9. Bölüm Uzak durma

Madem beni önemseyen birini insanların gözünde küçük düşürüyordum bende ondan uzak durucaktım
O sırada koridordan geçen kişilerin bana bakıp fısıldaştığını fark ettim
O sırada zil çalmıştı
Aleyna gitmeden önce
"Bak aptal kız seni önemsediğim falan yok ama senin yüzünden Kayra'cığıma ezik demelerine tahammül edemem"
Dedi
Ve arkasına bile bakmadan gitti
Ben gerçekten beni tek önemseyen
Yani öyle düşündüğüm birine böyle denmesine mi neden oluyordum
Her ne kadar aramda onunla bir arkadaşlık bağı kurmamaya çalışsam da yinede sıcak bir bağ oluşmuştu yada ben öyle sanıyordum
Durduğum yerden bile birini incitebiliyordum demek
Ben böyle birimiydim
Bişey yapmasamda insanları incitiyor onların canını yakıyordum demek
Bunları düşünürken ders zili çaldı
Bu derse girmek yerine kafamdaki kulaklığımı zaten bağlı olduğu telefondan sevdiğim bir yağmur sesi açıp spor salonunun köşeaine çekilmeye kara verdim
Bunu o kadar sık yapardım ki
Artık ne zaman kaçıncı ders beden eğitimi olduğunu ezberlediğimden ağlarken kimseye denk gelmezdim
Yanımda kitap bile yoktu
Spor salonunda öyle boş boş 40 dakika oturacaktım
Bu bana huzur veriyordu
Yalnız ve sessiz ortamda aşırı sesli ve sert yağmur sesleri
Kayra gibi bana iyi niyetle yaklaşan birini incitmek istemediğimden ondan kaçacaktım
Niye kaçıyorsun derse bi bahane bulurdum
Belkide bu okuldada bir kavgaya karışacaktı ve gidecekti
Bende rahatlayacaktım...
KAYRA'DAN
Bizim tuhaf kız derste yoktu gelmemişti
Acaba yine bişey mi olmuştu
Biri onu köşeye mi sıkıştırmıştı
Bunları düşünmek bile nefesimin daralmasına ve yumruklarımı sıkmama neden oldu
Telefonum açıktı
Onunkininde açık olmasının umuduyla bir mesaj yazdım
-
"Hey tuhaf kız derse neden girmedin iyi misin yardım lazımsa yaz:)"
-
Mesaj ona gitti ama çok yakın bir yerden mesaj bildirimi geldi bu onun telefonuydu
Hala çantasındaydı
Demekki yalnız kalmak istemiş ama o ürkütücü yağmur sesinden vazgeçememişti
Ama sanırım onu nerede bulacağımı iyi biliyordum
Kesin o spor salonunun en eski köşesine çekilmiş kapüşonlu sweatshirt inin kapüşonunu kafasına örtmüş ve kendi bacakları üzerine kapanmış ve kendini kendince dünyadan soyutlamış olmalıydı
Onu tanıdığım süre boyunca şunu farketmiştim
Üzüntü,kırgınlık, çok insan veya ses fazlalığı olunca kaçardı
Eğer şuan yanında olsaydım ona en sevdiği kitabı hediye aldığım için ona paketi uzatır biraz da olsa mutlu olmasını sağlardım
Belki bu sabahki gibi ona sarıldım ve o mis gibi kokan şampuanının mandalinalı aromasını bu sabah yaptığım gibi içime çeker bütün gün burnumda kalmasını dilerdim
İnsanlar dışarıdan ona kötü veya korkunç biri gibi baksada ben ondaki parlak ışığını yaşadıklarına rağmen bu kadar iyi ve nazik olmasını ben fark etmiştim
Biraz ailesini Instagramdan stalklayınca sadece ondan küçük bir kızın fotoğraflarını ve o gün yanında gördüğüm abisi olan çocuğun fotoğraflarını görmüştüm
Ama hiç onun fotoğrafları yoktu
Te bir fotoğrafı bile
Onun hesabında ise hep abisi ve kitapları vardı
Yani bariz evde çok yalnızdı
Abisi onu seven ve değer veren tek kişiydi
Bende ondaki yalnızlığa rağmen bu iyi kalbini sevmiştim zaten
Bunları düşünürken onu gerçekten merak etmeye başlamıştım
Öğretmenden izin almak için yanına gittim
Ona iyi hissetmediğimi ve son 15 dakika kaldığı için çıkıp çıkamayacağımı sordum
Olumlu yanıt alınca koşar adımlarla çıktım
Spor salonuna girdiğim anda en köşeye baktım
Oradaydı
Kafasını gömmüş bir şekilde kapüşonu tahmin ettiğim gibi kapalıydı
Tişörtünün ıslak kolları ağladığını gösteriyordu
Ve hafif ağlamayla karışık o klasik sessiz ağlayış sesleri vardı
Benim girdiğimi fark etmedi
Yanına oturup nazikçe kulaklığını çıkardım
O anda başını kaldırdı ve ıslak kirpikleri ve yumuşacık bakan gözleri ile bana masumca baktı
Aslında yumuşak bir karakteri vardı sadece çok parçalanmış ve değer görmemişti
Bana bakınca aniden
"Birşey söylemek zorunda değilsin ağlaya bilirsin seni yargılamam"
Cevap vermedi
Ağzını açtığında kesinlikle kısa ama anlamlı birşeyler söylerdi ama şuan ağzını bile açmıyordu yada açamıyordu
Yaklaşık 7-8 dakika omzumda ağladı
Aslında onu böyle görmemi istemeyeceğinden emindim ama dayanamadım ve onu görmem gerekti
O güçlü bir kızdı bu zaman kadar hep güçlüydü
Onu tanıdığımdan beri hiç onu yıkılmış görmemiştim
Onu bu kadar çaresiz bırakan şeyi merak ediyordum
Ama onu incitmekten korktuğum için ağzımı açamıyordum
Ağlaması azalınca sanki kafasında şimşek çakmışcasına sanki dünyanın en zor matematik sorusunu çözmüş gibi aydınlandı ve kendine geldiğinde ağzından şu sözler döküldü