Sahne 4- Duvarın Ötesi

Ethan, Mara'yı eski bir yük asansörüne götürdü. Asansörün kapıları kapanırken istasyonun alarmı bütün şehre yayıldı. Tavandaki lambalar kırmızıya döndü. Bir hoparlörden sürekli aynı anons yapılıyordu.
"0817 numaralı vatandaş tehlikeli olarak sınıflandırılmıştır. Vatandaşa yardım eden herkes suç ortağı kabul edilecektir."
Mara asansörün duvarına yaslandı.
"Tehlikeli olduğumu nereden biliyorlar?"
Ethan cevap vermedi.
"Videodaki ben kimdim?"
Yine sessizlik.. Mara öfkeyle ona döndü.
"Seninle konuşuyorum!"
Ethan başını eğdi.
"Senin eski hâlin."
"Eski hâlim ne demek?"
"Asansörün kapısı açıldığında sana her şeyi anlatacağım."
Mara güldü.
"Bu cümleyi söyleyen herkes yalan söylüyor."
Ethan ona baktı.
"Belki de haklısın."
Asansör sertçe durdu. Kapılar açıldığında Mara, hayatında ilk kez gökyüzünü gördü. Gerçek gökyüzünü..
Önlerinde devasa bir beton kapı yükseliyordu. Kapının arkasında karla kaplı bir otoyol, paslanmış arabalar ve uzakta karanlık ormanlar vardı. Gökyüzü griydi. Bulutlar ağır ağır hareket ediyordu. Rüzgâr yüzüne çarptığında Mara nefesini tuttu. Dışarısı kokuyordu.Islak toprak, metal ve soğuk hava.. Yıllardır duvarların içinde yaşarken yalnızca filtrelenmiş havayı solumuştu. Şimdi ciğerleri ilk kez gerçek havayla doluyordu.
"Maskeni tak," dedi Ethan.
Mara ona baktı.
"Az önce nefes aldım."
"Bir süre daha alabilirsin. Ama fazla değil."
Ethan cebinden iki maske çıkardı. Birini Mara'ya verdi. Mara maskeyi takarken dışarıdaki manzaraya baktı. Dünya gerçekten harap olmuştu. Bazı binalar çökmüş, bazıları yarıya kadar karın altına gömülmüştü. Otoyolun kenarında devrilmiş bir okul otobüsü duruyordu. Camları kırılmıştı. İçinde küçük oyuncaklar vardı. Mara'nın boğazı düğümlendi.
"Burada insanlar yaşamış."
Ethan ona baktı.
"Burada insanlar hâlâ yaşıyor."
Mara başını çevirdi.
"Nerede?"
Ethan uzaktaki ormanı işaret etti. Ağaçların arasında bir ışık yanıp söndü. Sonra bir tane daha. .Ardından üç ışık daha..
Birileri onları izliyordu.
Mara geri çekildi.
"Ethan..."
"Ben de gördüm."
Ethan silahını kaldırdı. Ormandan bir kadın çıktı. Üzerinde kalın bir mont, belinde bir bıçak vardı. Arkasında iki genç daha bulunuyordu. Kadın silahını onlara doğrulttu.
"Olduğunuz yerde kalın."
Ethan silahını indirmedi.
"Biz düşman değiliz."
Kadın güldü.
"Bellwether'dan çıkan herkes aynı şeyi söyler."
Mara öne çıktı.
"Biz kaçıyoruz."
Kadının bakışları Mara'nın bileğindeki numaraya kaydı.
0817.
Kadının yüzü değişti. Silahını yavaşça indirdi.
"Bu imkânsız."
Mara kaşlarını çattı.
”Neden herkes bunu söylüyor?"
Kadın arkasındaki gençlerden birine döndü.
"Onu görür görmez haber verin."
Mara'nın kalbi hızlandı.
"Kime?"
Kadın cevap vermedi. Bunun yerine Mara'ya yaklaşıp yüzünü dikkatle inceledi.
"Gerçekten sensin."
Mara geriye çekildi.
"Ben kimim?"
Kadının gözleri doldu.
"Adım Rebecca Hayes. Burası Özgür Bölge."
Ardından Ethan'a baktı.
"Ve senin burada ne işin var, Avcı?"
Mara, Ethan'a döndü.
"Avcı mı?"
Rebecca'nın yüzündeki ifade sertleşti.
"Bu çocuk Bellwether adına insanları kaçırıyordu. Kardeşimi de o götürdü."
Mara'nın içi buz kesti. Ethan hiçbir şey söylemedi. Rebecca devam etti.
"Şimdi bana neden seninle birlikte geldiğini söyle."
Mara cevap veremedi. Çünkü Ethan'ın yüzündeki ifadeyi ilk kez görüyordu.Suçluluk ve korku..