Yasaklı Işıklar

Her zaman ve her yerde kötü durumlarla karşılaşırız. Ama o kötü durumu lehinize çevirip eğelenirseniz. Kötü durum diye bir şey kalmaz
Otobüsten hemen indik. Başım hala ağrıyordu ama iyiydim. Diğerlerin de hiç böyle bir şey olmadı. Sadece ben etikilendim. Ne kadar zayıf olduğumu bir kez daha anladım.
" iyi olduğuna emin misin?" Dedi Isaac
" sadece başım ağrıyor ama iyiyim " dedim
Marco ve Sam çantaları almak için otobüse doğru gittiler.
" Oha! " diye bağırdı Sam
Hepimiz oraya döndük.
" kıyafetlerim mi düşmüş?!" Diye sordu Maria
Bir anlığına ona döndük.
" Maria, sence önemli olan bu mu?" Diye sordu Haku.
Evet anlamında başını salladı. Tekrar oraya döndük.
" burda şoför yok !" Diye bağırdı Marco
Bir anda tedirginliğim arttı. Akari kolumu tuttu. Bir süre sessizlik oldu
" ne demem yok?" Dedim.
Isaac hemen gidip baktı. Cidden yoktu
Niri gerildi.
“Belki indi?” dedi
Ivan kısa cevap verdi:
“Kapıyı hiç açmadı.”
Bir saniyelik sessizlik.Sonra Akari’nin sesi:
“Biz kesin kaçırıldık.”
“Bücür zaten kaçırıldık.” dedi Sam
“Detaya takılma!” diye bağırdı Akari
Marco otobüsün içine tekrar baktı.
“Yemin ederim adam NPC gibi yok olmuş.” Dedi Marco
O an bir ses duyuldu.
“Çünkü görevini tamamladı.”
Hepimiz döndük.
Üç kişi yürüyerek geliyordu.
Siyah maskeler.İçlerinden biri durdu.
“Tekrar hoş geldiniz.” dedi
İçimdeki huzursuzluk geri geldi.
***
Bizi büyük bir salona götürdüler. Yine bizimle birlikte elli kişi vardı. Kurallar ve konuşmalar yapıldı.
Maskeli kişi konuşmaya başladı:
“Burada belirli bir düzen içinde yaşayacaksınız.Her öğrencinin bir odası var.İkişer kişi kalacaksınız.”
Akari hemen bana döndü.
“Biz birlikteyiz değil mi?” dedi
“Muhtemelen.” diyip kafamı salladım
Maskeli devam etti:
“Sabah kahvaltısından sonra antrenman.Öğlen yemek.Tekrar antrenman.Akşam görev hazırlıkları.”
Hemen el kaldırdım
“…uyku?” diye sordum. Sonuçta önemli yani
“Yeterli olduğu sürece.” diye kısa bir cevap aldım
“Bu cevap korkutucu.” dedim
Maskeli hiç takmadı.
“Önce fiziksel olarak güçleneceksiniz.Zamanla eğitim formatı değişecek.Uyum sağlayanlar ilerler.Sağlayamayanlar… elenir ” dedi
Susutuk. Ortam ağırdı. Bazıları gergin bazıları rahattı. Başımıza bir rehber verdiler. Bizi gezdirecekti.
Uzun boylu, aşırı ciddi biri. Gezdirip anlatmaya başladı.
“Şimdi size üssü gezdireceğim.”
Hep birlikte yürümeye başladık.
“Burası yemek salonu.”
“Antrenman alanı.”
“Yasaklı bölgeler işaretlidir.”
Kütüphaneyi gösterdi. Akari nin gözleri parladı. Onu tutamadan gitti.
" Akari " dedim ama
" ben sonra katılırım" diyip gitti.
Ivan bir anda başka tarafa döndü.
Metal parçalar, araçlar ve teknik ekipmanlarla dolu bir oda görmüştü.Ve direkt içeri girdi.
“…Ivan?” dedi Clıck ama cevap yoktu.
Spor salonunun önünden geçtik. Marco rehbere sonra da etrafa bakıp hemen içeri girdi.
Maria, süslerin olduğu bir yere doğru yürüdü.
Niri, bitkileri gördüğü gibi yolunu değiştirip oraya gitti.
Ben…ışıklı koridora takılmıştım.Tavan ışıkları renk değiştiriyordu.Çok güzeldi.Farkında olmadan yürümeye başladım.
Rehber sonunda arkasını döndü.Ve donduKimse yoktu.Sadece yanında:
Sam.
Haku.
Click.
Üçü de sessizce duruyordu.
Rehber birkaç saniye boş boş baktı.
Sonra yavaşça:
“…diğerleri nerede?” dedi
Click omuz silkti.
“Dağıldılar.” deid
Sam duvara yaslandı.
“Bekliyordum bunu.” dedi
Haku sessizce başını salladı.
Rehber gözlerini kapattı.Sanki hayatını sorguluyordu.
Köşeden onlara bakıp tekrar ışıklı yerlere gittim.
Sürekli parlıyordular.
Beyaz
Mavi
Mor
Siyah
Diğer koridorlardan farklıydı. Daha etkileyici ve insani çekiyordu.
Herkes zaten dağılmıştı ben de gitsem sorun olmazdı diye düşünüp gittim.
Koridora girdim.Işıklar tavanda akıyordu.Sanki duvarlar nefes alıyordu.
“…wow.” dediö
Biraz daha yürüdüm.Sonra büyük siyah bir kapı gördüm.Üzerinde hiçbir şey yazmıyordu.Ama kapının kenarlarındaki kırmızı çizgiler…iyi bir şey demiyordu.Durmalıydım.Biliyorum.Ama merak…
bazen mantığı susturuyor.Kapıya yaklaştım.
Tam elimi uzattığım anda—
VVVVVVVVVVVVV!!
Alarm çaldı.
Bir anda kırmızı ışıklar yanıp sönmeye başladı.
Ne olduğunu anlayamadan geri çekildim.
Sonra…tavandan bir şey düştü.
Metalik.Siyah.İnsan gibi ama değil.Gözleri kırmızıydı.
Kalbim duracak gibi oldu. O şey bana baktı.
Sonra saldırdı.Refleksle geri sıçradım.
Kolundaki metal parça bana doğru savruldu.
Son anda eğildim.Duvar parçalandı.Nefesim hızlandı.Karşılık verdim.
Tekme attım.Ama…hareket bile etmedi. Asıl benim canım acıdı
Şey tekrar saldırdı.Bu sefer kolumu tuttu. Acıdı
Kurtulmaya çalıştım ama gücü normal değildi.
Alarm sesi kafamın içinde yankılanıyordu.
Tam o sırada—
Tak.Bir el yaratığın kolunu tuttu.Ve tek hareketle beni ondan ayırdı.
Siyah maske.
Maskeli kişi yaratığa sertçe baktı.
“Geri çekil.” dedi emri vererek
Şey…anında durdu.Sonra geri çekildi.
Maskeli kişi bana döndü.Bakışlarını göremiyordum.Ama…tehlikeli bir havası vardı.
“Yasaklı bölgeye girdin.”Sesi sakindi.Ama sertti.
Hemen ayağı kalkıp dik durdum
“Ben sadece—” derken sözümü kesti
“Dinlemedin.” dedi sertçe
Sustum.Çünkü haklıydı.Maskeli birkaç saniye bana baktı.Sonra sessizce konuştu:
“Burada merak…insanı öldürebilir.” dedi
İçim ürperdi.Alarm sonunda sustu.Maskeli arkasını döndü.
“Bir daha yalnız dolaşma.” diye uyardı ve gitti
Ben olduğum yerde kaldım.Kalbim hâlâ çok hızlı atıyordu.Ve ilk kez…
Siyah Maske’nin gerçekten ne kadar tehlikeli olduğunu hissettim.