GİRİŞ:KAYBEDİŞLER

Stilettolarımdan çıkan tok ses kulaklarıma ulaşırken uzun ve dar koridorda yürümeye devam ediyordum. Yerdeki kırmızı halı,duvarlardaki modern tablolar,ve loş ışık ortama gizemli bir hava katıyordu. Kısa bir yürüyüşün ardından sonunda balo salonuna varmıştım. İçeriye girdiğimde etrafında insanların olmadığı bir kokteyl masasına geçtim. Etrafta normal masalarda vardı. Ancak kokteyl masası gözüme daha iyi gözlemleme alanı gibi durmuştu. Yanıma gelen garsondan alkolsüz bir içecek getirmesini istedim. Görev başında içemezdim.

Gelen içeceği keyifle yudumlarken sohbet edip gülüşen insanları izlemeye başladım. Garsonlar bir o yana bir bu yana gidip servis yapıyordu,köşedeyse adamlarımdan biri piyanist kılığında piyano çalıyordu.

Burada toplanan insanlar farklı gibi görünsede hepsi aynıydı. Çünkü hepsi kansızlıkta bir numaraydı.

Teröristler arasında Ejder lakabıyla tanınan it yarın Türkiye'ye yapmayı planladığı bombalı saldırı için balo düzenlemişti. Ama buraya onun için geldiğimizden habersizdi. Henüz 20'li yaşlarının ortasındaydı. İşi babasından devraldığı için epey saygı duyuyordu. Babası tüm teröristleri yöneten 7 gruptan birinin lideriydi. Öldükten sonra oğlu işlerin başına geçmişti. Gerçek adı ise Ali Enver Yılmaz idi.

Köşede duran piyanistin yanına doğru ilerlemeye başladım. Bazı insanların bakışlarını üzerimde hissediyordum. Çünkü buraya korumayla girmek yasak olmasına rağmen arkamda koruma kılığındaki üç adamımla girmiştim. Baloya saygın bir iş kadını rolünde katılmıştım. İsmini kullandığım kadın sık sık yaptığı işlerle gündeme gelirdi. Ancak bugüne kadar kimse onun yüzünü görmemişti. Bugünkü ismim Leyla Yalçın'dı. Piyanistin yanına vardığımda istek şarkı söyledim ve garson kılığındaki askerime ilerlemeye başladım. Davetlileri arayarak içeri sokacak kadar zeki ama arka kapıdan giren görevlileri aramayacak kadar aptallardı. Garson kılığındaki adamımın yanına vardığımda cebine Ejder'i saniyeler içinde geçici felç edecek ilacı koydum. İçeceğimi aldıktan sonra masama doğru yürümeye başladım. Ejder konuşma yapmak için sahneye ilerlerken onun beni görebileceği bir konuma geçtim. Korumalarımın olması elbette ki dikkatini çekecekti.

Ejder mikrofonu eline aldı ve konuşmaya başladı. "Hoşgeldiniz sevgili dostlarım. Buraya toplanma amacımızı eminimki biliyorsunuzdur. Ama yinede hatırlatmak isterim." Derin bir nefes aldı ve konuşmaya devam etti. "Yarın Türkiye'ye bir saldırı düzenledik. Bir aksilik çıkmayacağına eminiz. Yarın hem Türkler hem de bizler için unutulmaz bir gün olsun. Şimdilik iyi eğlenceler balonun tadını çıkarın." Herkes alkışladıktan sonra Ejder sahneden indi. Dikkatini çekmiş olmalıyım ki bana doğru ilerlemeye başladı. Yanıma vardığında konuşmayı başlatan o oldu.

"Merhabalar sizi ilk defa görüyorum. Açıkcası güzelliğiniz karşısında büyülendim. Bana isminizi bahşeder misiniz?" Yapmacık davranıyordu ve korumalarımın olmasından da şüphelenmişti. Bunu gergin duran gözlerinden anlamıştım. Stresten bunalmıştı ve papyonunu çekiştiriyordu. "İsmim Leyla" dedim ve konuşmaya devam ettim. "Leyla Yalçın" diye de ekledim. Şaşırmıştı "Hani şu herkesin tanıdığı ama bir türlü yüzünü göremediği Leyla Yalçın mı?" Yüzüme yapmacık bir gülümseme yerleştirdim ve konuşmaya başladım. "Ta kendisiyim.Tanıştığıma sevindim. Birlikte nice güzel işlere." Leyla Yalçın ve Ejder birlikte bu saldırıyı düzenlemişti. Ancak Leyla Yalçın Ejder'e dahi güvenmediği için yüzünü göstermemişti. Ejder gülümsedi ve başıyla selam verip uzaklaştı. Bende gülüşüne karşılık verdim ve arkasından gözden kaybolana kadar onu izledim.

Ben aslında kim miydim? Ben Asena. Asena Bozkurt.