12. bölüm ayna

---

Sabah sessizdi.
Gökyüzü açık, ama renk yoktu.
Sanki dünya nefesini tutmuştu…
bir kalbin duracağını biliyormuş gibi.

---

Dart, son bir kez aynayı tuttu eline.
Tamamlanmıştı.
Parlıyordu.
Ama içindeki görüntü artık Dart değildi.

Sadece ışık.
Dart, bir isim değilmiş meğer.
Bir ışıkmış.
Jeng’in karanlığına düşmüş.
O karanlığı sevmiş.
Ve kalmış.

---

Jeng yanında yürüyordu.
El eleydiler.
Ama adımlar ağırdı.
Çünkü Jeng bir şey hissediyordu.
Vedayı.

---

Bir tepenin üzerine geldiler.
Orada dünya sanki sona eriyor gibiydi.
Bir uçurum…
Ama altında boşluk değil.
Yıldızlar.

---

Dart durdu.
Aynayı Jeng’e uzattı.

> “Artık zamanı geldi.
Beni hatırlaman için değil…
Kendini hatırlaman için bu aynaya bak.”

Jeng titredi.

> “Seni unutur muyum?”

Dart başını salladı.

> “Hayır.
Çünkü artık ben senin içindeyim.
Ve sevgi, asla silinemez.”

---

Jeng aynaya baktı.

Ve bir anda…

Her şeyi gördü.

Arven.
Section E.
Unutulan dilekler.
Yanan defter.
Ağlayan Neri.
Ve Dart.

Her hâliyle Dart.

---

Ayna titredi.
Ve Dart’ın bedeni…
ışığa dönüştü.

Gülümseyerek baktı Jeng’e.

> “Sadece biri silinecekti.
Ve ben seçtim.”

> “Seni seçtim.
Gerçek olmanı seçtim.”

---

Rüzgâr hafifçe esti.
Bir saç teli uçtu.
Ve Dart,
bir parıltı gibi gökyüzüne karıştı.

---

Jeng diz çöktü.
Ağlamadı.
Çünkü o artık yalnız değildi.

Gökyüzüne baktı.
Ve fısıldadı:

> “Arven...
Dart…
Işığım.”

---

Ayna yere düştü.
Ama kırılmadı.
Çünkü artık bir ayna değildi.
Bir kalpti.
Camdan değil — hatıradan yapılmış bir kalp.

---