BÖLÜM:2 KAYIPLAR

Gözlerimi açtığımda gördüğüm ilk şey bembeyaz bir tavandı. Sızlayan omzum ayağa kalkmamı zorlaştırsa da kalkmayı başardım. Bulunduğum yer hastaneye benziyordu. Neden burdayım diye düşünürken aklıma gelen gerçek, yüreğimde bir sızı bıraktı.

Bir festivale yapılan saldırıda küçük bir çocuğu kurtarırken yaralanmıştım.

Odadan çıktığımda hemşire masasını gördüm ve oraya gittim.

"Doktorla görüşmek istiyorum. Doktorlar nerede acaba?" diye sordum.

İleride bulunan bir odayı gösterdi."Orası doktor odası,doktorları orada bulabilirsiniz. Ancak neden ayaklandınız?"

Sorusuna cevap vermedim.Teşekkür edip doktor odasına doğru yürümeye başladım.

Yürürken kapısı açık odalara bakıyordum. İçeride onlarca dert taşıyan insan vardı.

Bunları düşünürken doktor odasına varmıştım.

Oda küçüktü ve yalnızca 2 masa vardı.Masada oturan kadın doktor telefonda konuşuyordu. Bu yüzden erkek doktorun masasına yaklaşıp "Rahatsız ettiğim için üzgünüm ama tedavim tamamlandıysa çıkmak istiyorum."dedim. Önce baştan aşağı süzdü ve "Evet çıkabilirsiniz. Az sonra sekreteri çıkış işlemleriniz için yanınıza yollayacağım.Zaten kurşun sıyırıp geçmiş." diye burun kıvırdı. Bu da neydi? Neden böyle samimiyetsizlik sergilemişti bilmiyordum ama pek de umurumda olduğu söylenemezdi. Teşekkür edip odadan çıktım.

Odaya geçtim eşyalarım yanı başımdaydı.Onları aldım ve polis ifademi verdikten sonra sekreterde gelince çıktım.

Saate baktığımda saatin gece 3 olduğunu gördüm. Ailem merak etmiş olmalıydı. Hemen onları aradım. Zaten telefonda annem ve babamdan gelen onlarca arama,mesaj vardı.Anlaşılan benim yaralandığımı duymamışlardı. Yoksa hastaneyi bulup yanıma gelirlerdi. Patlamayı duymuşlardır diye düşündüm. Çünkü haberlere çıkmıştı. Bunu hastaneden çıkmadan önce gördüğüm bir televizyonda izlemiştim.

Telefonu açan annem oldu. Telaşla "Kızım nerelerdesin?Meraktan deli olduk."diye bağırdı. Bu bağırış kızgın olduğu için değildi. Meraklanmıştı ve onlara haber vermediğim için delirmişti.

"Anne az sonra duyacaklarına hazırlıklı olmalısın." dedim ve annemin "Daha çok meraklanıyorum Asena çabuk ne olduğunu söyle." diyen sesini duydum.İşte bu sefer kızmıştı.

"Anne haberlerdeki patlamada bende yaranlandım."

İşte şimdi bombayı bırakmıştım.

"Ne? Ne diyosun sen Asena iyisin değilmi?"

"İyiyim anne sakin ol sadece bir sıyrık."

"Çabuk nerede olduğunu söyle. Seni almaya geliyoruz." dediğinde hemen bir yalan uydurup "Anne çoktan otobüse bindim. Geliyorum." dedim.Ve telefonu kapattım.

Elbette yalan kötü bir şeydi ancak bu tehlikeli günde dışarı çıkmalarını istemiyordum.

Otobüs yolculuğunun ardından nihayet eve varmıştım.

Ailem beni kapının önünde bekliyordu.Ne kadar şanslı olduğumu düşündüm bir an için.

Annem "Kızım" diyerek bana koştu. Babam ise iyi olduğumu gördüğü için rahatlamış görünüyordu.

Annem "İyisin değil mi kızım?" dedi.

"İyiyim anne sadece biraz yorgunum.İznin varsa odama geçip dinlenmek istiyorum." diye söylendim. Annem mızmızlandığımı görünce gülümsedi."Peki kızım sen git ve dinlen" dediğinde hemen odama çıktım.

Üzerimi değiştirecek halim yoktu ama elbisem neredeyse simsiyah olmuştu. İstemeye istemeye üstümü değiştirdim.

Yatağa uzanıp olanları düşünmeye başladım.

Bugün resmen bir çocuğun hayatını kurtarmıştım. Bir kişiyi dahi kurtarmış olsamda bunun mutluluğu vardı üzerimde ama bu mutluluk uzun sürmedi. Aklıma festivalde hayatını kaybeden o insanlar geldi. O bağırışlar,yardım çığlıkları hala kulağımdaydı.

Biraz daha düşününce aklıma bu sefer de geleceğim geldi. Geleceğim kurtulmuştu belkide. Ya orada ölseydim diye düşündüm. Sevmediğim hayat birden sevdiğim bir hayata dönüştü ve artık ne olacağıma karar vermiştim. Ben daha çok insanın hayatını kurtarmak istiyordum.

Ve bunun içinde askeri akedemiye girmeye karar verdim. Artık benliğime dönmek istiyordum. Anneminde beni ben olduğum için sevmesini istiyordum. Bu iş beni hem mutlu edecekti hemde üzecekti.Ama bu işten artık dönüş yoktu. Çünkü sınavlara çok az zaman kalmıştı.