Bölümler 3Şu an: DUYUN
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
İlk söz olarak ne desem diye çok düşündüm desem yalan olur. Çok düşünmeme gerek yoktu. Ben okusam ne istemiyorum, dedim. Şimdi de onu yazacağım. Kısa ve öz, gereksiz kelimelerle süsleyip uzatmayacağım. Mesajım net.
Sevgili okurlarım, henüz başlamadan özür dilerim. Çünkü bu hikâyede canınızı acıtacağımı, bazı yaraları yeniden açacağımı ve belki de hiçbirinizi başladığınız yerde bırakmayacağımı biliyorum.
***
Ben Alaca Asena Alpkan Tunga.
Biliyorum, biliyorum... Manas Destanı'ndan hallice bir haldeyim ve bu sadece kimlikteki adım. Bana herkes farklı seslenir. Annesinin minik kuşu, kardeşleri lalezarı, abisinin Alacası...
Eeee, onun üyesi baskın olan bir ailede büyümek böyle bir şey. Hele ki anaerkil bir aile yapısına sahipseniz, tek kız çocuğu ve aile en küçüğüyseniz bunlar aslında çok normal oluyor. Herkes beni farklı bilir, farklı seslenir.
Ama bana sorarsanız ben, kendi cehenneminin ateşlerini kendi elleriyle yakan, gözlerinde közlerini taşıyan bir lanetten ibaretim.
Lanet dedim ki, onları kurtarmayın sakın. Ben dünyanın en mükemmel, en eşsiz insanıyım. kendimi seviyorum. Sadece kendimden başka sevgime layık kimse olmadığı için başkasını söylemek. Belki de olay kalitesinde değil de sevecek kimsenin kalmadığını, bilmiyorum. Ama şu ahir dünyada çöpsüz bir üzüm dilini biliyorum. Ve bok böceklerinin başka üzüm salkımlarından ayırmasına mani olmak için yapabileceğim hiçbir şeyin olmadığını da biliyorum.
Ben Simurg'un kurucusu, Şafak Timi'nin lideri, son derece üst düzey Alaca Asena Alpkan Tunga'yım.
Cehenneme kendi iradesiyle atlayıp cenneti hak edenleri kurtaran, şeytanı kendi ateşlerinde yakan, iblislerin büyülerine dişini sıkıp kulaklarını onların çığlıklarıyla dolduran; şeytanın cehennemi olan o altı yaşındaki yavru kurdum.
Asker bir baba, istihbaratçı bir abi ve analiz uzmanı bir anneyle mutlu mesut sonu kadar yaşanamayacağı bilse de umudunu hiç kaybetmeyen; umutlarının katillerinin katili olan altı yaşındaki bir kız çocuğu...
İlk yuvasını kaybetse de yenisini kuran, kurduğu yuvaya şer sıçrayan, kendi yuvasını kendi yakan bir yavru kuş...
Oğlum yuvası sağlammış, hayatta kalıyormuş. Onu da ben terk ettim, sağlam kalsın diye. Ölüme gittim, yaşatılabilirim diye. Taşıdığı kadar...
Yaşatmak henüz bilmiyor artık. Öldürmek istiyorum. Doyuyorum, doyamıyorum. Nasıl yapılıyor, onu da bilmiyorum. Kan akıtılmak için yaratılmışken o kan damarlarda nasıl bırakılabilir ki?
Evet, lisanslıyım. Evet, memnunum. Evet, psikopatın tekiyim. Bana istediğini diyebilirsin ama onların bunu hak etmediğini söyleyemezsin. Ben, yaşamayı hak eden kimseye dokunmam.
Şimdi derseniz ki: "Sana mı kaldı hak? Sen kimsin de karar veriyorsun?"
Ben bu vatanın bir evladı, tüm ailesini vatana feda etmiş, masumiyeti katledilmiş; "VATAN SAĞ OLSUN!" diye haykırıp tek ağlamayı dahi kendinde hak görmeden başkaları yaşasın diye altı yaşında örgütlerle tek başına savaşmış, sekiz yaşında vatanına zeval gelmesin diye uyumamış, uykuda uyumadan vatana fedailer yetiştirmiş, yüz yıllık askerî sistemi tekrar inşa edip yeni oluşumlar yaratmış ve bunların hepsini yaptığında henüz sekiz yaşında bir kız çocuğu olanım.
Çocukluğunu, hayatını, ecdadını gözlerinden silen; kendi kanını al bayrağa katanım.
Tek yaşama sebebi vatanı olanım.
Gece gündüz demeden tek başına dağ taş gezen, çok sayıda örgütlü çökerten, binlerce itin leşini çiğneyen; Bu fedakarlıkları yaptığı vatanın bile dokunulmazlık yaptığı, tüm ülkeler için en büyük tehdit, kara listelerin zirvesi olanım.
Kimsenin yüzünü görmediği, sesini duymadığı; gölgelerde gezmeyen, gölgenin ta kendisi olan; gözler görmeden, kulakları duymadan enselerinde biten, adı bile itleri tir tir titreten muhafızım.
Ve vatanıma el sürmeye kalkan itlerin güzel vatanımın havasını solumalarına, sularını içmelerine, adi gübre artıklarının oksijeni israf etmelerine izin vermem.
Olduğum yer biliniyor. Peki, nasıl böyle bir yapıya sahip olabiliyorsunuz?
Senin gizemini yaratıp her şeyi tek, sürekli anlatmayacağım. Her şeyi bilin ki beni tanıyın. Tanıyın ki yarın ateşleri söndüren kişi düşünecek. Tanıyın ki o ateşin kaynağının ayrıntıları bilin. yakınıp ateşimle kimleri kül ettirdiği biliniyor.
Bilin, bilin ki gör!
Vatana ihanet edenlerin sonlarını, başlangıçta olmaması gerekenlerin sonunu görün.
Buyurun, oku benim hikâyemi değil, Simurg'un bekasını. İlk belki ama oğlu yoktum. Ebedî vatanım için feda edilenleri duyuldu. Haykırışları duyulun.
Bakın, ne dediğinizin altında ölen güzel şehitler...
Duyun!
VATAN SAĞ OLSUN!
***
Eveettt efendim, ana karakterimizle tanışmış bulunmaktasınız!
Öncelikle ketumluğuyla beni kendine mest eden, 50 bölüm yazmasına rağmen bana yazdıklarından tek kelime bahsetmeyen, bir yandan da kendi yazdıklarımı yayınlamam için bana cesaret veren canım arkadaşım İrem'e kocaman bir teşekkür borçluyum.
Bu kurguyu en başından beri en çok ona anlattım, dolayısıyla kafasını da bir hayli şişirdim. Bunca zamandır beni sabırla dinleyen, heyecanıma ortak olan ve her daim destekleyen canım İrem, ilk ithafım sana gelsin. Seni çok seviyorum. İyi ki varsın, iyi ki bu hikâyenin bir ucundan sen de tuttun. ❤️
Bölüm etkileşimi
