Bölümler 3Şu an: 2.Eve Dönüş
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bu bölümde artık günümüze geliyoruz. Ara ara yeniden geçmişe döneceğiz ama merak etmeyin, bunu en heyecanlı sahnelerin ortasında, okurken sinirlerinizi bozacak şekilde yapmayacağım.
Bazı olayları çok detaylandırmak yerine dolaylı yollardan anlatıp karakterleri anlamanızı sağlamamın yeterli olacağını düşünüyorum. Tabii bunun bir diğer sebebi de bazı şeyleri yazmaya kalbimin dayanmaması olabilir. Sonuçta ben de bir insanım ve hassas olduğum konular var. Bunları en ince ayrıntısına kadar anlatıp kendimi kahretmeye gerek yok, değil mi?
Neyse, çok konuştum.
Ara ara geçmişe gideceğiz işte. Şimdi ise yetişkin çocuklarımla tanışma vakti!
Sizlere iyi okumalar. ❤️
***
20 YIL SONRA
Saat sabah 10'a yaklaşmışken nizamiye sessizdi. Belki de fazla sessizdi. Alışılmadık, yabancı bir sessizlikti bu. Çünkü herkes tarafından bilinirdi: Simurg'un her üyesi birer zırdeliydi ve deliliklerini eğlenceye vurmayı çok iyi bilirlerdi. Ölüme giderken düğüne gider gibi güle oynaya, şen şakrak koşarlardı. Hele ki böylesine sıradan, sadece antrenman yaptıkları günlerde... Allah'ım, deme keyiflerine! Koskoca nizamiye düğün alayına dönerdi. Yani öyle olması gerekirdi.
Şu an etraf fazla sessizdi. Tehlikeli bir sessizlikti bu. Daha çok fırtına öncesi gibiydi ve böylesine delilerle dolu bir yerde bu sessizlik fazlasıyla korkutucuydu. Bekledi. Bir yerden bir oyun havası ezgisi gelsin, başka bir yandan İsmail YK'nın sesi duyulsun, en kötü karargahtan disko misali dımtıs dımtıs sesler yükselsin... Ama yoktu.
Bu sessizliğin kattığı karamsarlığın üstüne, uzaktan yaklaşan komutanını gördü Leylim. Asena yıllar sonra gelmiş olsa da bir karşılama falan beklediği yoktu. Ama sırf duyduklarını, yapılan uyarıları ve kulağına çalınanları düşününce bu sessizliğin hayra alamet olmadığını anlıyordu.
Asena yaklaştıkça kendisine endişeli gözlerle bakan Leylim'le göz göze geldi. Leylim hemen esas duruşa geçti. Asena ufak bir baş hareketiyle rahatlamasını söyleyince Leylim derin bir nefes aldı ama hâlâ oldukça gergindi. Asena bunu bir bakışta fark etmişti.
Bu fark edişin üstüne, yıllar sonra adım attığı bu karargahta kurduğu ilk cümle, "Ne haltlar dönüyo burada?" oldu.
Leylim, aldığı soruyla soğuk soğuk terler dökerken kekeleyerek konuşmaya başladı.
"Şey komutanım, ııı... Aslında..."
Leylim'in ağzında bir şeyler gevelediğini anlayan Asena, kendisinden yaşça küçük, meslekte henüz acemi olan bu toy kıza biraz cesaret vermek istedi.
"Gerilme Leylim, insanları öldürmüyorum," dedi.
Sonra ufak bir boğazını temizleyip,
"En azından masum olanları," diyerek kendini düzeltti.
Cümlenin başında derin bir nefes alıp konuşmaya hazırlanan Leylim'in, sonrasında duyduklarıyla aldığı nefes boğazına takıldı. Gözlerini büyütmüş bir şekilde Asena'ya bakmaya başladı. Bu bakışlar altında kendini sorumlu hisseden Asena,
"Yapma Leylim, ne bekliyordun acaba? Askerim ben, aynı senin de olduğun gibi. Iıı, neyse... İlk görevine benimle çıktıktan sonra zaten alışacaksın," dedi.
Derin bir nefes alıp,
"Madem senin konuşmak gibi bir niyetin yok, o zaman ben de kendim öğrenirim. Zaten senin de bildiğini sanmıyorum," diyerek önden ilerlemeye başladı.
Onun arkasında birkaç saniye olduğu yerde kilitlenen Leylim, kafasını iki yana sallayarak kendine gelip hemen komutanını takip etmeye başladı.
İçeriye girip tek tek odaları gezerken bir yandan da Leylim kendi derdini belli ediyor, sürekli ağzının içinde bir şeyler geveliyordu. Asena artık sabrının sınırındaydı. Bu kızın pasifliğinden sıkılmıştı. Birbirinin üstüne atlayan, rütbeyi görev dışında sadece bir sözcük olarak gören ekip arkadaşlarına o kadar alışmıştı ki kıza katlanamıyordu.
Aniden arkasını dönüp Leylim'in irkilmesine şahit olarak durdu.
"Konuş Leylim, seni dinliyorum. Bir derdin varsa anlatabilirsin. Ağzında geveleme, lafları dolandırılmasından nefret ederim," dedi.
Bundan sonra Leylim'in olur olmadık her şeyi dan diye söyleyip onu pişman edeceğinden habersizdi.
Keskin bir nefes alıp konuştu Leylim:
"İlk görevime sizinle çıkacağımı söylediniz ama siz ve ekibiniz çok önemli ve hassas görevlere çıkmanızla bilinirsiniz."
Asena dikleşti.
"Kendi canının tehlikede olmasından korkuyorsan korkunda haklısın. Çünkü tehlikede olacak, yaşam garantisi olmayan bir meslek seçmişsin. Ama eğer endişen..."
"Hayır komutanım, yanlış anladınız. Korkum kendim için değil. Korkum, böylesine önemli görevler için henüz yetersiz oluşum."
Asena kaşlarını kaldırıp çok hafif tebessüm etti.
"Güzel, o zaman endişelenecek bir şey yok. Çünkü burada yeterli oluşun beklenmez. Simurg'daysan zaten yeterlisindir. Bu konuları fazla düşünme. Zaten ilk görevde çok önemli bir rol almayacaksın. Görev açısından çok etkili olmayacaksın. Göreve istesen de zarar veremezsin. Tabii, bu senin için geçerli değil."
Leylim anlamadı. Hafifçe kaşlarını çattı. O an idrak edemediğini anlayan Asena açıkladı:
"En fazla ölürsün ki bu senin sorunun. Eee, senin de endişen bu yönde değilmiş madem, demek ki ortada bir sorun yok."
Dedi ve arkasını dönüp Simurg'un ne haltlar çevirdiğini aramaya başladı. Onlara hiç güvenmiyordu. Şu an ülkeler arası önemli siyasi belgeleri kâğıt kesme aletiyle konfetiye çeviriyor olabilirlerdi ya da teröristlere küfür edecek bir havai fişek gösterisi planlıyor olabilirlerdi. Bu sessizlik hiç hayra alamet değildi.
Tabii Asena bunları düşünüp ilerlerken arkasında kalan, hâlâ aynı yerde gözünü dahi kırpmadan kilitlenmiş Leylim'in aklında tek bir soru vardı:
"Cidden benim yokluğum hiç sorun olmaz mı?"
Koridorun sonunda durup derin bir nefes aldı Asena. Ardından arkasını döndü.
"Şaka, gerçekten şaka! Önemlisin. Burada olmanı istemeseydim şu an karşımda olmazdın. Eğer önemsemeseydim seni istemezdim. Sana ihtiyacımız olmasaydı önemsemezdim. Bizden biri olmasaydın sana ihtiyacımız olmazdı. Yani şaka, sadece küçük bir şaka, ufaklık."
Deyip Leylim'e küçük bir tebessüm gönderdi. Eliyle gel işareti yaparak peşinden çağırıp sol koridora saptı. Ardından gözleri dolmuş, 32 diş gülerken her adımını salına salına atıp kıkırdayarak ilerleyen bir Leylim'le devam ettiğinin gayet farkındaydı.
Sıra başının belalarını aramaya gelmişti.
***
Bu iyi değildi. Bu hiç iyi değildi. Hiçbir yerde yoklardı, hem de hepsi birlikte! Kavga sesi de yoktu. Şafak Timi ve Ufuk Timi'nin kavga etmeden 30 saniyeden fazla zaman geçirmesi demek oluyordu bu ve bu imkânsızdı. Bu işte bir iş olmalıydı.
Asena onları en son böyle bırakmadığından emindi ve bu iş ancak Altay'ın başının altından çıkabilirdi. Allah'ım, işte asıl felaket buydu: Altay'ın başının altından çıkan bir iş!
Kimse yok, Asena bugün geldi ve Leylim Asena'yla beraber... Altay buna nasıl izin vermişti ki? Eğer bu kadar büyük bir fedakârlık yapıyorsa mutlaka çok daha büyük bir zarar verirdi o işgüzar. Eee, ne demişler, kaz gelecek yerden tavuk esirgenmez. Altay şu an Leylim'le Asena'yı baş başa bırakarak o tavuğu vermişti. Peki, karşılığında alacağı kaz neydi?
Bu belirsizlik tam da Asena'yı delirmek üzereydi ki koridorun sonundan bir ses duyuldu.
"AAAHHHHH!"
Neredeyse nefes nefese, acı içinde, sessiz bir kadın inlemesiydi bu.
Acaba Altay ekibine çok yoğun bir antrenman mı yaptırıyordu? Onun ne haddineydi Şafak Timi'ni böylesine zorlamak? Asena onu gebertecekti!
Aklından Altay'a yapacağı işkenceleri planlarken bir yandan da koridorun sonundaki spor salonuna doğru hızlı hızlı yürümeye başladı. Leylim onun arkasından azıcık telaşlanmış ama telaşını gizlemeye çalışarak koşturuyordu. Bacakları da Asena'dan uzundu aslında. Nasıl yetişemiyordu, aklı almıyordu.
Asena bir çırpıda koridorun sonuna vardı. Spor salonunun kapısını açmadan önce dinledi. Bu, Altay'ın bir tuzağı da olabilirdi. Ses yoktu.
Kapı koluna dokundu. Kapı kolu sıcaktı. Ama neden? Burada antrenman yapılıyorsa soğuk olmalıydı. Uzun zamandır içeride olmaları gerekirdi. İçeri giriş çıkış olması hiç muhtemel değildi. Birisi olsaydı Asena görürdü. Dakikalardır içeride dört dönüyordu, nizamiyenin altını üstüne getirmişti.
Asena'nın yüzünde ufak bir tebessüm belirdi.
Tabii, rütbesi daha yüksekti ama rütbe olaylarını çok takmazlardı burada. Asena da sorun etmezdi ama yine de bunun bir eşek şakası olması çok muhtemel değildi. Korkarlardı Asena'dan. Zaman zaman unutsalar da, belli etmemeye çalışıp saklasalar da Altay bile korkardı. Öyle ki Altay yalnızca Alaca'dan korkardı. Allah aşkına, kim korkmazdı ki ondan? Aklı olan korksundu tabii. Altay'ın ara sıra deliliği tutar, deliliğin verdiği cesaretle bazı haltlar yerdi ama bunca yıl sonra gelmişken yapmazdı. Biliyordu Asena.
Altay onu çok özlemiş olmalıydı.
Yüzündeki tebessüm derinleşirken aslında kendisinin de Simurg'u, arkadaşlarını, arkadaşlarının deliliklerini ve hatta azıcık, birazcık, mini minnacık da olsa Altay'ı özlediğini fark etti.
Onun o dünya gözlerini... Ona "dünya gözlüm" diyerek gözlerinden öpmeyi, Altay onun kemiklerini kırmak istermiş gibi sıkı sıkı sarılırken onun göğsünde kokusunu solumayı, o simsiyah saçlarını dövüşürken çektikten sonra gece dizine yatırıp okşamayı ve ne kadar hata dese de onun koynunda uyanmayı çok özlemişti.
Asena o kadar özlemişti ki şimdi dank ediyordu. Özlemi başına vurmuştu. Yıllarca ne kadar burnunu tıkasa da bu kadar yakınındayken hislerine engel olamıyordu. Burnunda tütüyordu dünya gözlüsü. Bunca yıl ne kadar kalbine kulak tıkasa da Altay'ın sesi kulaklarında çınlıyordu. Ruhuna işlenmişti.
Altay kör olsa da görüyordu. Ona mezar olan dünya gözleri... O da seviyordu ama işte Alaca, bunu ne kabul eder ne de belli ederdi. Tabii, o belli etmediğini sansın; herkes her şeyin farkındaydı.
Ve şimdi geri gelmişti. Alaca, her şeyi bitirdiği yere tekrar bir başlangıç yapmaya gelmişti.
Şu an bu kapıyı açınca karşısına Altay'ın planladığı iğrenç bir şaka çıksın, Altay da kahkahalarla gülsün istedi.
Gülüşü dişlerini göstermeye başladığında gözlerini açtı, dikleşti. Gülüşünü sadece içten, hafif bir tebessüm hâline getirip kapı kolunu indirdi.
Bekledi. Bir şey olmadı.
Kapıyı itti. Yine bekledi.
Eee, yine bir şey olmadı. Ama gördüğü şey Altay'ı değil, kendini güldürdü.
Ufuk Timi'nin her bir üyesi gözleri bağlı, yine kendileri gibi gözleri bağlı olan Altay'la dövüşüyor, onu yenmeye çalışıyordu. Ama bazıları vardı ki henüz Altay'ın nerede olduğunu dahi bulamamış, etraflarına boş yumruklar sallıyorlardı.
Bu boş yumrukları sallayanlardan biri denk getirmiş fakat hedefi şaşırmış olacak ki kenarda çenesini tutup sessizce gözlerini yummuş bir Börte, onun çenesine buz tutan bir Şifa ve Mert'i yumruklayan bir Maral vardı.
Eee, Asena bunlara gülünce herkes bir anda ona baktı. Gözlerindeki şok, onun geleceğinden haberdar olmadıklarının kanıtıydı.
Asena'yı gülüşünden tanımış olacak ki Altay anında gözündeki bağı indirip Asena'ya baktı. Gülüşü, duyduklarından dolayı zaten durmuş olan askerlerine,
"Antrenman bitti!" diye emir verip gözlerini açmalarına izin verdi.
Göz bağlarını açan Ufuk Timi anında sesin geldiği yöne döndü ve herkes, zaman durmuş gibi oldukları yere kilitlendi.
İlk tepki ise Ezra'dan geldi.
"Ha siktir," dedi dişlerinin arasından.
Laf ağzından çıkar çıkmaz hiç beklemeden ensesine Yaman tarafından atılan tokadın sesi odada yankılandı.
Asena ise onların o hâlini görmesiyle gülüşünü iyice genişletip hiç değişmediklerine karar kılarak,
"Ee, hoş buldum o zaman," dedi.
Hiçbirinden gelmeyen hoş geldine vurgu yapar yapmaz kaburgalarının sıkılıp nefessiz kalışını hissetti. En yakınındaki kişi olan Maral onu sıkı sıkı sarmıştı. Daha Maral'ın ayrılmasını beklemeden tüm Şafak Timi üstüne çullanmış, Alaca'yı adeta eziyorlardı.
Asena'nın ise onlara kıkırdamak dışında verdiği pek bir tepki yoktu.
***
Yaklaşık beş dakikanın sonunda toplu sarılmaya doymuş olacaklar ki ayrılıp hepsi sırayla Alaca'yla kucaklaşmaya başladı.
Şafak Timi bittiğinde ise Ufuk Timi'nden Alaca'ya doğru ilk ilerleyen kişi, timin abisi Yavuz oldu. Yavuz'un çekingen adımlarını fark eden Alaca, kollarını açarak onun hızlanmasına neden oldu ve onunla da sıkı sıkı kucaklaşmaya başladı.
Kafasını abi dediği adamın göğsüne koyup derin bir nefes aldı. Aslında buraya tekrar gelmenin ona kattığı gerginlik ve alacağı tepkileri düşünerek kendini sıktığı onca zamanın, onlarsız geçen zamanın yoruculuğunun sonunda derin bir nefes aldı.
Bu sırada Yavuz ise bunca zaman yanında olamadığı için her gece başına bir iş gelmiş midir korkusuyla başını yastığa koyuşlarının ve uyuyana kadar onun için dua ederek geçirdiği gecelerin yorgunluğunu, sonunda saçlarından çektiği derin bir nefesle giderdi.
Alaca'nın onunla uzun süre sarılı kalamayacağını bilen Yavuz, kızın saçlarına ufak, incitmekten korkarcasına narin bir öpücük bırakıp Alaca'dan ayrıldı.
Yavuz Alaca'nın önünden çekilir çekilmez Altay'la göz göze gelen Alaca, bunca yıl sonra o dünya gözlerde kaybolmanın nasıl bir his olduğunu hatırlamasıyla kesik bir nefes aldı. Dürüst olmak gerekirse hiç unutmadığı ve çok özlediği bu hissi tekrar tatmıştı.
Altay'ın ona dolu gözlerle bakması, Hakan Komutan'ın Simurg'un hiçbir üyesine haber vermediğini kesinleştirdi. Altay'ın gözlerindeki o hazırlıksızlığı görmesiyle göz pınarları daha fazla dayanamayarak dolmaya başladı.
Asena, ona kilitlenerek bakan, hayal mi yoksa gerçek mi olduğunu henüz ayırt edememiş olan Altay'a buruk bir şekilde gülümsedi. Kafasını çok hafifçe sağa yatırarak omzunu indirip kaldırdı.
"Görmeyeli epey çirkinleşmişsin. Bakıyorum da yokluğumda rakipsiz kalınca formu da salmışsın. Varya, bu sefer seni fena mağlup edeceğim," diyerek alt dudağını hafifçe ısırıp güldü.
Adeta trans hâlinde olan Altay ise buna hafifçe tebessüm edip kollarını çekingen bir şekilde açmak dışında tepki veremedi.
Alaca,
"Ohoooo, yokluğumda görgü kuralları da unutulmuş anlaşılan. Size acilen adabımuaşeret dersi aldırmalıyım," dedi.
Yandan lafa atlayan Cenk,
"Genelde dersleri sen verirdin. Sen de biz de epey değişmişiz," dedi.
Karşılık olarak,
"O değiştiğimden değil canım, size adabımuaşeret dersi verecek kadar edepli olmadığımdan," cevabını aldı.
Başını tekrar Altay'a döndürünce bir ellerine, bir de Alaca'ya bakan Altay'la göz göze geldi.
Göz göze gelmesiyle beraber kaburgalarını ezen, nefesini kesen bir kucaklamanın içinde buldu kendini. Toprak ve rüzgârın karışımını andıran o tanıdık, huzur veren kokuya yeniden kavuşmuştu.
Alca ise ilk birkaç saniye karşılık veremezken, kendine gelir gelmez Altay'da hissettiği aynı özlemle o da kollarını Altay'ın gövdesine doladı. Olabildiğince sıkı sıkı sarıldı, tıpkı Altay'ın onu sardığı gibi.
Boynunda hissettiği ıslaklıkla beraber daha fazla dayanamayan göz pınarları ona ihanet ederek Altay'ın boynunu ıslatmaya başladı.
İkisi de sessizce dakikalarca sıkı sıkı sarılıp birbirlerine dayanarak ağladı. Birbirlerinin kokusunu içlerine çekiyor, özlem gidermeye çalışıyorlardı.
***
Ve günümüzden ilk kesitimiz... Aynı zamanda son huzurlu kesitimiz. Hehehehe!
Neyyyseee, sizi seviyorum. Hoşça kalın, sağlıcakla kalın, merakta kalın ve beni çok özleyin, tamam mı? ❤️
Bölüm etkileşimi
