BÖLÜM 3: YANMAK YA DA YAKMAK

Ejder bir süreliğine gözden kaybolsa da yine belirmişti. Etrafta dans eden ihtişamlı insanlar vardı. Hepsi kendi halinde gibi duruyordu. Ejder yanıma doğru yürürken yanında da bir adam vardı. Adam da epey stresli duruyordu. Bu adam Ejder'in en yakın adamı Sadullah Karaaslan' dı. Ejder'den bir kaç yaş büyük olmasına rağmen abi diye seslenirdi. Hiddetli bir konuşma içerisinde gibiydiler. Ağızlarını okumaya çalıştım ve bir kaç cümleyi anladım. Ejder" Onlar tehlikeli yaklaşmamız mümkün değil." diyordu. Kimden bahsediyordu bilmiyordum ama öğrenmeliydim. Sadullah ise "Zorundayız abi bizi tuzaklarına çekmelerine izin veremeyiz." gibi bir şeyler geveledi. Ejder göz devirmekle yetindi. Fikir üretmek istesemde yanıma git gide yaklaşmışlardı. Bunu sonra düşünmek için beynimin bir köşesinde rafa kaldırdım. Yanıma vardıklarında Sadullah "İzninle abi" diyip yanımızdan ayrıldı.

Ejder önce göz kırptı. Ardından konuşmaya başladı. "Bu dansta bana eşlik edermisiniz Leyla Hanım?" Yüzüme yine sahte bir gülümseme kondurdum ve bende konuştum. "Elbette Ejder bundan keyif alırım." Gülümsememe karşılık verdi. Ve elimden tutup beni piste götürdü. Bu kanlı eli tuttuğum için kendimden nefret ediyordum. Ama bu iğrenç eli tutmak intikam ateşimi besliyordu.

Piste vardığımızda dans etmeye başladık. Onunla dans etmek planlarımız arasında yoktu.Ama zorundaydım.

Ejder "Leyla hanım izninizle size bir şey sormak istiyorum." dedi. Ona karşılık olarak gülümseyerek "Tabi Ejder sorabilirsin." O bana hanım diye hitap ediyordu.Ancak ben ona lakabıyla. Bey demek ona yakışmayacak bir kelimeydi. O haysiyetsizin tekiydi.

Tekrar konuşmaya başladı."Birlikte büyük bir iş başarmamıza rağmen neden bana güvenmediniz ve yüzünüzü göstermediniz?"

Sorusuyla afalladım. Ne diyeceğimi bilmiyordum. Leyla Yalçın olsaydı ne derdi diye düşündüm bir an için. Ama sonra toparladım.

"Üzgünüm Ejder ancak ben bu hayatta kendime bile güvenmem. Lafımı kişisel algılama lütfen, ama ben böyle biriyim."

Cevabımla şaşırmıştı. Ona güvendiğimi söylememi bekliyordu. "Anladım" diyip geçiştirdi.

Dans boyu bir daha hiç konuşmadık. Sadece Ejder arada bir sahte gülümsemeler sergiliyordu.

Şarkı sonunda bitti ve boş bir masaya geçtik.

Ejder'e dönüp "Canın sıkılmış gibi nedeni sorabilirmiyim?" dedim.

O anda silah sesleri duymaya başladım. Bu normal değildi. Planlarımız arasında yoktu. Sadullah ve bir kaç kişi önüne gelene ateş etmeye başlamıştı. Hemen masanın altına girdim. Ejder de benimle birlikte masanın altına girdi. Ancak Ejder bir an da masanın altındayken silah çıkarıp bana doğrulttu.

Planımızı anlamıştı. Ama bu kadar erken davranacaklarını tahmin edememiştik.

Kulağımda ki kulaklıktan komutanımın ve silah arkadaşımızın az da olsa sesleri geliyordu. "Plan iptal herkes kurtulmaya odaklansın." Bu ses Baran Komutanın sesiydi. Arkadan ise Oğuz'un sesi geliyordu. Bağırıyordu. "Plan iptal olamaz komutanım. Çok çabaladık bu plan için."

Önce Ejder'e ardından doğrulttuğu silaha baktım. Ve "Ne yapıyorsun Ejder" dedim. Bir şey söylemek için ağzını açtı ama konuşmadı. Saniyeler sonra ağzını tekrar açtı ve konuşmaya başladı. "Planınızı anlamıyacağımımı sandınız.Üzgünüm ama bu aptallıktan başka bir şey değil. Ben bugün buraya Leyla Yalçını davet ettim. Evet ama atladığınız bir nokta var." Atladığımız nokta olmasına imkan yoktu. Her şeyi düşünmüş olmalıydık. Ejder konuşmaya devam etti. "Leyla Yalçın ile bu organizasyonu planlarken telefonda konuştuk. Yani sesini biliyorum. Bu birincisiydi." "İkincisi ne" diye sordum. "Leyla Yalçın dün bana bir telefon açtı ve gelemeyeceğini söyledi." Ağzımdan çıkan tek kelime "Ne" oldu.

Bu ihtimali nasıl düşünememiştik.

Gizlice bacağıma saklamış olduğum bıçağı Ejder'e doğru savurdum. Ejder bir anlık afallamıştı. Tekrar bıçağı savurduğumda silahını düşürdü. Bunu fırsat bilerek silahı yerden aldım ve bu sefer ben Ejder'e doğrulttum. Bu sefer şaşırma sırası ondaydı.

"Yürü" dedim ve önümü işaret ettim. O da masanın altından çıkıp önümde yürümeye başladı. Her yerde adamları vardı. Ancak hepsinin kurşunu bitmişti. Bu seferde sopalara sarılmışlardı. Yerde yatan onlarca insana baktım. Bu bana geçmişi hatırlattı. Ama bu sefer üzülmemiştim. Hepsi kansızın tekiydi.

Ejder adamlarına "Durun" diye bağırdı. Adamları durmuştu. Bu kadar basit miydi diye düşündüm. Ama yakında yanıldığımı öğreneceğimi bilmiyordum.

Ejder önümde yürürken bende kulaklıktan timime seslendim. "Çıkın" hepsi bir yerlerden çıktı. Ve arkama dizildi. Şimdi önümde Ejder, arkamda timim vardı. Ellerinde silah vardı. Bu yüzden onlardan üstün sayılabilirdik. Ama biz onlar gibi değildik. Silahları olmayan insan görünümlü yaratıklara silahla saldırmazdık. Ama onları rehin alabilirdik. Tam silahlarla üstlerine doğru yürürken ortaya bir adam çıktı. Nereden geldiğini çözmeye çalışana kadar bize atmaya hazırlandığı bombaya gözüm takıldı. Önce bombaya sonra adama baktım. Adam uzun ve kumraldı. Bombanın pimini çekmişti. Sadece eliyle tutuyordu. Elini çekerse bomba patlayacaktı. "Silahlarınızı indirin ve yere bırakın." diye bağırdı. Elbetteki onu dinlemeyecektik. Burada sözünü dinlemek zorunda olduğumuz tek kişi vardı. O da Baran komutandı.

Yine Baran komutanın sesini duydum. Ne derse yapmamız gerekiyordu. "Silahlarınızı bırakın." diye bir emir verdi.Hepimiz aynı anda silahlarımızı indirdik ve yavaşca yere bıraktık.

Adam elindeki bombayı uzakta bir tarafa fırlattı. Ve üzerimize doğru bıçakla koşmaya başladı. Tahmin etmeliydik. O bomba gerçek bile değildi. Çünkü fırlatmasına rağmen patlamamıştı. Bizi kandırmıştı.

Hemen kendimizi savunmaya alıp bizde bıçaklarımızla karşılık verdik. Zaten arkasından 8 kişi daha koşmaya başlamıştı. Dokuza onduk. Yani herkese 1 kişi düşüyordu. Ejder zaten dahil olupta canını tehlikeye atmazdı. O arkada izlerken biz ise üstümüze gelen kansızlara karşılık veriyorduk. Bana bizi kandıran adam düşmüştü.

Çok ciddi bir yüz ifadesiyle bir bıçak savurdu. Ben ise gülüyordum. Bu salağın beni yenmesine imkanı yoktu. Az sonra yanlış düşündüğümün farkına varacaktım.

Elbisem rahat bir elbiseydi ve ayağıma dolaşmıyordu. Bu yüzden şanslıydım.

Bende bir bıçak savurdum. Ama onunkinin aksine ona çok yaklaşmıştı. Bıçağı fırlatmaya yeltenmiştim ki başka herhangi bir silahım olmadığını fark ettim.

Bu işin sonunda ya yanacaktık ya da yakacaktık.

Bana doğru bir adım daha attı ve bir bıçak darbesi daha, sonra birincisi tamamlanmadan ikinci vuruş. Ustalıkla kaçıyordum ancak bu darbeler beni zorluyordu.

Bu sefer ben adım attım. Bir bıçak darbesi savurdum ve tam göğsüne denk geldi. Ufak bir sıyrıktı ancak denk gelmesi beni gülümsetti. Ben timdekilere bakarken beni gafil avlamış olacak ki onun da savurduğu bir bıçak darbesi koluma geldi. Bu da küçük bir sıyrıktı ancak sinirlenmiştim.

Tam ona doğru bir hamle yapacakken Ejder "Geri çekilin." diye bağırdı. Hepsi geri çekilirken elim boşa düşmüştü.

Baran komutansa geri çekildiklerini görünce "Herkes salondan çıksın." diye bir emir verdi. Hepimiz onu dinledik. Zaten çıkışın önündeydik. Bu salon kapısından çıktığımızda kısa bir koridordan geçip dışarı çıkacaktık. Ama bu baloda garson kılığında ki İklim daha kısa bir yolun olduğunu ve oradan çıkarsak koridor yürümemizin gerek olmayacağını söyledi. Onu dinledik ve hızlı adımlarla kendimizi dışarı attık.Plan boşa gitmişti. Ama canımızı kurtarmıştık.

Koşarak arabaları bıraktığımız alana gittik ve hemen binip buluşma alanına doğru yola çıktık.

Helikopterle bir süre yolculuk yaptıktan sonra sonunda karargaha varmıştık.

Kısa bir toplantının ardından odalarımıza dağılmıştık.

Toplantıda bunu yarın düzgün kafayla konuşmaya karar vermiştik.

Ama yarın göreceklerim beni Ejder'in silah çekmesinden daha çok şaşırtacaktı.