4. bölüm / 20
Son affedişKırılan kalpler
Bölümler 20Şu an: Kırılan kalpler
- 1 İlk karşılaşma164 kelime
- 2 İlk İhanet157 kelime
- 3 İkinci şans100 kelime
- 4 Kırılan kalpler115 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 Tutkulu Dönüşler90 kelime
- 6 Sessizlikler96 kelime
- 7 Aşkın Yorgunluğu113 kelime
- 8 Son Affediş106 kelime
- 9 Çökmenin Başlangıcı101 kelime
- 10 Ayrılık Denemeleri96 kelime
- 11 Dönüp Dolaşıp Aynı Yerde111 kelime
- 12 Yalnızlık Korkusu102 kelime
- 13 Hayata Tutunma Çabaları97 kelime
- 14 İçten İçe Çöküş125 kelime
- 15 Ölümün Gölgesi87 kelime
- 16 Son Veda68 kelime
- 17 Ardında Kalan Pişmanlık81 kelime
- 18 Pişmanlığın İlk Günleri68 kelime
- 19 Yıllar Geçse de Süren Vicdan Azabı75 kelime
- 20 Sessiz Son125 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Günler birbirini kovaladı, kadın aşkına tutunarak yaşamaya devam etti. Ona güvenmek istedi, yüreğini tekrar ona açmak istedi. Ama bir yara kapanır gibi görünse de izleri kalırdı.
Bir akşam, adam telefonuna bakmaz oldu. Kadın, içini kemiren o kötü hisle saatlerce bekledi. Sesini duyduğunda ise aynı bahaneyle karşılaştı:
“Arkadaşlarla dışarıdaydım, haber veremedim.”
Kadın inanmak istedi, ama sesindeki soğukluk gözlerinden saklanamıyordu. Kalbinin içinde “Yine mi?” sorusu yankılandı.
Kırılmak, alışkanlık haline gelmeye başlamıştı.
Her kırılış, bir öncekinden daha derin oluyordu.
O gece uyuyamadı. Adamın yanında olduğu halde yalnız hissetmenin ne kadar ağır olduğunu o zaman anladı. Bir insanın yokluğu değil, yanındayken bile uzak durması daha çok acıtıyordu.
Kadın yine sustu. Çünkü onu kaybetme ihtimali, yalanlara katlanma acısından daha korkunçtu.
Bölüm etkileşimi