first

Bazı başlangıçlar, başladığını kimseye belli etmez.

On birinci sınıfın ilk günleri…

Okulun koridorlarında birbirine karışan ayak sesleri, teneffüs zillerinin telaşlı yankısı ve sınıflara sinmiş o tanıdık kalabalık… Herkes bir yerlere yetişiyor, birileri eski arkadaşlarına kavuşuyor, birileri yeni yüzleri tanımaya çalışıyordu. Oysa bazı hikâyeler, bütün bu gürültünün ortasında, kimsenin dikkatini çekmeden yazılmaya başlardı.

Su için o günlerin diğerlerinden pek bir farkı yoktu.

Her sabah aynı kapıdan giriyor, aynı merdivenleri çıkıyor, aynı sınıfa gidiyordu. Günleri birbirine benziyor, okul hayatının küçük telaşları arasında zamanını geçiriyordu. Sınıftaki insanları tanıyor, kimisiyle konuşuyor, kimisiyle yalnızca selamlaşıyordu. Herkesin hayatında olduğu gibi onun hayatında da henüz hiçbir şeyin değişeceğine dair bir işaret yoktu.

Samet de o sınıftaydı.

İlk bakışta Su'nun dikkatini çeken biri değildi. Hatta aralarında, ileride hatırladıklarında gülümseyecekleri bir karşılaşma bile yaşanmamıştı. Aynı ortamda bulunmuş, belki birkaç kez göz göze gelmişlerdi ama bütün bunlar Su'nun zihninde herhangi bir anlam taşımıyordu.

Su, Samet'i yalnızca sınıftaki çocuklardan biri olarak görüyordu.

Ne merak ediyordu onu ne de hakkında bir şey öğrenmek istiyordu. Bir gün onun adının kendi hayatında bu kadar yer kaplayacağını söyleselerdi muhtemelen inanmazdı.

Ama hikâyenin diğer tarafında, Su'nun henüz haberdar olmadığı başka bir şey vardı.
Samet, Su'yu fark etmişti.

Ona karşı büyük bir sevgi beslediği ya da günlerini onu düşünerek geçirdiği söylenemezdi. Yalnızca hoşuna gitmişti. Sınıfta gördüğünde dikkatini çeken, beğendiği biriydi. Üstelik o sıralar hayatında konuştuğu başka biri de vardı. Bu yüzden Su'ya duyduğu ilgi, kendi içinde büyüttüğü ya da üzerinde uzun uzun düşündüğü bir mesele değildi.

Yine de Su, onun dikkatini çekmişti.

insan bazen birinin hayatında yer edinmeye başlar da bundan haberi bile olmazdı.
Su'nun haberi yoktu.

Samet'in kendisini beğendiğinden, onu gördüğünde aklından geçenlerden habersizdi.

Üstelik aralarında görünürde hiçbir şey yoktu.

Su'nun yanında Elif oturuyordu. Elif, Su'nun okul hayatındaki en yakınlarından biriydi. Samet ise sınıfta başka bir sırada, Kerem'le birlikte oturuyordu. Zamanla bu iki sıra arasında küçük bir bağ oluşacaktı. Fakat o bağın Su ile Samet arasında kurulacağını henüz kimse bilmiyordu.

Çünkü önce Elif ile Kerem birbirlerinden hoşlanmaya başlamıştı.

İki insanın birbirine yaklaşması bazen oldukça sıradan başlar. Birkaç bakış, küçük şakalar, uzayan sohbetler… Sonra bir bakarsınız, eskiden yalnızca aynı sınıfta oturan iki kişi, günün en çok konuşmak istediğiniz insanına dönüşmüş.

Elif ve Kerem'in hikâyesi de böyle başladı.

Bir süre sonra birbirlerinden hoşlandıkları belli olmuş, ardından sevgili olmuşlardı. Bu durum Su için şaşırtıcı değildi. Elif'in mutluluğuna seviniyor, arkadaşının yaşadığı heyecana ortak oluyordu.

Fakat bir gün Elif, Su'ya söyleyeceği bir şey olduğunu söyledi.
O günün diğer günlerden hiçbir farkı yoktu. Sınıfta yine bildik bir uğultu vardı. Herkes kendi hâlindeydi. Elif ise Su'ya doğru biraz yaklaşıp, sanki çok sıradan bir şey söyleyecekmiş gibi konuşmaya başladı.
"Su, sana bir şey söyleyeceğim."
Su başını ona çevirdi.
"Ne oldu?"
Elif'in yüzünde küçük, anlamlı bir ifade vardı.
"Samet senden hoşlanıyormuş."
Su birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.
Sanki duyduğu cümleyi zihninde yeniden kurması gerekiyordu. Samet mi? Ondan mı hoşlanıyordu?
Bir an için ne diyeceğini bilemedi.

Çünkü bu, aklından geçirdiği ihtimaller arasında bile bulunmuyordu. Samet'in kendisinden hoşlanabileceğini hiç düşünmemişti. Onu böyle bir ihtimalin içinde değerlendirmemiş, aralarında yaşanabilecek herhangi bir şeyi hayal etmemişti.

Şaşkınlığı biraz da bundandı.
"Ne?" diyebildi yalnızca.

Elif söylediklerini yeniden anlattı. Samet'in Su'dan hoşlandığını, bunu bir şekilde öğrendiğini söyledi.

Su ise duyduklarının ağırlığını anlamaya çalışıyordu.

İnsan bazen hiç beklemediği bir haberi aldığında yalnızca şaşırmaz; geçmişte fark etmeden geçtiği bütün anları da yeniden düşünmeye başlar. Acaba bir bakışı mı vardı? Acaba bir şey söylemek istemiş miydi? Acaba Su'nun sıradan sandığı bir an, Samet için sıradan değil miydi?

Fakat Su'nun zihninde bütün bunlardan daha baskın bir duygu vardı: pişmanlık.

Çünkü bir insanın kendisinden hoşlandığını öğrenmek, her zaman mutluluk getirmezdi. Hele ki o insana karşı hiçbir şey hissetmiyorsa…

Su, Samet'in kendisinden hoşlanmasını istememişti demek belki doğru değildi. Ama böyle bir şeyin yaşanmasını da hiç beklemiyordu. Şimdi ne yapacağını, nasıl davranacağını bilmiyordu.

Bir tarafı hiçbir şey olmamış gibi devam etmek istiyordu. Diğer tarafıysa artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını biliyordu.

Bundan sonra Samet'i gördüğünde aynı rahatlıkla davranabilecek miydi?
Onun bakışlarını fark ettiğinde ne düşünecekti?
Ya Samet bir adım atarsa?
Su, henüz cevaplarını bilmediği soruların arasında kaldı.
Ve belki de ilk kez, sınıfta oturan o çocuğun varlığının farkına gerçekten vardı.