two

O gün, okulun sıradan günlerinden biriydi. Derslerin bitmesiyle birlikte sınıftaki kalabalık yavaş yavaş dağılmış, herkes günün geri kalanını nasıl geçireceğini düşünmeye başlamıştı.
Su ve Elif'in ise o gün için küçük bir planı vardı. Kerem'in oturduğu tarafa, çok uzak olmayan bir yere gideceklerdi. Belki biraz vakit geçirir, belki de okulun sıkıcı havasından uzaklaşırlardı.
Bir süre sonra kendilerini orada buldular.
Hava, günün son saatlerine doğru yavaş yavaş değişiyordu. Güneş henüz tamamen kaybolmamış, etrafa o akşamüstüne özgü yumuşak ışığını bırakmıştı. İkisi de bir köşeye yerleşip sohbet etmeye başladı. Biraz zaman geçirdikten sonra içki de aldılar. O günün kendilerine ait, okuldan ve derslerden uzak bir gün olmasını istiyorlardı.
Elif'in aklına bir fikir geldi.
Sınıftan birkaç kişinin de bulunduğu mesajlaşma grubunu açtı. O gün bulundukları yerden bir fotoğraf çekip gruba gönderdi.
Grup: 11/B
Elif: [Fotoğraf gönderdi.]
Elif: Gelen gelsin, buradayız.
Mert: Neredesiniz siz?
Elif: Keremlerin oradayız.
Zeynep: Kim var?
Elif: Su'yla ben.
Mert: Güzelmiş ortam.
Elif: E gel o zaman.
Grup birkaç dakika boyunca hareketlendi. Herkes bir şeyler yazıyor, kimisi gelemeyeceğini söylüyor, kimisi de nerede olduklarını merak ediyordu.
Su ise Elif'in telefonuna göz ucuyla bakıp gülümsüyordu. Onun için bu, arkadaşlarının arasındaki sıradan bir mesajlaşmadan ibaretti.
Fakat o sırada başka bir yerde, başka bir konuşma başlamıştı.
Samet, Elif'in gruba attığı fotoğrafı görmüştü. Bir süre ekrana baktı. Ardından Su'nun sohbetini açtı.
Samet: Neredesiniz?
Su, mesajı görünce kısa bir süre duraksadı. Samet'in kendisine doğrudan yazması pek alışık olduğu bir şey değildi.
Su: Keremlerin oradayız.
Samet: Kim var?
Su: Elif'le ben.
Samet: Kerem yok mu?
Su: Yok, daha gelmedi.
Samet'in asıl gelme isteğini belli etmemek için önünde oldukça makul bir sebep vardı. Kerem ile Elif'in ayrılığından sonra aralarında kalan meseleler hâlâ tam anlamıyla kapanmamıştı. Belki onları yeniden bir araya getirebilir, belki de en azından konuşmalarına vesile olabilirdi.
En azından dışarıdan bakıldığında gelişinin nedeni buydu.
Samet: Konum atsana, belki geliriz.
Su: Atayım.
Su konumu gönderdi.
Samet mesajı gördükten sonra fazla beklemedi. Motoruyla gelmeye karar vermişti. Kerem'in de sonradan geleceğini düşünüyordu.
Su ise telefonunu kapatıp Elif'in yanına döndü.
"Samet yazdı," dedi.
Elif başını kaldırdı.
"Ne dedi?"
"Konum istedi, gelecekler galiba."
Elif'in yüzünde hafif bir şaşkınlık belirdi. Sonra hiçbir şey olmamış gibi konuşmaya devam etti.
Bir süre daha beklediler.
İlk gelen Samet oldu.
Motoruyla sokağın başında göründüğünde Su ve Elif bulundukları yerden onu fark ettiler. Samet motorunu kenara çekip yanlarına geldi. Üzerinde günün sıradanlığını taşıyan rahat bir tavır vardı. Sanki gelmesi çok önceden kararlaştırılmış, buraya uğraması da günün doğal bir parçasıymış gibi davranıyordu.
"Kerem nerede?" diye sordu.
Elif omuzlarını kaldırdı.
"Daha gelmedi."
Samet bir süre etrafa baktı. Ardından onların yanına geçti. Sohbet başladı. İlk dakikalarda konuşmalar daha çok Elif ve Samet arasında ilerliyordu. Kerem'in ne zaman geleceği, ne yaptığı ve gelip gelmeyeceği konuşuluyordu.
Su ise zaman zaman sohbete katılıyor, zaman zaman da etrafı izliyordu.
Samet'in gelişiyle ortam biraz daha hareketlenmişti.
Bir süre sonra Kerem de geldi.
Böylece dört kişi bir araya gelmiş oldular. Elif ile Kerem'in arasında hâlâ tam olarak çözülememiş bir geçmiş vardı. Fakat o gün kimse bunu bir mesele hâline getirmek istemiyordu. Sohbet ilerledikçe eski gerginlik biraz olsun dağıldı.
Günün geri kalanı, başlangıçta planladıklarından daha keyifli geçmeye başladı.
Konuşmalar uzadı, araya kahkahalar karıştı. Birinin anlattığı bir şey diğerinin aklına başka bir anıyı getiriyor, konu sürekli değişiyordu. Zamanın nasıl geçtiğini pek anlamadılar.
Su ile Samet de gün boyunca birbirlerine daha yakın bir ortamda bulundular.
Okulda birbirlerine karşı gösterdikleri mesafe, burada aynı şekilde devam etmiyordu. Sınıfın sıraları, teneffüslerin kalabalığı ve etraflarında sürekli bulunan insanlar yoktu. Daha rahat hareket edebiliyor, aynı sohbetin içinde daha doğal bir şekilde bulunabiliyorlardı.
Bir ara Samet motorundan söz etti.
Su'nun da motorla ilgisi vardı. Bu yüzden konu kısa sürede ikisinin arasında uzayan bir sohbete dönüştü. Motor hakkında konuştular, birbirlerine sorular sordular. Samet'in motoruyla ilgili anlattıkları Su'nun ilgisini çekmişti.
Günün ilerleyen saatlerinde Su, Samet'in motoruna bindi.
Belki dışarıdan bakıldığında oldukça sıradan bir şeydi. Birinin motoruna binmek, birlikte kısa bir yol yapmak… Fakat o güne kadar okulda birbirleriyle doğru düzgün konuşmamış iki insan için bu, aralarındaki mesafenin biraz daha azalması demekti.
Su, Samet'in yanında kendisini eskisi kadar yabancı hissetmiyordu.
Samet de Su'yla vakit geçirmekten memnundu. Başlangıçta yalnızca beğendiği, dikkatini çeken bir kız olan Su, artık onunla konuşabildiği ve birlikte vakit geçirebildiği birine dönüşüyordu.
Gün boyunca yaşananların hiçbirinde büyük bir anlam aramadılar.
Ne birbirlerine bir şey söylediler ne de aralarında bir şeyin başladığına dair açık bir işaret verdiler.
Ama o gün, önceki karşılaşmalarından biraz farklıydı.
Çünkü bu kez yalnızca aynı ortamda bulunmamışlardı. Birlikte zaman geçirmiş, konuşmuş, gülmüş ve birbirlerini biraz daha tanımışlardı.
Akşam yaklaşırken herkes yavaş yavaş dağılmaya başladı.
Su ve Elif için o gün, arkadaşlarla geçirilen güzel bir gün olarak geride kalacaktı. Samet içinse belki de Su'yla ilgili aklında kalan ilk gerçek anılardan biri olacaktı.
İşin ilginç tarafı, Samet'in oraya gelişinin ardındaki asıl sebebi Su'nun ne kadar fark ettiği belli değildi.
Belki de Su için önemli olan, o günün nasıl geçtiğiydi.
Samet'in gelmek için bulduğu bahaneyse şimdilik kendisine kalmıştı.
Ve bazen bir insan, başka birinin hayatına girmek için büyük bir adım atmazdı