4. Bölüm şüphe

Öğretmen tahtaya yazı yazmaya devam ederken Umay defterini açar.
Tam kalemini eline alacakken sırasının kenarında katlanmış küçük bir kağıt fark eder.Umay kağıda bakar.
Umay içinden:“Bu da ne?”
Kağıdı eline alır ve etrafına bakar.Kimse ona bakmıyordur.Umay kağıdı yavaşça açar.İçinde tek bir cümle yazıyordur:
“Geçmişini kurcalama.”
Umay’ın yüzündeki ifade bir anda değişir.Umay içinden:
“Bunu kim yazdı?”
Kağıdı tekrar katlar ve defterinin arasına koyar.Ege, Umay’ın hareketlerini fark eder.
Ege: “Ne buldun?”
Umay hemen ona bakar.
Umay: “Hiçbir şey.”
Ege birkaç saniye Umay’ın gözlerinin içine bakar.
Ege: “Bana yalan söyleme.”
Umay: “Sen de bana doğru düzgün cevap vermiyorsun.”
Ege sessiz kalır.
Umay: “O zaman ben de sana her şeyi anlatmak zorunda değilim.”
Ege hafifçe arkasına yaslanır.
Ege: “Haklısın.”
Umay bu cevabı beklemiyordur.
Umay: “Ne?”
Ege: “Hiçbir şey.”
Umay gözlerini devirip tekrar defterine döner.
Ama elini defterinin üzerinde tutarken aklından tek bir düşünce geçer:
Umay içinden: “Geçmişimi bilen sadece Ege değil…”
Umay bu düşünceyi kafasından atmaya çalışıp defterini kapatır.
Tam çantasına koyacakken zil çalar
Ders bitmiştir.
Sınıftaki herkes bir anda toparlanmaya başlar.
Nehir: “Sonunda ya, iki saattir bu dersi bekliyorum.”
Umay gülerek: “Ben de.”Ege çantasını omzuna takıp onların yanına gelir.
Ege: “Çıkıyor musunuz?”
Nehir: “Ben kantine gideceğim. Siz?”
Umay: “Ben de geliyorum.”
Üçü birlikte sınıftan çıkar.Koridora çıktıklarında Umay derin bir nefes alır.
Umay içinden: “Neyse… en azından bu ders bitti.”
Ama birkaç adım sonra Ege ona bakıp hafifçe gülümser.
Ege: “Yarınki derse çalıştın mı?”
Umay: “Ege, daha bugünkü dersten yeni kurtuldum. Yarınkini sorma.”
Nehir kahkaha atar.
Nehir: “Aynen, bugünlük beynimizi kapatıyoruz.”
Üçü birlikte kantine doğru ilerlerken Umay’ın aklındaki bütün o düşünceler yavaş yavaş dağılır.
Kantine geldiklerinde Nehir hemen boş bir masaya geçer.
Nehir: “Ben bir şeyler alacağım. Siz ne istiyorsunuz?”
Umay: “Ben meyve suyu alayım.”
Ege: “Ben de aynı.”
Nehir: “Tamam, siz oturun.”
Nehir sıraya geçerken Umay ve Ege masaya oturur.
Umay çantasını yanına bırakıp Ege’ye bakar.
Umay: “Az önce sınıfta söylediğin şeyi hâlâ düşünüyorum.”
Ege: “Neyi?”
Umay: “Yarınki ders.”
Ege gülerek başını sallar.
Ege: “Gerçekten onu mu düşünüyorsun?”
Umay: “Evet. Çünkü yarın matematik var.”
Ege: “Hee, o zaman durum ciddi.”
Umay gülmeye başlar.
Umay: “Hiç komik değil.”
Ege: “Bence biraz komik.”
Tam o sırada Nehir elinde üç meyve suyuyla masaya gelir.
Nehir: “Ne konuşuyorsunuz bakalım?”
Umay: “Yarınki matematik dersini.”
Nehir bir an durup ikisine bakar.
Nehir: “Ben yokum.”
Üçü de aynı anda gülmeye başlar.Bir süre sonra konuşmaları derslerden çıkıp tamamen günlük şeylere döner. Umay da uzun zamandır ilk kez kafasını dağıtabildiğini hisseder.
Umay içinden: “Belki de bazı şeyleri sürekli düşünmek yerine biraz akışına bırakmalıyım.”
O sırada Nehir telefonuna bakar.
Nehir: “Bu arada, çıkışta bir yere gidelim mi?”
Umay: “Nereye?”
Nehir: “Sürpriz.”
Ege: “Bu hiç güven vermedi.”
Nehir: “Kesinlikle güven vermemesi gerekiyor zaten.”
Umay gülerek başını sallar.
Umay: “Tamam, geliyorum.”

Nehir: “O zaman karar verildi. Çıkışta parka gidiyoruz.”
Umay: “Parka mı? Ne yapacağız orada?”
Nehir: “Oturacağız, konuşacağız, belki dondurma yeriz. Her şeyi tek tek sorgulama.”
Ege: “Bence Umay’ın sorgulamasına alışmalısın.”
Umay: “Ne demek o şimdi?”
Ege: “Bir şey demedim.”
Umay gözlerini devirir.
Umay: “Siz ikiniz bugün beni sinir etmek için anlaşmışsınız.”
Nehir: “Kesinlikle.”
Zil yeniden çalar. Herkes kantinden çıkıp sınıflara doğru ilerlemeye başlar.
Umay: “Bu hangi ders?”
Nehir: “Türkçe.”
Umay: “Oh, bari kolay.”
Ege: “Bunu söyledikten sonra kesin zor bir şey çıkar.
”Umay: “Sus.”
Üçü gülerek sınıfa döner.
Öğretmen tahtada anlatmaya devam ederken Umay dikkatlice defterine not alıyordu.
Ege ise ara sıra fark ettirmeden Umay’a bakıyordu.
Umay hiçbir şeyin farkında değildi.
Nehir, Ege’nin bakışlarını yakaladı ve hafifçe kaşlarını kaldırdı.
Nehir, fısıldayarak: “Yine bakıyorsun.”
Ege hemen gözlerini defterine çevirdi.
Ege: “Bakmıyorum.”
Nehir: “Tabii, ben de inanmış gibi yapayım.”
Ege cevap vermedi.Umay o sırada arkasına dönüp:
Umay: “Ne konuşuyorsunuz?”
Nehir: “Hiç.”
Ege de hemen araya girdi.
Ege: “Ders hakkında konuşuyorduk.”
Umay: “Hımm… Tamam.”
Umay tekrar önüne döndü.Ege onun arkasından bakarken yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.Nehir bunu fark edip başını iki yana salladı.
Nehir: “Bir gün yakalanacaksın.”
Ege, gözlerini Umay’dan ayırmadan:
Ege: “Biliyorum.”
Nehir: “Peki sonra?”
Ege kısa bir süre düşündü.
Ege: “Sonrası ne olur bilmiyorum. Ama şimdilik onun yanında olmak yetiyor.”
Nehir cevap vermedi.Tam o sırada öğretmen:
Öğretmen: “Çocuklar, ders bitiyor. Son birkaç dakikada şu soruyu çözmenizi istiyorum.”
Umay kalemini eline aldı.
Umay: “Ege, sen çözdün mü?”
Ege: “Hayır.”
Ege’nin yüzünde istemsiz bir gülümseme oluştu.
Umay: “Ben de anlamadım. Birlikte yapalım.”
Ege hemen sandalyesini Umay’a doğru çekti.
Ege: “Olur.”
Umay soruya odaklanmışken Ege’nin gözleri sürekli ona kayıyordu.
Umay: “Şuraya mı yazacağız?”
Ege: “Hı hı.”
Umay: “Ege, tahtaya bakıyorsun sanıyordum.”
Ege hiç çekinmeden cevap verdi.
Ege: “Ben tahtaya bakmıyorum ki.”
Umay başını kaldırıp ona baktı.
Umay: “Nereye bakıyorsun?”
Ege gülümseyerek:
Ege: “Sana.”
Umay birkaç saniye şaşkınlıkla ona baktı.
Umay: “Niye?”
Ege: “Canım istedi.”
Umay gözlerini devirip tekrar defterine döndü.
Umay: “Sen bugün çok garipsin
.”Ege: “Bugün mü?”
Umay: “Evet.”
Ege hafifçe gülümsedi.
Ege: “Bence sen hiçbir şey fark etmiyorsun.”
Umay: “Neyi fark etmiyorum?”
Ege cevap vermeden ona baktı.
Ege: “Boş ver.”
Tam o sırada Nehir arkasından eğilip ikisine baktı.
Nehir: “Ben olsam çoktan anlardım.”
Umay: “Neyi?”
Nehir, Ege’ye bakıp sırıttı.
Nehir: “Hiç.”
Ege gülerek başını önüne eğdi.
Öğretmen: “Ege, Umay! Ders mi çalışıyorsunuz, sohbet mi ediyorsunuz?”
Ege: “İkisini de yapıyoruz hocam.”
Umay: “Ege!”
Sınıftakiler gülerken Ege sadece Umay’a bakıp gülümsedi.