11. Bölüm; Yakınlık

Gece boyunca yatağın içinde bir sağa bir sola dönüp durmuştum. Gözlerimi her kapattığımda Lucas’ın odasındaki o boğucu yakınlık, boynumu sıyırıp geçen nefesi ve en çok da o sinir bozucu sesi zihnimde yankılanıyordu. 'Sinirlendiğinde çok daha çekici oluyorsun.' Sırf bu saçma cümle yüzünden sabaha kadar uyuyamamıştım ve şimdi okul kapısından içeri girerken adımlarım adeta geri geri gidiyordu.

Koridorda yürürken gözlerim refleks olarak etrafı tarıyor, her an bir köşeden o ukala yüzün çıkmasından delicesine korkuyordum. Hızla kendi dolabımın önüne ulaştım. Derin bir nefes alıp şifreyi girdim ve dolap kapağını açtım. Kitaplarımı içeri tıkıştırıp bu günü kazasız belasız atlatmak için içten içe dua ediyordum.

Tam o sırada, o tanıdık ve nefret ettiğim odunsu parfüm kokusu burnuma doldu.

Dimen arkama dönmeye fırsat bile bulamadan, dolap kapağım büyük bir gürültüyle, *bam* diye kapandı. İrkilerek sırtımı dolaba yasladığımda, Lucas’ın çoktan üzerime çöken gölgesinin altında kalmıştım. Sol elini dolap kapağına, tam başımın yanına dayamış, beni kendi gövdesi ile dolap arasında tamamen sıkıştırmıştı. Koridordaki diğer öğrenciler gürültüyle kendi hallerinde koşturuyordu ama ben utançtan ve şoktan kendi kalbimin delice çarpan sesini duyabiliyordum.

Yüzünde yine o gıcık, ukala ama insanı afallatan gülümsemesi vardı. Eğilip yüzünü yüzüme yaklaştırdı.

"Dün gece arkana bile bakmadan kaçtın, küçük stalker," diye fısıldadı, ses tonundaki alaycı tını içimi titretmeye yetti. "Ama kimya ödevimi tam bitirmemişsin. Sayende hocadan eksi aldım. Bunun cezasını nasıl ödemeyi düşünüyorsun?"

Dişlerimi öyle bir sıktım ki çenem ağrıdı. Ellerimi göğsüne yerleştirip onu itmeye çalıştım ama bir milim bile kımıldamadı. "Bırak beni Lucas, herkes bize bakıyor!" diye tısladım öfkeyle. "Ayrıca sırrımı gidip söyleyeceksen söyle, artık umurumda bile değil!"

Lucas geri çekilmek yerine yüzünü kulağıma biraz daha yaklaştırdı. Dudakları neredeyse tenime değecekti. "Gerçekten umurunda değil mi?" dedi derin, boğucu bir sesle. "O zaman küçük bir test yapalım. Bugün öğle yemeğinde tüm okul kafeteryasında benim masama geleceksin. Yemeğimi sen taşıyacaksın ve herkesin gözü önünde tam yanıma oturacaksın. Bakalım gerçekten umurunda değil miymiş."

Duyduklarımla nefesim kesildi. Herkesin içinde bunu yaparsam okulda dedikodu kazanı çoktan kaynamaya başlardı. Çok sinirlenmiştim ama içten içe sırrımın yayılmasını istemezdim... bu yüzden dayanmak zorundaydım.