12. bölüm / 20
Son affedişYalnızlık Korkusu
Bölümler 20Şu an: Yalnızlık Korkusu
- 1 İlk karşılaşma164 kelime
- 2 İlk İhanet157 kelime
- 3 İkinci şans100 kelime
- 4 Kırılan kalpler115 kelime
- 5 Tutkulu Dönüşler90 kelime
- 6 Sessizlikler96 kelime
- 7 Aşkın Yorgunluğu113 kelime
- 8 Son Affediş106 kelime
- 9 Çökmenin Başlangıcı101 kelime
- 10 Ayrılık Denemeleri96 kelime
- 11 Dönüp Dolaşıp Aynı Yerde111 kelime
- 12 Yalnızlık Korkusu102 kelime · Okuduğun bölüm
- 13 Hayata Tutunma Çabaları97 kelime
- 14 İçten İçe Çöküş125 kelime
- 15 Ölümün Gölgesi87 kelime
- 16 Son Veda68 kelime
- 17 Ardında Kalan Pişmanlık81 kelime
- 18 Pişmanlığın İlk Günleri68 kelime
- 19 Yıllar Geçse de Süren Vicdan Azabı75 kelime
- 20 Sessiz Son125 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Kadın, bir gece uykusundan ani bir çığlıkla uyandı. Kalbi öyle hızlı çarpıyordu ki, nefesi kesilir gibi oldu. O an anladı: En çok korktuğu şey yalnızlıktı.
Yan odada adam uyuyordu, ama o kadar uzaktı ki…
Onun varlığı bile yalnızlığını gideremiyordu.
“Onu bırakırsam yapamam,” diye düşündü. “Çünkü geriye kimse kalmaz.”
Yalnızlık, kadının üzerine kara bir gölge gibi çökmüştü.
Ne ailesiyle ne de dostlarıyla paylaşamadığı bir yalnızlıktı bu.
Çünkü kimse, onun kalbinin ne kadar yorgun olduğunu anlayamazdı.
Kadın gecenin karanlığında, pencereden dışarı baktı. Şehrin ışıkları arasında bir sokak lambası titreyerek yanıp sönüyordu.
O titrek ışıkta kendini gördü:
Gücü tükenen, ama sönmemek için direnen bir kalp…
Bölüm etkileşimi