Bölüm 4 sözsüz şeyler

---

Dart aynaya gitmedi.
Feys’i de aramadı.
Sadece Jeng’in yanına oturdu.
İlk kez defteri kapattı.
İlk kez susmayı seçti.

---

Jeng, gözlerini ona dikti.
İçinde kelime olmayan bir cümle vardı.
Ve Dart, bu cümleyi yüreğinde duydu:

> “Ben sana değil… beni unutanlara kızgınım.”

Dart bir şey demedi.
Ama ellerini uzattı.
Jeng’in çiziklerle dolu parmaklarını tuttu.
Soğuktu… ama bir şey değişti.

Cam buharlandı.
Ama bu kez dışardan değil, içerden.

---

O anda sınıf kaymaya başladı.
Masa, sıra, tahta… hepsi yok oldu.
Sadece Jeng ve Dart kaldı.

Ve karşılarında, sonsuzluğa açılan bir kapı.
Kırmızıyla çizilmiş, içinde sadece karanlık dönen bir geçit.

Jeng fısıldadı:

> “Ben hep buradaydım.
Ama sen gelene kadar… hiç kimseydim.”

---

Dart, o an onun gözlerine baktı.
Ve o gözlerde, kendi yansımasını gördü.
Ama bu kendisi değildi.
Bu, Arven’di.
Ve Jeng o zaman gülümsedi.

> “Seni unutmadım.
Ama sen... beni hatırladın.
Ve bu bir lanet değil Dart...
Bu, bir aşk anlaşması.”

---

Kapı yavaşça açıldı.
Ama içinden gölgeler değil,
anılar sızıyordu.
İlk tanışmaları, ilk bakış, ilk kayboluş.
Ve Dart anladı:

> Jeng hiçbir zaman hayalet olmamıştı.
O sadece, biri tarafından SEVİLMEYEN biri olmuştu.

---

Dart elini uzattı.
“Gidelim,” dedi.

Ama Jeng başını iki yana salladı:

> “Ben gidemem.
Ama sen kalabilirsin.
Eğer kalırsan… biz oluruz.”

---

Ve şimdi Dart son kararla karşı karşıyaydı:

> Kalırsa, Jeng’le olur. Ama bu dünyayı unutacak.
Giderse, Jeng yine beklemeye devam edecek.

---