Bölüm 1: çocukluk

Yarın annem ile taşınacağız. Bu yüzden evi toplamalıyım.“Kızım, odanı temizle.”“Tamam, anne.” dedim.Kolumdaki toka ile saçımı bağladım. Daha sonra odama geçtim. Kitaplığımı açtım ve kitaplarımı yere koymaya başladım. Koyarken kitaplarımın arasında küçük bir defter buldum. İlk sayfasını açtım. Sayfada “Umay’ın Çocukluk Günlüğü” yazıyordu.Devamını okumak için bacaklarımı bağdaş yapıp yere oturdum. Tam olarak şöyle yazıyordu:“Selam, ben Umay. 2. sınıfım. Annem bana günlük yazmam gerektiğini söyledi, ben de yazdım. Aslında bugün okulda çok kötü şeyler yaşadım. Kızlar, onlara benzemediğim için oyuna almadılar. Ben de en sevdiğim kişi ile oyun oynadım ama adını unuttum. Neyse, seni seviyorum günlük. Hoşça kal.”“Acaba adını bilmediğim kişi kimdi?” diye merak ettim ama sorgulamadım ve kestirip attım.“Kızım, topladın mı odanı?” dedi annem.“Evet, anne. Az kaldı.” dedim.Daha sonra telefonumu aradım ama bulamadım. Annemin telefonunu aldım ve kendimi aradım. Telefonum çaldı ve telefonumu bulmuştum. Saat 1 olmuştu.
Umay: Anne, ben çıktım.
Annem: Tamam kızım, nereye gidiyorsun?
Umay: Anne, bugün Nehir’imin doğum günü var ya, o yüzden hazırlanmam lazım.
Annem: Tamam kızım ama geç kalma, tamam mı?
Umay: Tamam, anne.
Diyip odama gittim. Üzerime pembe bir tişört, hava soğuk olduğu için mavi bir ceket ve altıma da siyah eşofmanımı giydim ve çıktım. Sonra kuaföre gittim. Saçıma fön çektirdim.
Umay: Borcum ne kadar?
Kuaför: 300 lira.
Umay: Tamamdır… Buyurun!Parayı uzattım.
Kuaför: Hoşça kalın.
Umay: Görüşürüz.Dedim ve kuaförden çıktım. Daha sonra Nehir’e hediye almak için porselenciye gittim. Bir kupa aldım. Üzerinde “Dileğini hep sakla.” yazıyordu. Doğum günü olduğundan dolayı bu kupayı aldım.Saat 5 olmuştu.“Eve geç kalmamalıyım.” dedim kendime.Sonra Elif arabasıyla gelip beni aldı ve Nehir’in yanına götürdü. Biz kampta yapacaktık doğum gününü, falan filan. Giderken şarkı açtık. Şarkıda şöyle diyordu:
“Bir efsaneydi, bir efsaneydi
Senle beraber olmak
Gözlerinde buluşup
Ellerine dokunmak
Saatlerce uzanıp
Hep yanında kalmak”
Daha sonra kamp alanına geldik. Geldiğimizde Murat, Alina, Nehir ve Mustafa vardı. Biz de gelince 6 kişi olduk. Geldiğimiz gibi pastayı açtık. Pastanın üzerinde 23 yazısı mum, etrafı beyaz krema ile kaplı ve küçük topların ve kurdelelerin olduğu bir pastaydı. Daha sonra pastaya pembe mumlarını koyduk. Nehir tam üfleyecekken
“Dilek tut!”
diye bağırdım.
Avuç içlerini açtı, ve dilek tuttu.
“Umarım hayatımız güzel, okulumuz olaysız ve kimsenin başına kötülük gelmez. İyi geçer. Amin.”
dedi ve üfledi.Ben kupayı Nehir’e verdim.
Nehir: Yaa, seni yerimmm!
Umay: Hey! Ben seni yerim!
Saat 8 olmuştu. Pastayı yedik, yanına çay içtik. Sonra kalktık ve voleybol oynadık. Oynarken bir ses geldi.
Elif: Ben çok yoruldum. Çadırlara girip yatsak olur mu?
Nehir: Evet, bence de yatalım.
Murat: Ben Elif’le kalacağım.
Elif: Derken… Ben seninle değil, Nehir’imle ya da Umay’la yatacağım.
Murat: Of, tamam ya!
Nehir: Tamam tamam, Elif bizimle yatacak.
Murat: İyi, siz bilirsiniz.
Elif: Murat, gerçekten sadece uyuyacaktık.
Murat: Biliyorum zaten.
Umay: O zaman niye bozuluyorsun?Murat: Bozulmadım ki!
Nehir: Suratından belli oluyor ama.
Murat: Neyse ya, ben kendi çadırıma gidiyorum.
Elif: İyi geceler o zaman.
Murat: İyi geceler…
Murat çadırına gider.
Umay: Bence bayağı bozuldu.
Nehir: Kesinlikle.
Elif: Siz de çocuğun üstüne gitmeyin artık.
Nehir: Tamam tamam. Hadi, biz de yatalım.
Elif: Tamam.
Uyurken bir ses gelir.Elif dışarı çıkar.
Elif: Murat, sen misin?
Murat: Evet, benim. Seni uyandırdıysam özür dilerim.
Elif: Önemli değil.
Murat: Gel, otur istersen.
Elif: Çok iyi olur. Zaten uyku tutmamıştı.
Murat’ın yanına oturur. Çalılıkların arasından bir ses gelir.
Murat: Sesi duydun mu?
Elif: Hayır, duymadım.Yine ses gelir.
Elif: Kim var orada?
Murat: Ben gidip bakıyorum, olur mu?
Elif: Olur. Dikkat et. Dur, el feneri ile bakalım bir öyle.
Murat: Tamam.El fenerini sesin geldiği yöne doğru tutarlar.
Elif: Orada bir insan gördüm.
Murat: Ne?Umay: Ay, bir uyutmadınız!
Elif: Kanka, şurada birisi var.
Umay: Şaka, değil mi?
Murat: Hayır, değil.
Elif: Ben gidiyorum.
Umay: Dur, bakalım orada.
Elif: Kanka, dikkat et lütfen. Bak, çok korkuyorum, lütfen.
Umay: Tamam, merak etme.
Umay çalılıkların arasına gider. Çalılıkların arasında bağırma sesi gelir.
“AAAA!”
Elif: Umaay!