Sahne 4 — Altı denemenin sırrı

Gece olduğunda Mara, araştırma merkezinin çatısına çıktı. Ethan onu orada buldu. Bir süre yan yana oturdular. Uzakta, Bellwether'ın duvarları karanlığın içinde yükseliyordu. Şehrin ışıkları arada bir yanıp sönüyor, devasa bir makinenin kalp atışları gibi görünüyordu. Mara konuşmadan önce uzun süre bekledi.
"Sen gerçekten kaç yaşındasın?"
Ethan ona baktı.
"Yirmi bir."
"Gerçekten mi?"
"Sanırım."
Mara başını eğdi.
"Ben yirmi bir yaşında olabilirim. On sekiz yaşında olabilirim. Belki de daha yaşlıyım. Bilmiyorum."
Ethan sessizce dinledi. Mara devam etti.
"Annemin beni büyüttüğünü hatırlıyorum. Noah'la çocukken oynadığımız oyunları hatırlıyorum. Bir keresinde evin çatısına çıkmıştık. Annem bizi bulduğunda çok kızmıştı."
Ethan'ın yüzü değişti. Mara bunu fark etti.
"Ne oldu?"
Ethan bir süre konuşmadı. Sonunda cebinden küçük bir fotoğraf çıkardı. Fotoğrafta üç genç vardı.
Ethan, Mara Ve Chloe..
Arka planda, yıkılmış bir binanın önünde duruyorlardı. Üçünün de yüzü kir içindeydi. Mara'nın kolu Ethan'ın omzundaydı. Chloe ise kameraya dil çıkarıyordu. Mara fotoğrafı aldı.
"Bu ne zaman çekildi?"
"Hatırlamıyorum."
"Yalan söylüyorsun."
Ethan başını salladı.
"Hayır. Gerçekten hatırlamıyorum."
Mara fotoğrafın arkasını çevirdi. El yazısıyla bir tarih yazılmıştı.
18 Ekim 2088
Altında bir cümle vardı:
Eğer birimiz unutursa, diğer ikisi hatırlayacak…
Mara'nın gözleri doldu.
"Chloe de mi..."
"Evet."
"İstasyonda onu gördüm."
Ethan'ın yüzü gerildi.
"Bu mümkün değil."
"Ben de öyle düşündüm."
Mara fotoğrafı göğsüne bastırdı.
"Biz arkadaştık, değil mi?"
Ethan'ın sesi yumuşadı.
"Evet."
"Sen ve ben..."
Cümlesini tamamlayamadı. Ethan ona baktı.
"Birbirimizi seviyorduk."
Mara'nın kalbi hızlandı.
"Ne kadar?"
Ethan acı bir gülümsemeyle başını eğdi.
"Hatırladığım kadarıyla, dünyayı yakacak kadar."
Mara ona baktı. Bu sözün romantik olması gerekiyordu. Ama içindeki korkuyu daha da büyütmüştü.
"Öyleyse neden bana söylemedin?"
"Çünkü seni tanımadığın bir geçmişe zorlamak istemedim."
"Ya ben hatırlamak istiyorsam?"
Ethan'ın gözleri doldu.
"O zaman sana yardım ederim."
Mara yavaşça ona yaklaştı.
"Ya hatırladığım şeyler senden nefret etmeme neden olursa?"
Ethan cevap vermedi. Mara elini onun elinin üzerine koydu.
"Yine de yardım eder misin?"
Ethan parmaklarını onun parmaklarının arasına geçirdi.
"Evet."
Mara başını onun omzuna yasladı. Bir süre sonra Ethan konuştu.
"Sana bir şey söylemem gerekiyor."
Mara başını kaldırdı.
"Ne?"
Ethan derin bir nefes aldı.
"Altı denemenin beşinde birlikteydik. Her defasında seni korumaya çalıştım. Her defasında bir şeyler ters gitti."
"Altıncı denemede?"
Ethan gözlerini kapattı.
"Altıncı denemede beni sen öldürdün."
Mara elini geri çekti.
"Ne?"
"Bir bıçakla. Laboratuvarın alt katında. Bana, bunu yapmak zorunda olduğunu söyledin."
Mara'nın gözleri doldu.
"Ben bunu yapmış olamam."
Ethan başını salladı.
"Ben de öyle düşünmek istiyorum."
Mara ayağa kalktı.
"Ethan, ben kimseyi öldürmek istemiyorum."
"Biliyorum."
"Hayır, bilmiyorsun! Ben kim olduğumu bile bilmiyorum!"
Ethan ayağa kalktı ve ona yaklaştı.
"Belki de kim olduğunu geçmişin belirlemiyor."
Mara gözyaşlarını sildi.
"Ya belirliyorsa?"
Ethan elini uzattı ama ona dokunmadı.
"O zaman geçmişinle yüzleşiriz."
Mara bir süre ona baktı. Sonra kendi isteğiyle ona yaklaştı.
Öpüştüler..
Bu kez öpücük daha uzundu. Mara'nın içinde hâlâ korku vardı ama Ethan'ın yanında, çok kısa bir an için bile olsa, yalnız olmadığını hissetti. Birbirlerinden ayrıldıklarında Ethan alnını onun alnına dayadı.
"Bu kez farklı olacak," diye fısıldadı.
Mara gözlerini kapattı.
"Bu kez birbirimize yalan söylemeyeceğiz."
Ethan cevap vermedi çünkü ikisi de biliyordu. Bu dünyada bazı gerçekler, insanın sevdiği kişiyi kaybetmesine neden olabilirdi.