Bölüm 7 nerinin geri dönüşü

---

“İki Yüzlü Zaman”da gökyüzü o sabah ilk kez bembeyazdı.
Hava durgundu, Jeng huzurlu uyuyordu.
Ama Dart, yüzüne düşen siyah bir tüyle uyandı.

Kapıdan bir iz sızmıştı.
Simsiyah.
Toz değil, duman değil.
Bir hatıra izi.

---

Dart yavaşça kapıya yaklaştı.
Kapı açıldığında bir koridor belirdi —
bu koridor, Section E’ye ait değildi.
Bu, unutulmuşların koridoruydu.

Duvarlarda fotoğraflar asılıydı.
Ama hepsinin gözleri oyulmuştu.

Ve bir tanesi hariç:
Neri’nin fotoğrafı.
Altına yazılmıştı:

> “O hâlâ hatırlıyor. Ve bu onu öldürmedi. Dönüştürdü.”

---

Dart yürümeye başladı.
Koridor ilerledikçe sıcaklık artıyordu.
Yangın başlamıştı sanki yeniden.

Ama dumanın içinden bir figür belirdi.

Neri.

Eskisinden farklıydı.
Gözleri siyah değil, yansımasızdı.
Sanki içinde hiçbir şey kalmamıştı.

Ama sesi… hâlâ bir çocuk gibi:

> “Jeng seni sevdiği için hayatta kaldı.
Ama benim dileğimi o yaktı.”

Dart yumruklarını sıktı:

> “Sen kaybolmadın, saklandın!”

Neri başını salladı.
Hayır.

> “Ben yok oldum Dart.
Çünkü biri sevilirse, diğerleri unutulur.”

---

O anda Neri elini uzattı.
Avcunun içinde parlayan bir şey vardı:

Küçük bir ayna.

> “Bunu Jeng’e göster.
Gerçek kendini görsün.
Ve seni sonsuza dek unutsun.”

---

Dart aynaya baktı.
Kendi yansıması yoktu.
Ama içindeki görüntü tanıdıktı:

Jeng, defteri yakmadan hemen önce ağlıyordu.
Ve o an, Dart’ın eski hâli — Arven — onu izliyordu.

Yani…
Dart, onu zaten daha önce de sevmişti.

Ama unutmuştu.
Çünkü dilek buydu: "Beni unutsun, ama kurtulsun."

---

Neri aynayı Dart’a uzattı:

> “Seçim senin.
Ya bu aynayı kır ve Jeng’le sonsuza dek burada kal…
Ya da ona göster… ve gerçeği hatırlat.
Ama o zaman, sen kaybolursun.”

---