6. Bölüm geçmişin gölgesi

Hemşire uzaklaştıktan sonra Umay birkaç saniye olduğu yerde kaldı. Kalbi hâlâ hızlı atıyordu.
Nehir: “Umay, iyi misin?”
Umay: “İyiyim… Sadece çok korktum.”
Nehir onun elini tuttu.
Nehir: “Merak etme. Ege iyi olacak.” Umay başını salladı.Bir süre sonra doktor odadan çıktı.
Doktor: “Ege’nin durumu şu an iyi. Bilinci açık. Fakat başını çarptığı için bir süre gözlem altında tutacağız.”
Umay hemen sordu.
Umay: “Hafızası?”
Doktor: “Bazı anıları hatırlamakta zorlanıyor. Özellikle geçmişine dair bazı boşluklar olduğunu söylüyor. Bunun geçici mi, kalıcı mı olduğunu şu an söylemek mümkün değil.”
Umay’ın yüzü düştü.
Umay: “Yani… beni unutabilir mi?”
Doktor: “Bunu kesin olarak söyleyemeyiz. Onu zorlamayın ve geçmişini hatırlaması için baskı yapmayın.”
Umay: “Tamam.”
Doktor: “İsterseniz kısa bir süre yanına girebilirsiniz.”
Umay hemen kapıya yöneldi.
Nehir: “Ben burada beklerim.”
Umay: “Tamam.”
Umay odaya girdiğinde Ege yatağın üzerinde oturuyordu. Başında küçük bir bandaj vardı.Ege, Umay’ı görünce gülümsedi.
Ege: “Geldin.”
Umay: “Tabii ki geldim.”
Ege: “Neden bu kadar endişelisin?”
Umay: “Çünkü bir anda bayıldın.”
Ege: “Abartıyorsun.”
Umay: “Sen bayıldın, ben değil.” Ege hafifçe güldü.
Ege: “Tamam, haklısın.”Umay yatağın yanındaki sandalyeye oturdu.
Umay: “Doktor hafızanla ilgili bir şey söyledi.”Ege’nin yüzündeki gülümseme kayboldu.
Ege: “Evet.”
Umay: “Gerçekten bazı şeyleri hatırlamıyor musun?”Ege birkaç saniye sustu.
Ege: “Hatırlıyorum. Ama bazı şeyler çok bulanık.”
Umay: “Neler?”
Ege: “Çocukluğum.”
Umay dikkatlice ona baktı.
Umay: “Çocukluğunla ilgili hiçbir şey mi hatırlamıyorsun?”
Ege: “Hayır. Bazı görüntüler geliyor ama tamamlayamıyorum.”
Umay: “Nasıl görüntüler?”Ege gözlerini kapattı.
Ege: “Bir park…”Umay’ın gözleri büyüdü.
Ege: “Bir kız çocuğu…” Umay sessizce onu dinledi.
Ege: “Elinde küçük bir defter var.”Umay’ın aklına kendi çocukluk günlüğü geldi.
Umay: “Defter mi?”Ege gözlerini açtı.
Ege: “Evet. Ama yüzünü göremiyorum.”
Umay: “Peki başka ne var?”Ege başını iki yana salladı.
Ege: “Bilmiyorum.”Umay bir süre sessiz kaldı.Sonra dayanamayarak sordu.
Umay: “O kız… ben olabilir miyim?”Ege ona baktı.
Ege: “Bilmiyorum.”
Umay: “Ama beni çocukken tanıyordun.”
Ege: “Evet.”
Umay: “Günlüğümü de biliyordun.”
Ege başını eğdi.
Ege: “Bunu hatırlamıyorum.”Umay şaşırdı.
Umay: “Ama daha önce biliyordun.”
Ege: “Belki de hafızamın kaybolan kısmında.”
Umay bu cevabı düşündü.Tam o sırada kapı açıldı ve Nehir içeri girdi.
Nehir: “Nasıl?”
Umay: “Şimdilik iyi.”
Nehir Ege’ye baktı.
Nehir: “Bir şey hatırladın mı?”
Ege: “Çocukluğumdan birkaç görüntü.”
Nehir’in yüzü bir anda değişti.Umay bunu fark etti.
Umay: “Nehir?”
Nehir: “Ne?”
Umay: “Bir an garip baktın.” Nehir hemen toparlandı.
Nehir: “Yok bir şey.”Ege de Nehir’e dikkatlice baktı.
Ege: “Sen bir şey biliyor musun?”Nehir birkaç saniye sessiz kaldı.
Nehir: “Hayır.”
Ege: “Emin misin?”
Nehir: “Evet.”Umay ikisine de baktı. İçindeki şüphe yeniden büyümeye başlamıştı.
Umay içinden: “Nehir de bir şey saklıyor olabilir.”Ege yatağa yaslandı.
Ege: “Umay…”
Umay: “Ne?”
Ege: “Geçmişimi hatırlamak istiyorum.”
Umay: “Neden?”Ege gözlerini ona çevirdi.
Ege: “Çünkü senin de o geçmişin içinde olduğunu hissediyorum.”Umay’ın kalbi hızlandı. Nehir ise sessizce ikisine baktı. Ve ilk kez,
Ege’nin geçmişini hatırlamasının bazı şeyleri değiştirebileceğinden korktuğu belli oluyordu.
Nehir birkaç saniye sessiz kaldı. Sonra bakışlarını Ege’den kaçırdı.
Nehir: “Bence bugünlük bu kadar konuşsanız iyi olur. Ege’nin dinlenmesi gerekiyor.” Umay başını salladı ama gözlerini Nehir’den ayırmadı.
Umay: “Nehir…”
Nehir: “Efendim?”
Umay: “Benden bir şey saklamıyorsun, değil mi?” Nehir kısa bir süre sustu.
Nehir: “Hayır.”
Umay onun gözlerinin içine baktı. Cevabına inanmak istiyordu ama içindeki şüphe bir türlü geçmiyordu.Ege ise yatağın üzerinde sessizce onları izliyordu.
Ege: “Umay.”
Umay ona döndü.
Umay: “Ne oldu?”
Ege: “Bugün parkta bir şey hatırlamaya çalışırken başka bir görüntü daha gördüm.”
Umay hemen yanına yaklaştı.
Umay: “Ne gördün?”
Ege gözlerini kapattı.
Ege: “Sen vardın.”Umay’ın nefesi kesildi.
Ege: “Çocuktun. Ağlıyordun.”
Umay: “Neden?”Ege başını iki yana salladı.
Ege: “Bilmiyorum. Ama yanında biri vardı.”
Umay: “Kim?”Ege birkaç saniye düşündü.
Ege: “Bir kadın.”Nehir’in yüzü bir anda değişti.Umay bunu fark etti.
Umay: “Nehir… sen onu tanıyor musun?”Nehir cevap vermedi.
Umay: “Nehir?”Nehir derin bir nefes aldı.
Nehir: “Hayır. Sadece… şaşırdım.”Ege gözlerini açtı.
Ege: “Kadın sana bir şey söylüyordu.”
Umay: “Ne söylüyordu?”
Ege’nin başı yeniden ağrımaya başladı.
Ege: “Hatırlayamıyorum.”
Umay: “Zorlama.”Ege elini başına götürdü.
Ege: “Ama son bir şey hatırlıyorum.”
Umay: “Ne?”Ege ona baktı.
Ege: “Sana ‘unut’ diyordu.”
Umay olduğu yerde donup kaldı.
Nehir’in gözleri doldu.
Umay: “Neyi unutmamı istiyordu?”Ege cevap veremedi.Gözlerini kapattı ve yavaşça yatağa uzandı.Nehir hemen Umay’ın yanına geldi.
Nehir: “Umay, çıkalım.”
Umay: “Hayır. Ben burada kalacağım.”
Nehir: “Umay…”Umay başını iki yana salladı.
Umay: “Ben artık geçmişimi öğrenmek istiyorum.”Koridorda sessizce yürürlerken Umay bir anda durdu.
Umay: “Nehir.”
Nehir: “Ne oldu?”Umay ona döndü.
Umay: “Sen bu hikâyenin benden saklanan kısmını biliyorsun, değil mi?”Nehir cevap vermedi.Umay’ın gözleri doldu.
Umay: “Biliyorsun…”Nehir başını eğdi.
Nehir: “Keşke bilmeseydim.”
Umay hiçbir şey söylemedi.O gece ilk kez, unuttuğu geçmişinin yalnızca kaybolmuş anılardan ibaret olmadığını anladı.
Bazı anılar unutulmamıştı.
Sadece ondan saklanıyordu.