BÖLÜM:1 SON DURAK

Geçmiş

Alarm çaldığında istemeye istemeye gözlerimi açtım ve nefret ettiğim hayata yine uyandım. Kalkıp elimi yüzümü yıkayıp kahvaltıya oturdum.

Annem yine her zamanki gülümsemesiyle "Günaydın tatlım" dedi."Günaydın anne" diye homurdandım. Annem minyon tipli,mavi gözlü, kısa saçları olan bir kadındı. Bense tam tersi uzun boylu, kahverengi gözlere sahip biriydim. Hızlıca kahvaltımı yapıp sofradan kalktım. Odama geçtiğimde üzerime çiçekli bir elbise geçirdim.

Bunların hiçbiri ben değildim.Bunları giymek benim seçimim değildi. Bunlar benim zorunluluğumdu.

Annemin zoruyla istemediklerimi giyiyor, istemediğim gibi davranıyordum. Ama onu herşeyden çok seviyordum.

Evden aceleyle çıktım. Yetişmem gereken bir toplantı vardı.Koşarken aynı zamanda etrafıda izliyordum. Dışarıda onlarca nimet vardı. Yeşillikler,kuş cıvıltıları,güneşin verdiği huzur gibi. Ama insanlar bunun kıymetini bilmiyordu. Bu insanlardan birisi de bendim. Otobüs durağına doğru koşarken kulaklığımda şarkı da çalıyordu. Kısa bir koşunun ardından otobüs durağına sonunda vardım. Otobüse bindim ve yol boyu şarkı eşliğinde uyudum.

Rüyamda ateş vardı. Her yan ateşle çevriliydi. Bağıran insanlar , koşan çocuklar. Kabustan nihayet uyandım.

Ama uyandığımda her şey için çok geçti.Çünkü toplantı saatini kaçırmıştım. Saat akşam 6'ydı. Otobüsten indim ve etrafı izlemeye başladım. Festival gibi bir yere gelmiştim. Son durak burası olmalıydı. Geri dönmek yerine burada durmaya karar verdim. Belki doğru değildi ama o an için doğru bir karar gibi gelmişti.Etraf çok kalabalıktı.Bir yandan insan sesleri diğer yandan seyyar satıcıların sesleri beynimi allak bullak etmişti.

Biraz ilerlemeye başladım. Ancak yürürken bir ses duydum. Şiddetliydi hem de çok fazla. Kulaklarım çınlamaya başladığında gözlerimi kapatıp yere çöktüm. Başımı kaldırdığımda ateş her yanı sarmıştı. Etrafta ağlayan,bağıran telaşlı insanlar vardı. Hemen ayaklandım uzaktan bize yürüyen silahlı adamlar gördüm. Bu sesler ve silahlar hayra alamet değildi.

O adamların bir kaç kişiye ateş ettiğini görüyordum. Dumandan dolayı pek seçilmiyordu ama görüyordum. Umarım hayaldir diyerek gözlerimi ovuşturdum. Ama değildi. Adamlar bu sefer yürümeyi bırakmıştı. Ve uzaktan ateş ediyorlardı. Hemen yakınımda bulunan bir çocuğa kendimi siper ettim. Çocuk ölen ailesinin başında ağlıyordu. Çocuğa yere yatmasını ve kıpırdamamasını söyledim ve çocukta söylediğimi yapmıştı.

Ve o anda omzumdan dökülen sıcaklığı fark ettim.