Simurg kitap kapağı

2. bölüm / 3

1.Başlangıç

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 3Şu an: 1.Başlangıç

ayyyy çoook heycanlı ilk bölümümüz umarım beyenirsiniz iyi okumalar

***

Altı yaşında bir kız çocuğu... Asker babası, MİT'çi abisi, analiz uzmanı annesiyle mutlu mesut yaşarken onlarla her daim gurur duymasını sağlayan şeylerin kendi cehenneminin ateşleri olduğundan habersizdi. Ailesinin ortak olarak çalıştığı ekipte, aileden biri bildiği bir hain olacağından habersizdi.

Ekiple birlikte bir örgütü çökertmeleri ve bu süreçte örgütün sıradan bir örgüt olmadığı; doğrudan Türkiye karşıtı saldırılar düzenleyen ve kuruluş amacı tamamen Türkiye'yi çökertmek olan, birçok ülke tarafından fonlanan, içimizde birçok iş insanı, sanatçı, bilim insanı ve siyasetçinin desteklediği Türkiye karşıtı bir federasyonun temel taşlarından biri olan en aktif örgütlerinden biri olduğu ortaya çıkar.

Bu bilgiler üstüne örgütü çökerten ekibin koruma altına alınması gerekirken aksine görevden uzaklaştırılmaları ve açık hedef hâline getirilerek ulusal haber ajansları tarafından isimlerinin, yüzlerinin ifşalanması sonucu içlerinde hainin değil, hainlerin olduğu ve oldukça yüksek yerlerden çok fazla alana dağılmış hâlde olduklarının farkına varırlar.

Kızımızın babası Tuğrul ise ilk hedefin kendi ailesi olacağından emin olur. Sonuçta ekibin en iyi, en aktif, kendi alanlarının en yüksek rütbesi olan üç kişi aynı ailenin bir üyesiyken aksini düşünmek oldukça zordu.

Tuğrul Bey bunun üstüne kaçmak yerine, haritalarda bile olmayan, çocukluğundan beri tanıdığı, kardeşim dediği Çetin'in dedesinin dağ yamaçlarında olan evini el birliğiyle gelişmiş bir askerî üs standartlarına getirip tüm ekibini orada topluyor.

Yerlerini bulmaları bir hafta alacağı için hazırlıklarını tamamlamaya çalışırken ekibinin hepsinin aynı yerde olması tehlikeli olacağından hepsini kimsenin bilmediği yer altı tesislerine saklar. Çetin, Hain Çetin, onlarla birlikte aileye yardım eder.

Hazırlıkların üçüncü günü Çetin merkeze iner. O sırada ormanda pusuya yatmış itler saldırıya başlar. Gece üç suları, Çetin'in hain olacağına ihtimal dahi vermeyen Tuğrul, elektrikler kesilmeden hemen önce Çetin'e haber verir ve 100'den fazla itle üç kişi olarak direnmeye çalışırlar.

Peki ya altı yaşında minik kızları? Onun sorumluluğu en büyüğüdür. İçeride kalıp tüm planları, belgeleri, lokasyonları, numaraları, şifreleri ezberlemek...

Minik Asena dışarıda silah sesleri eşliğinde ezberini bitirdiği anda alt kattaki kapının kırılma sesi gelir. Anne, babası veya abisinin olmadığını belirten bir VELET!!!! sesi duymasıyla merdiven seslerini duymasının arasında üç saniye bile yoktur ve hemen artık ezberinde olan her şeyi alev alev yanan şömineye atıp açık camdan çatıya fırlar.

Etraftaki gözcüleri ve keskin nişancıları tahmin ettiği için çatıda bulunamayacağı tek nokta olan bacaya girer. Evet, aşağıda alev alev yanan şöminenin bacasına girer. Elleri, ayakları çıplak bir şekilde o şömine duvarına tutunup kafasını sadece gözlerinin aşağıyı görebileceği şekilde çıkarıp aşağıya bakar.

O anda annesini, abisini ve babasını görür. Annesi yarı baygın hâlde ayakta kalmaya çalışırken babası hâlâ diz çökmekten direnmeye çalışır. Abisi ise babasından farksızdır.

O an dikkatlerin hepsi babasındayken kardeşini çok iyi tanıyan abisi Asena'yla göz göze gelir. Gülümser ve sol gözünü kırpar. Ve gür bir sesle haykırmaya başlar:

"!!!!!!KURT ESİR DÜŞMEKTENSE ÖLMEYİ YEĞLER! BİZİ KAFESLERE TIKAMAZ, DİZ ÇÖKTÜREMEZSİNİZ! EĞER DİZ ÇÖKTÜĞÜMÜZÜ GÖRÜRSENİZ BİZ ÖLMÜŞÜZ DEMEKTİR!!!!"

Cümlesi bittiği an hepsi birden gülümseyip yüzlerini göğe çevirir ve hep bir ağızdan başlarlar:

"EŞHEDÜ EN LÂ İLÂHE İLLALLAH VE EŞHEDÜ ENNE MUHAMMEDEN ABDÜHÛ VE RESÛLÜHÛ."

Der ve devam ederler:

"HAKKIMIZ SANA HELAL OLSUN! ALLAH SENDEN RAZI OLSUN!"

Yavaş yavaş dizlerini kırarken dizlerini yere değdirip son kez haykırırlar:

"VATAN SAĞ OLSUN!"

Ve üç el kurşun sesi duyulur. Üçü de tam 12'den alınlarının ortasına girerek esir yaşamaktansa özgür ölmelerini sağlayan üç kurşun... Asena'nın bugün babasının verdiği altıncı yaş doğum günü hediyesi olan kendi gibi minicik silahından çıkan üç kurşun...

Bu görüntüyü izleyen, kendi ailesini yok eden Asena'nın ise gözlerinden tek damla dahi yaş akmazken gözlerini annesinin yüzünde gezdirir son kez. Sonra babasının gülüşünde son kez ve son kez abisinin o gururlu, güçlü gülüşünde gezdirir.

Ama çekemez abisinin yüzünden çekemez.

Babasını kaybedene öksüz derler, o öksüz olmuştu. Annesini kaybedene yetim, o yetim de olmuştu. Peki abisini kaybedene ne derler? Şimdi Asena ne olmuştu? Ne derlerdi ki abisi ölene? Bilmiyordu ama bildikleri vardı.

Annesi, babası, abisi bugün yetim olmuştu. Kendisi ise yetişkin olmuştu.

Abisi hep küçük derdi ona, küçüğüm derdi. Asena büyümüştü. Abisinin gidişiyle Asena çocukluğuna da veda etmişti. Asena artık büyümüştü. Artık abisi ona küçüğüm diyemeyecekti.

Buruk bir gülümseme canlandı Asena'nın yüzünde. Ne ironik, hiç sevmezdi o hitabı. Özleyeceğini bilemeden... Evet, abisi ona artık küçüğüm diyemeyecekti belki ama abisi artık hiçbir şey diyemeyecekti. Hatta gülemeyecekti.

Gözleri doldu Asena'nın ama akıtmadı yaşlarını. Şehitlere ağlanmaz, itler sevindirilmezdi. Abisi öyle demişti.

Kızardı, ağlayamadı. Elleri ve ayakları cayır cayır yanarken, parmak izlerinin yok olduğundan emin olacak kadar kavrulurken gözleri alamaz ama içi kan ağlarken boynunu dikleştirdi Asena. Şehitler öyle uğurlanırdı. Hem artık daha iyi bir yerdelerdi. Asena onların yüzünü son kez ezberleyip artık yasını bitirdi. Onlar artık iyiydi, ebediyen iyi.

Kendisini bu çukurdan çıkarmalıydı. Vatan sırlarını bilen tek kişi oydu. Yaşamalıydı. Vatanının çiçeklerini yaşatacak bilgiler bir tek onun beyninde yaşıyordu. O yüzden yaşamalıydı.

Düşündü Asena. Nasıl kurtarırdı kendini? Nasıl başkasının kurtarmayacağından emindi? Yardım etmesi gereken kimse yoktu. Tek görevi kendini kurtarmaktı. Asena bunu yapardı. Tek yapması gereken gitmelerini beklemekti.

Asena beklemeye başladı. Gözünü bile kırpmadı.

O sırada aşağıdan bir ses geldi. Bir it, şöminenin başında birileriyle konuşuyordu. Diğer aileleri bulabildiniz mi, diyordu.

Asena biliyordu, bulamazlardı. Sadece kendisi biliyordu. Kapalıydılar orada. Kendileri bile bilmiyorlardı nerede olduklarını. Sadece babası ve kendisi... Aa, hayır, artık sadece kendisi.

Evet, Asena kesinlikle kurtulmalıydı.

Dışarıda olan dost bildiği tek kişi Çetin amcası kalmıştı ama abisinin söylediklerini hatırladı:

"Kimseye güvenme, Asena. Kimseye. Herkes olabilir. Babam da olabilir, annem de, ben de. Duygularını, geçmişini yok say. Kimseye güvenme. Sen altı yıldır bu hayattasın, öncesini bilmiyorsun. Güvenme, bir tanem, sakın."

Demişti.

Asena bunu hatırladı. Sonra annesinin sözleri düştü aklına:

"Bazen tanıdığımız insanları tanıyamayız, minik kuşum. Ve bazı durumlarda o insanlardansa iyi olduğundan emin olduğumuz yabancılar daha güvenlidir."

Demişti annesi.

Güvenmeyecekti. Asena güvendiklerini az önce kendi elleriyle feda etmişti. Bir daha güvenmezdi.

Çetin amcası ise şu anki değerlendirmesine göre hainin tekiydi.

Düşündü Asena, kurtulacaktı. O kesindi. Peki sonra kime güvenecekti ki?

Zihninin karanlık mahzenlerinin kapısını aralayacaktı. Düşündü, düşündü, düşündü...

Çetin harici ekibin hepsi güvenli alandaydı ama yetersizlerdi. Onların da ellerinden bir şey gelmez, hatta bu bilgiler onları tehlikeye atardı.

Düşünmeye devam ederken bir anda gözleri parladı.

Hakan Binbaşı... O olurdu. Ona güvenebilirdi. Onun gücü de yeterdi. Hakan Binbaşı, babasına çok yardımcı olan bir adamdı. Aslında herkes ondan korkardı. Çok ciddi, huysuz ve disiplinliydi ama severdi Asena'yı. Hatta babası bir keresinde Asena doğduktan sonra Hakan Komutan'ın kendisine daha iyi davrandığını söyleyip gülmüştü.

O olurdu yani. Umuyordu ki olurdu. Aksi hâlde son umudunu da kaybetmiş olacaktı. Ama Asena kendine güveniyordu. Değerlendirmişti tüm ihtimalleri, analiz etmişti. En iyi sonuç Hakan Binbaşı'ydı.

Hem dedesi gibiydi o. Babası bile iş dışında Hakan Baba derdi ona. Hoş, Çetin'e de kardeşim derdi.

Çetin'in abisi, babasının mesleğinin ilk yıllarında onunla girdikleri bir çatışmada babasına gelecek olan kurşunun önüne atlamış ve şehit olmuştu. Çetin kimsesiz kalmıştı. Babası almıştı onu, hiç bırakmamıştı elini.

Hain, sırtından bıçaklamıştı onları. Asena bunun bedelini ödetecekti.

Kendisine güveniyordu sonuçta. Ailesi ona güveniyordu, abisi güveniyordu. Kendisi kimdi ki güvenmeyecekti?

***

ve ilk bölümümüzün sonuna geldik bir kusurumuz varsa affola ( bu bitişi irem den çalıyorum)

bir sonraki bölüme kadar hoşçakalınnn sağlıcakla kalın merakta kalın

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…