Sıfırıncı Kış

Yıl 2091.
Büyük Kapanış'ın üzerinden on dokuz yıl geçmişti.
İnsanlık, dünyayı yok eden felaketin ardından hayatta kalanları korumak için yerleşimler inşa etmişti. Bu yerleşimlerin en büyüğü Bellwether'dı. Colorado'nun dağlık bölgesine kurulan şehir, devasa beton duvarların, çelik kapıların ve sürekli çalışan hava filtrelerinin arkasında yaşıyordu.
Bellwether'da insanlar dış dünyayı hatırlamıyordu.
Çocuklara ağaçların zehirli kar altında çürüdüğü, okyanusların donduğu, hayvanların öldüğü ve gökyüzünün bir daha asla mavi olmayacağı öğretiliyordu. Eski Amerika'nın fotoğrafları okul kitaplarında bir zamanlar var olmuş cennetin kanıtları olarak gösteriliyordu.
Şehrin yönetimine göre, insanlık hayatta kalmak için özgürlüğünden vazgeçmişti.
Ancak bazı insanlar hiçbir zaman geri dönmüyordu.
On sekiz yaşına gelen gençler, değerlendirme adı verilen gizli bir programa alınıyor; bazılarının dosyaları yeşil ışıkla onaylanırken bazılarınınki kırmızı ışıkla kapatılıyordu.
Kırmızı ışık yanan kişilerin ailelerine tek bir açıklama yapılıyordu:
Vatandaşın hizmeti sonlandırılmıştır.
Ve Bellwether'da hiç kimse, hizmeti sonlandırılan bir vatandaşın nereye gittiğini sormuyordu.
Çünkü soruların da bir bedeli vardı.