1. Bölüm Görmezden gelinme

Merhaba ben o sınıfta görünce bakmadan geçtiğiniz yüzüme bakınca korktuğunuz ve belkide 4 yıldır aynı sınıfta olduğumuz halde adımı dahi bilmediğiniz o kızım
Hikayemi Biraz baştan alayım
Ben Hazan 3 Kasım 2010 da İzmir'de doğdum
Ailenin ortanca çocuğu bendim
Bir abim ve bir küçük kız kardeşim vardı
Abimin adı Sarp küçük kardeşimin adı ise Defne
Tabiki ailede görünmez çocuk bendim
Abim ilk göz ağrı küçük kardeşim ise prensesiydi
Bende çoğunlukla temizlikçisi veya çalışanı oluyordum
Abime ve kardeşime her doğum günü pahalı güzel hediyeler alınırken bana bir bilezik kolye veya bazen almayı unuturlardı
Abim çok kavgacıydı ailem onu 3 kez karakoldan toplamasına rağmen ona kızmaz aksine karşı tarafı suçlarlardı
Bir kere yoldan geçen biri ona çarpıp gitti diye adamın sol gözünü morartmıştı ama ailem yine onu haklı buldular
Kardeşim Defne ise her ailede olna şımarık her istediği olmadığında ağlayan gıcık küçük kızdı
Âdeta el üstünde tutulurdu
Abimle kardeşim ne zaman okuldan gelse masada günün nasıl geçti diye sorulur dakikalarca anlatılırdı sıra bana gelmeden yemek biter sofra toplanırdı
Bende artık kimseyle konuşmamaya içime kapanmaya başlamıştım
Öylesine bilgisayarda gezerken önüme herkesin okuduğu bir kitabın yorumları çıktı
Okudum konusu ve yorumları güzeldi kitaplarla pek aram yoktu ama ne kaybederim diyerek sipariş ettim 2 gün sonra kitap gelince adeta kitap beni içine çekmişti
Kitaplar yalnızlığımda en büyük
dostum olmuştu
Bende kitap okumaya her yeni harçlıkta bir kitap almaya başladım
Evimde kocaman bir kitaplığım olmuştu
Bu sayede bir kitap delisi oldum
Liseye başladım ama bu alışkanlığımı bırakamadım
Sonra Wattpad türü kitapları denedim hoşuma gitti
Sürekli kitap alıyordum ve okur okumaz bir diğerine geçiyordum
Okulda o görünmez konuşamayan klişe kız olmuştum
Ama onlar umrumda değildi kitaplarla mutluydum
Okulda adım listede okununca bazıları o kim derdi beni tanımazlardı
Şu lafta popüler kızlar sürekli Benle uğraşırdı
"Ay gelmiş Bizim aptal bugün konuşcan mı yoksa diğer yılımı bekliyelim"
Arkamı dönüp giderken bana sert bir çelme taktı
Yere öyle bir düştüm ki çantam eşyalarım herşeyim yere saçıldı
Ve dudağım kanamaya başladı
Herkes başımda toplanmıştı
Ama nasılsın demeye değil gülüp alay etmeye
Hızlıca çantamı toplayıp ağlayarak oradan uzaklaştım
Ama beni zorbalamalarına değil
Alay konusu olamama
Ben okulda başarılarımla Spor ile belki birincilikerlimle tanınmak isterken onalara fırsat kalmadan gülünç olarak tanımıyordum
En sevdiğim ve başarılı olduğum voleybol takımına katılmak için okul seçmelerine girdim
Ama beni görünce adlarının kötü duyulmaması için oynamama fırsat bırakmadan reddettiler
Ben artık görünmezin ötesine geçiyordum resmen
Okulda hiç arkadaşım yoktu
Hiç kimseyle iletişim kurmazdım
Çirkin veya utangaç değildim
Sadece gerek yoktu
Bu zorba Aleyna ve grubu kendi yaptıklarını ben yapmışım gibi gösterip hep beni okuldan artırmaya çalışırdı
Ama süper denecek kadar iyi notlarım ve okula getirdiğim başarı unvanları yüzünden müdür bile beni okuldan atamıyordu
O gün uyandım
Herşey normaldi
Yine kalktım ve acaba bugün ne giysem değilde acaba bugün neler olucak diyordum
O gün koridorlar fazlasıyla doluydu
Herkes o gün koridorlarda aynı ismi tekrarlıyordu
"Kayra"
Dolabıma doğru ilerlerken sürekli bu ismi duymaya devam ettim
Ne olduğunu merak ediyordum
Ama kimseye soramıyordum çünkü soracak kimsem yoktu
Dolabıma varınca dinlemeye başladım
"Ayy kızım bugün okula Kayra diye biri gelmiş görmen lazım inanılmaz yakışıklı eski okulunda ise basketbol takım kaptanıymış"
"Nerde hemen onu görmen lazım"
"10A sınıfına gelmiş galiba birazdan sınıfına çıkar"
10A bu benim sınıfımdı