6. bölüm / 20
Son affedişSessizlikler
Bölümler 20Şu an: Sessizlikler
- 1 İlk karşılaşma164 kelime
- 2 İlk İhanet157 kelime
- 3 İkinci şans100 kelime
- 4 Kırılan kalpler115 kelime
- 5 Tutkulu Dönüşler90 kelime
- 6 Sessizlikler96 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 Aşkın Yorgunluğu113 kelime
- 8 Son Affediş106 kelime
- 9 Çökmenin Başlangıcı101 kelime
- 10 Ayrılık Denemeleri96 kelime
- 11 Dönüp Dolaşıp Aynı Yerde111 kelime
- 12 Yalnızlık Korkusu102 kelime
- 13 Hayata Tutunma Çabaları97 kelime
- 14 İçten İçe Çöküş125 kelime
- 15 Ölümün Gölgesi87 kelime
- 16 Son Veda68 kelime
- 17 Ardında Kalan Pişmanlık81 kelime
- 18 Pişmanlığın İlk Günleri68 kelime
- 19 Yıllar Geçse de Süren Vicdan Azabı75 kelime
- 20 Sessiz Son125 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Kadın artık fark ediyordu; kırıldığında bağırmıyor, sitem etmiyordu.
Sadece susuyordu.
Suskunluk, çoğu zaman bir ilişkinin en tehlikeli hâliydi. Çünkü kelimeler tükendiğinde, kalpler de tükenmeye başlardı.
Adam, onun bu sessizliğini yanlış anladı. “Affediyor, demek ki sorun yok,” diye düşündü. Oysa kadın, içinde biriktiriyordu. Her ihaneti, her kırgınlığı, her yalnız bırakılışı… Kalbinde görünmez taşlar gibi biriktiriyordu.
Bazen geceleri yan yana uyuduklarında bile kadın, onun uzaklığını hissediyordu. Adam rüyasında bile başka diyarlarda dolaşıyor gibiydi. Kadın ise başını onun omzuna yaslayıp, “Ben buradayım, neden bana dönmüyorsun?” diye fısıldıyordu. Ama cevapsız kalıyordu bu fısıltılar.
Sessizlik, sevgilerinin etrafına görünmez duvarlar örmeye başlamıştı.
Bölüm etkileşimi