Sahne 5 — Kıyametin nedeni

Ertesi sabah araştırma merkezindeki bütün bilgisayarlar aynı anda açıldı. Rebecca, ekranlara bakarken yüzündeki kanın çekildiğini hissetti.
"Bu imkânsız."
Mara yanına geldi.
"Ne oldu?"
Rebecca cevap vermedi. Ekranın ortasında Dr. Adrian Vale'nin görüntüsü belirdi. Adam, sanki yıllardır onları izliyormuş gibi sakince gülümsüyordu.
"Merhaba, Mara."
Mara'nın kalbi hızlandı.
"Sen kimsin?"
Vale başını hafifçe eğdi.
"Bu soruyu daha önce de sordun."
Mara'nın yüzü sertleşti.
"Ne istiyorsun?"
"İstediğim şey, senin hatırlaman."
Ekranda eski görüntüler belirmeye başladı.
Bir laboratuvar..
Cam kapsüller..
Çalışan bilim insanları.
Ve genç bir Mara..
Görüntüdeki Mara, bir bilgisayarın önünde duruyordu. Ekranda dünya haritası vardı. Haritanın üzerinde binlerce kırmızı nokta yanıp sönüyordu.
"Proje Echo," dedi Vale. İnsanlığın ölümden sonra da var olabilmesini sağlamak için kuruldu. Ama bir sorun vardı. İnsan hafızası kopyalanabiliyor, fakat bir insanın kendisi kopyalanamıyordu."
Mara görüntüye baktı.
"Bu ne demek?"
Vale gülümsedi.
"Bir insanın anılarını başka bir bedene aktarabilirsin. Ama bu, o insanı geri getirdiğin anlamına gelmez. Yalnızca anılarını taşıyan başka bir insan yaratmış olursun."
Ekranda Noah'ın yüzü belirdi. Ardından Ethan.. Ardından Chloe..
"Bu gençler," dedi Vale, "projenin farklı aşamalarında kullanılan deneklerdi."
Mara'nın nefesi kesildi.
"Onları neden kullandınız?"
Vale'nin sesi sertleşti.
"Çünkü dünya ölüyordu. İnsanlığın geleceği için bir çözüm bulmamız gerekiyordu."
"İnsanları öldürerek mi?"
"Ölüm, sandığın kadar basit bir kavram değil."
Mara ekrana yaklaştı.
"Benim hakkımda ne yaptınız?"
Vale'nin yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Sen diğerlerinden farklıydın. Senin hafızan aktarılmıyordu. Senin hafızan, her sıfırlamadan sonra kendiliğinden geri dönüyordu."
Ekranda Mara'nın altı ayrı fotoğrafı belirdi.
Altı farklı hâli..
Altı farklı tarih..
Ama aynı yüz..
"Her denemede bir şey hatırladın," dedi Vale. "Her seferinde sisteme karşı çıktın. Her seferinde dünyayı değiştirecek bir şey yaptın."
Mara'nın sesi titredi.
"Ben ne yaptım?"
Vale bir süre sustu sona ekrana yeni bir görüntü yansıdı.
Bir şehir..
Binlerce insan..
Gökyüzünde parlayan beyaz bir ışık..
Ardından bütün ekranlar karardı. Mara'nın sesi duyuldu.
"Protokolü başlatın."
Rebecca geri çekildi. Ethan'ın yüzü bembeyaz oldu ve Vale konuşmaya devam etti.
"On dokuz yıl önceki Büyük Kapanış, doğal bir felaket değildi."
Mara nefesini tuttu.
"Ne?"
"İnsanlığın hafızasını tek bir sistemde birleştirmek için başlatılan bir deneydi. Ama deney kontrolden çıktı. Dünya çapında iletişim ağları çöktü. İnsanlar öldü. Şehirler boşaldı. ve geriye kalanlar, kendi geçmişlerini hatırlayamadan yaşamaya devam etti."
Mara başını iki yana salladı.
"Hayır."
"Sen o sistemin merkezindeydin."
Ekranda Mara'nın fotoğrafı büyüdü.
PROJE ECHO — ANAHTAR DENEK: 0817
SİSTEM ERİŞİMİ: TAM YETKİ
Mara geriye doğru sendeledi.
"Ben dünyayı yok etmedim."
Vale'nin cevabı soğuktu.
"Belki de etmedin. Belki de onu kurtarmaya çalıştın."
Görüntü birden bozuldu. Ekranda yeni bir kayıt açıldı. Bu kez konuşan kişi Noah'tı..Yüzü yorgundu. Gözleri kameraya kilitlenmişti.
"Mara, eğer bunu izliyorsan, demek ki yine her şeyi unuttun."
Mara'nın gözleri doldu.. Noah devam etti.
"Ben senin ağabeyin değilim. Ama sana ağabeylik yaptım. Seni sevdim. Seni korudum. Ve ne olursa olsun, bunu hatırlamanı istiyorum."
Bir an durdu.
"Fakat sana söylemediğim bir şey var."
Noah kameraya yaklaştı.
"Sen bu dünyadaki ilk Mara değilsin."
Görüntü karardı sonra bir cümle belirdi..
DENEK 0817: ORİJİNAL BEDEN KAYDI BULUNAMADI
Mara'nın nefesi kesildi. Ethan elini tuttu ama Mara artık hiçbir şey hissetmiyordu çünkü son bir dosya açılmıştı. Dosyanın üzerinde bir fotoğraf vardı. Fotoğraftaki genç kadın, Mara'ya tıpatıp benziyordu ama altında yazan isim farklıydı.
ELENA VALE
Doğum tarihi: 7 Şubat 2070
Durum: ÖLÜ
Mara yavaşça ekrana yaklaştı. Doğum tarihi Ethan'ınkiyle aynıydı ve dosyanın en altında bir not vardı:
ELENA VALE, PROJE ECHO'NUN KURUCUSU DR. ADRIAN VALE'NİN KIZIDIR.
Mara'nın dudakları aralandı.
"Ben kimim?"
Ekran bir kez daha titredi. Dr. Adrian Vale'nin sesi duyuldu.
"Sen benim kızımsın, Elena."
Mara'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
"Hayır..."
Vale'nin sesi yumuşadı.
"Ve seni geri getirmek için dünyayı yaktım."
Bütün ekranlar aynı anda kapandı. Araştırma merkezinin kapıları kilitlendi. Ardından hoparlörlerden bir anons duyuldu.
UYARI! SIFIRINCI KIŞ PROTOKOLÜ YENİDEN BAŞLATILIYOR.
Mara, Ethan'ın elini tuttu.
"Ne oluyor?"
Ethan ekrandaki kırmızı geri sayıma baktı.
"Bu kez seni buradan çıkarmamız gerekiyor."
Mara ona döndü.
"Peki ya sen?"
Ethan gözlerini ondan ayırmadı.
"Bu kez seni yalnız bırakmayacağım."
Geri sayım başladı..
10..9..8..
Mara'nın cebindeki metal anahtar ısınmaya başladı.
7..6
Anahtarın üzerindeki küçük ışık kırmızıya döndü.
5..4..
Mara'nın zihninde bir görüntü belirdi.
Beyaz bir oda.
Bir cam kapsül.
Ve kapsülün içinde yatan bir kadın..
Mara'nın yüzüne sahip bir kadın.
3..2..
Kadın gözlerini açtı.
Ve son saniye..
Mara'nın kulağında kendi sesi yankılandı.
“BU KEZ BENİ UYANDIRMA.”
Her şey bir anda karanlığa gömüldü.

-BÖLÜM 2 SONU-