izledikten sonra, gözlerini gözlerime dikip o can alıcı soruyu sordu:
"Peki abla... Gerçekten dürüst ol ama. Sen tek başına, elindeki bu üç beş gazete haberi ve belgeyle bu cinayeti çözeceğine, katili bulacağına gerçekten inanıyor musun?"
"Hayır Hilal, inanmıyorum."
"Nasıl yani inanmıyorsun? O zaman günlerdir bu uykusuzluk, bu çırpınış niye?"
"Çünkü ben bir dedektif değilim, elimde kelepçeyle gezen bir polis de değilim. Benim suçluyu yakalayıp hapse tıkmak gibi bir yetkim yok."
"O zaman amacın ne senin?"
"Benim amacım sadece... Herkesin körce baktığı ama kimsenin görmek istemediği, o halının altına süpürülen gerçek her neyse, onu tüm çıplaklığıyla insanlara göstermek. Kamuyu uyandırmak."
Hilal birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemeden yüzümdeki o kararlı ifadeye baktı, derin bir nefes aldı:
"Bence abla, sen hayatı da, bu dosyaları da gereğinden çok daha fazla ince eliyor, fazla düşünüyorsun."
"Bence de öyle yapıyorum."
"Ve bu yüzden geceleri bir türlü o kafanı susturup uyuyamıyorsun."
"Bu da son derece doğru bir tespit."
"Sonra da sabahları tam bir yürüyen zombiye dönüşüyorsun."
"Buna da itirazım yok, maalesef doğru."
"Ve en sonunda da gelip mutfakta durup dururken bana bağırıp stres atıyorsun."
"Hop, orada dur bakalım küçük hanım!"
"Ne var, yalan mı?"
"Ben sana durup dururken falan bağırmıyorum bir kere, iftira atma."
"Bazen ses tonun öyle bir yükseliyor ki, kendimi mahkeme salonunda sanıyorum."
"Ona bağırmak denmez Hilal, mesleki refleks diyelim. Sesimi duyurmaya çalışıyorum."
Hilal gözlerini tavana doğru devirerek büyük bir bıkkınlıkla iç çekti:
"Hayatındaki her bir saçmalığı, her agresifliğini de şu mesleki refleks kelimesinin arkasına saklamaktan vazgeç artık abla ya."
Yine haklıydı.
Son zamanlarda, ne zaman evde ya da dışarıda fevri bir çıkış yapsam, insanları kırsam kendimi savunmak için arkasına sığındığım o en konforlu sığınak bu kelime olmuştu: Mesleki refleks. Sanki bu iki kelime, yaptığım ya da yapacağım tüm kabalıkların, tüm bencilliklerin meşru bir bahanesi olabilirmiş gibi.
Annem masadaki boş tabakları yavaş yavaş toplarken, aramızdaki bu didişmeyi izleyip yüzünde o şefkatli gülümsemeyle başını salladı:
"İkiniz de büyüdünüz, kocaman kızlar oldunuz ama şu masaya oturduğunuz an hâlâ ilkokuldaki o kavgalı çocuk gibisiniz."
Hilal muzip bir gülüşle bana baktı:
"Anne yanlışın var, ben büyüdüm ama o hâlâ çocuk kaldı."
"Ben yirmi dört yaşındayım hatırlatırım, bu evin büyük kızıyım."
"Yaşın yirmi dört olabilir ablacığım ama ruh yaşın, olgunluk seviyen net olarak on dört."
"Tamamen asılsız bir iftira, kıskançlık eseri."
"Şu an bunu mahkemede kanıtlayamam belki ama tüm kalbimle hissediyorum."
Babam bu kez tutamadı kendini, gazeteyi tamamen masaya bırakarak içten, gür bir kahkaha attı. Annem de tezgâhın önünde dayanamayıp ona katıldı. Onların o içten neşesini görünce, benim de yüzümdeki o gergin, asık ifade bir anda dağıldı ve ben de onlarla birlikte istemsizce, candan güldüm.
Bu gülümseme, ruhumun o kadar derinlerine ulaştı ki, uzun zamandır kendimi bu kadar hafif hissetmemiştim. İyi gelmişti, hem de çok iyi gelmişti.
Son zamanlarda bu evin içinde, bu masanın etrafında ailemle birlikte bu kadar kaygısızca, içten güldüğüm bir anı inan hiç hatırlamıyordum.
Belki de farkında olmadan gerçeğin, o karanlık cinayetlerin peşinden koşarken, kendi hayatımdan, beni ben yapan o en güvenli limandan, ailemden gereğinden fazla uzaklaşmıştım.
İnsan, dünyayı kurtarma ya da adaleti arama hırsına kapıldığında, bazen en çok sevdiği, kendisini koşulsuz seven o insanların tam yanında otururken bile kendi kafasının içindeki o karanlık, labirent gibi odalarda tek başına yaşamaya başlıyordu. Yalnızlaşıyordu.
.
.
.
.
.
Umarım bölümü beğenmişsinizdir.Yıldıza basarsanız beni çok mutlu edersiniz.🧡⭐️

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…