Bölümler 3Şu an: 2
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
İyi okumalarr 🧡
2. BÖLÜM
İyi gelmişti. Son zamanlarda evde bu kadar rahat güldüğümü hatırlamıyordum. Belki de gerçekten biraz fazla uzaklaşmıştım. İnsan sevdiği insanların yanında bile bazen kendi kafasının içinde yaşamaya başlıyor. Bedeni aynı masada oturuyor, sesi konuşuyor, hatta gülüyor ama aklı başka bir yerde dolaşıyor. Benim aklımın nerede olduğunu artık tahmin etmek zor değildi. Fulya'daki o eski apartmanda, üçüncü kattaki mutfakta, duvarda durmuş bir saatin karşısında takılıp kalmıştı. Bazen insanın hayatında bazı yerler vardır, hiç gitmediği hâlde zihninde ezberler. Ben o apartmanı artık sanki yıllardır orada yaşıyormuşum gibi biliyordum. Üçüncü kattaki dairenin kapısını, karşı apartmanın pencerelerini, mutfakta duran masayı, duvardaki saati ve gecenin belirli bir saatinde yanan o ışığı defalarca düşünmüştüm. Dosya önümde durdukça olay daha da büyüyor, büyüdükçe de içinden çıkmak daha zor hâle geliyordu.
Kahvaltı bitmeye yaklaşırken annem tabakları toplamaya başladı. Hilal de sandalyesinden kalkıp tabağını mutfağa götürdü. Ben birkaç saniye daha masada oturdum. Çayımın dibinde kalan son yuduma baktım. Gitmek istemediğimden değildi. Sadece o masadan kalktığım anda günün başlayacağını biliyordum. Ve gün başladığında düşüncelerimi susturmak için hiçbir bahanem kalmayacaktı. Evden çıkınca telefonlar, toplantılar, dosyalar, röportajlar ve insanlarla uğraşmam gerekecekti. Evdeyken ise en azından birkaç dakikalığına herkes normaldi. Annem mutfakta, babam gazetesinin arkasında, Hilal üst katta kendi dünyasında... Ben de onların arasında, hiçbir şey olmamış gibi oturabiliyordum. Belki de son zamanlarda eve gelmeyi bu yüzden seviyordum. Çünkü dışarıda herkes bir şey saklıyordu. Evde ise kimsenin saklamasına gerek yoktu.
Telefonum masanın üzerinde titredi. Ekrana baktım. Editör. Mesajı açtığımda tek satır vardı.
"Ofise gelince odama uğra."
Altında birkaç saniye sonra ikinci mesaj belirdi.
"Fulya hakkında konuşacağız."
Kaşlarım istemsizce çatıldı. Telefonu cebime koydum. Daha sabahın dokuzu bile olmadan dosya yine karşıma çıkmıştı. Hayatımda normal bir sabah geçirmeye çalışmak bile artık lüks hâline gelmişti. Belki bir gün uyanıp telefonumu açtığımda "bugün kimse senden bir şey istemiyor" yazısını görürdüm. O gün muhtemelen kıyamet kopmuş olurdu.
Hilal mutfak tezgâhının yanında duruyordu. Bana baktı.
"Ne oldu?"
"Editör."
"Yine mi?"
"Yine."
"Ne istiyor?"
"Fulya Cinayeti."
Hilal birkaç saniye sustu. Sonra omuzlarını silkti.
"Demek ki senin kadar onun da kafasına girmiş."
"Umarım."
"Bence biraz bırak şu dosyayı."
"Bunu bugün ikinci kez duyuyorum."
"Çünkü iki farklı insan aynı şeyi söylüyorsa belki sorun sendesindir."
"Bunu da not aldım."
Hilal gülümsedi.
"Not alma. Uygula."
"Sen ne zaman bu kadar akıllı oldun?"
"Sen uyurken."
"Demek ki iyi değerlendirmişsin."
Hilal güldü ve üst kata çıktı. Ben birkaç saniye arkasından baktım. Merdivenlerin sonuna geldiğinde dönüp bana baktı.
"Akşam erken gel."
"Çalışmazsam gelirim."
"Çalışma."
"Emir mi?"
"Evet."
"Kim verdi?"
"Ben."
"Geçersiz."
"Dinlemiyorsun zaten."
Gülümseyerek odasına doğru ilerledi. Ben de ayakkabılarımı giymek için kapıya yöneldim. Aramızdaki bu saçma konuşmaların bir gün hayatımın en çok özleyeceğim şeyleri olacağını o sabah bilmiyordum. İnsan geleceği bilmiyor. Belki de hayatın en acı tarafı bu. Bazı anların son kez yaşandığını, bazı cümlelerin son kez söylendiğini, bazı insanların son kez karşında durduğunu anlamıyorsun. O an sadece sıradan bir sabah sanıyorsun. Sonra yıllar geçiyor ve zihnin dönüp dolaşıp aynı dakikaya takılıyor. Ben de o sabah Hilal'in "Akşam erken gel" deyişini sıradan bir cümle olarak duymuştum.
Kapıyı açmadan hemen önce annemin sesi arkamdan geldi.
"Ayliz."
Dönüp baktım. Annem mutfakta durmuş, elindeki tabağı kuruluyordu.
"Efendim?"
"Bugün dikkatli ol."
Bir an durdum. Annem bazen çok basit bir cümleyi öyle bir söylerdi ki insan cümlenin altında başka bir şey aramaya başlardı. Ama bu kez yüzünde yalnızca alışılmış annelik endişesi vardı.
"Olurum."
"Telefonunu açık tut."
"Açık."
"Yemek ye."
"Yerim."
"Gece geç kalma."
"Çalışırsam?"
"Çalışmazsan."
Gülümsedim.
"Bu işte öyle bir seçenek yok."
Annem başını iki yana salladı.
"Seninle konuşmak bazen duvara konuşmak gibi."
"Duvar en azından cevap vermiyor."
"Sen de bazen verme."
Gülümsemem biraz daha büyüdü.
"Tamam."
Kapıyı açtım. Dışarıdaki serin hava yüzüme çarptı. Sabahın o kendine has kokusu vardı. Islak asfalt, yeni açılmış dükkânlar, uzaktan gelen simitçi sesi ve işe yetişmeye çalışan insanların telaşı birbirine karışmıştı. İstanbul her zamanki gibi uyanmakla uyanmamak arasında sıkışmış gibiydi. İnsanlar ellerinde kahveleriyle hızlı hızlı yürüyor, arabalar birbirine yol vermemek için küçük savaşlar çıkarıyor, otobüs duraklarında herkes aynı anda bir yere yetişmeye çalışıyordu. Şehrin içinde milyonlarca insan vardı ve hepsinin kafasında başka bir hikâye dönüyordu. Benim kafamdaysa yine tek bir hikâye vardı.
Fulya Cinayeti.
Arabaya doğru yürürken telefonumu çıkardım. Ekranda dosyaya ait notlarım hâlâ açıktı. Parmaklarım istemsizce ekranı kaydırmaya başladı. Tanık ifadeleri, saatler, kamera görüntüleri, olay yeri notları... Bir noktada durdum. Karşı apartmandaki kadın. İfadesinin altında bir telefon numarası vardı. Numaranın yanında küçük bir not düşmüştüm.
"İkinci ifade öncesi ulaşılamadı."
Bir süre ekrana baktım. Kadının iki farklı ifade vermesi zaten başlı başına garipti. Ama daha garip olan, ikinci ifadesinden önce neden kimseye ulaşamamış olmamızdı. Telefonunu kapatmıştı. Evine giden kimseye kapıyı açmamıştı. Sonra birden ortaya çıkıp ilk ifadesinden farklı şeyler anlatmıştı. O sırada bunun korkudan olduğunu düşünmüştüm. Şimdi ise bundan o kadar emin değildim.
Belki de bugün onunla tekrar konuşmalıydım.
Tam arabaya binecekken telefonum çaldı. Ekranda bilinmeyen bir numara vardı. Birkaç saniye boyunca aramaya baktım. Normalde açmazdım. Ama gazetecilikte insan zamanla bazı kötü alışkanlıklar edinmiyor. Mesleğin kendisi kötü alışkanlık oluyor. Aramayı cevapladım.
"Merhaba?"
Karşı tarafta birkaç saniye sessizlik oldu. Sonra bir kadın sesi duyuldu.
"Ayliz Hanım?"
"Evet."
"Ben Fulya'daki cinayetle ilgili arıyorum."
Elim arabanın kapısında kaldı.
"Buyurun."
"Telefonunuzu nereden bulduğumu sormayın. Önemli değil."
"Kim olduğunuzu bilmeden konuşmam zor."
Kadın kısa bir nefes aldı.
"Ben o apartmanın karşısındaki binada oturuyorum."
Kaşlarım çatıldı. Sesini daha önce duyup duymadığımı anlamaya çalıştım ama çıkaramadım.
"İfadenizde mutfak ışığından bahsetmiştiniz."
Karşı tarafta sessizlik oldu.
"Evet."
"Ne oldu?"
"Ben size telefonda anlatamam."
"Neden?"
"Çünkü biri beni dinliyor olabilir."
Etrafıma baktım. Sokakta normalden farklı hiçbir şey yoktu. İnsanlar geçiyor, arabalar hareket ediyor, karşı kaldırımda bir çocuk annesinin elinden kurtulmaya çalışıyordu. Her şey normal görünüyordu. Belki de bu yüzden sesindeki korku daha rahatsız ediciydi.
"Bana nerede olduğunuzu söyleyin."
"Olmaz."
"Hanımefendi, eğer gerçekten önemli bir şey biliyorsanız-"
"Bugün saat on ikide Fulya'daki eski eczanenin önünde olun."
"Eski eczane?"
"Evet."
"Adınızı söyleyin."
Kadın yine sustu. Sonra çok kısık bir sesle konuştu.
"Adımı bilmeniz gerekmiyor."
Telefon kapandı.
Bir süre telefonu kulağımda tuttum. Karşı taraftan yalnızca sessizlik geliyordu. Sonra ekran karardı. Telefonu yavaşça indirdim. Kalbim hızlanmıştı ama korkudan mı, meraktan mı olduğunu ayırt edemiyordum. Belki de ikisi aynı şeydi. İnsan bilmediği bir şeyin peşine düştüğünde korkuyla merak birbirine karışıyordu.
İçimde o tanıdık his yeniden oluşmuştu. Bir şeyler yanlış gidiyordu. Ve bu kez yalnızca benim kuruntum olmayabilirdi.
Arabama bindim. Motoru çalıştırmadan önce birkaç saniye direksiyona baktım. Saatime baktım.
08.47.
Saat on ikiye üç saatten fazla vardı. Editörün odasına girmeden önce bu konuşmayı kimseye anlatmamaya karar verdim. Nedenini bilmiyordum. Belki kadın gerçekten korkmuştu. Belki de biri benimle oynuyordu. Gazetecilikte en kötü şeylerden biri, hangisinin doğru olduğunu anlayamadan hareket etmek zorunda kalmaktı.
Arabayı çalıştırdım ve yola çıktım. İstanbul trafiğine karışırken telefonumu koltuğun yanına bıraktım. Birkaç dakika boyunca yalnızca yola baktım. Sonra aklım yeniden o konuşmaya döndü. Kadın özellikle mutfak ışığından bahsetmişti. Başka hiçbir ayrıntı vermemişti. Ne cinayetin kendisiyle ilgili konuşmuştu ne de katili gördüğünü söylemişti. Sadece ışık.
Belki de ışık gerçekten önemliydi.
Belki de ben günlerdir yanlış soruyu soruyordum.
"Kim yaptı?" yerine "O gece o evde ne oldu?" diye düşünmem gerekiyordu.
Çünkü ikisi aynı şey değildi.
Bir cinayeti çözmeye çalışırken herkes suçluyu arıyordu. Oysa bazen önce olayın kendisini anlamak gerekiyordu. İnsanlar ne zaman eve girmişti? Ne zaman çıkmıştı? Hangi ışık ne zaman yanmıştı? Hangi kapı ne zaman açılmıştı? Kim neyi görmüş, kim neyi görmemişti?
Küçük ayrıntılar.
Büyük gerçeklerin saklandığı yer genellikle orasıydı.
Ve ben artık Fulya dosyasındaki küçük ayrıntıların tesadüf olduğuna inanmıyordum.
Umarım beğenmişsinizdirrr
Bölüm etkileşimi
