BÖLÜM 2

💙YAĞMUR'UN ANLATIMIYLA💙
Dün erken yattığım için erken kalkmıştım. Saat tam 7 idi. Kalkıp ellerimi, yüzümü yıkadım. Sonra da saçlarımı topladım. Okul formamı giyip kahvaltı için yemek hazırladım. Bir yandan da gelen bildirimlere bakıyordum, Refah yazmamıştı, Yağız'dan birkaç bildirim vardı;
Ex Yağız: Günaydın, okula ve bazı gerçeklere hazır mısın, YAĞMUR DAMLASI?"
Gerizekalı, kendini ne sanıyordu bu ya;
Ben: "Hala aynısın, kendini beğenmiş bir zavallısın."
Cevap yoktu. Okula gitmek için evden çıktım. Refah ile evlerimiz fazla yakın değildi ama okula giderken birbirimizi görebilirdik. O esnada Refah'ın evden çıktığını gördüm, yanında bir kız vardı ve oldukça neşeli görünüyordu. Beni gördüğünde gülümsemesi soldu ve yanındaki kızla birlikte gittiler.
Saçmalık, benim ne eksiğim vardı ki, güzellik? ilgi? sabır? Bunları düşünürken okula çoktan varmıştım.
Sınıfta önce Refah'ı sonra Yağız'ı aradı gözlerim. İkisi de yoktu. Yapmayı unuttuğum bir ödevim vardı. Ödevi tamamlayıp sonra hava almak için bahçeye çıktım. Okulun arka tarafında yanı arka bahçede onları gördüm; Refah ve Yağız.
Öğretmenler odası okulun arka bahçesine baktığı için onlarla konuşurken fazla bağırmamalıydım.
Yanlarına gidip onlara baktım. Refah halinden memnun görünüyordu;
"Ne yapıyorsunuz siz, arkamdan ne işler çeviriyorsunuz kim bilir!"
"Yağmur sakin ol, Yağız çağırdı beni neden bilmiyorum."
"Bana dünde yalan söylemiştin, neden Refah?" "Be-"
"Seninle sonra konuşucam, peki sen Yağız? Dünden beri bana saçma sapan mesajlar atıp durdun!"
"Yağmur damlası bak öğretmenler her an bakabilir sakin ol önce tamam mı?"
Derin nefesler alıp vererek sakinleşmeye çalıştım, sebepsizce sinirlenmiştim;
"Tamam, sakinim ben-"
Yağız ben cümlemi bitirmeden kolumdan çekiştirerek sınıfa getirdi;
"Mal sen çok mu havalısın! Ne yaptığını sanıyorsun ya!"
"Konuşmamız lazım demistim, hadi konuşalım."
Başımı olumlu anlamda salladım;
"Sana bazı gerçeklere hazır mısın diye sormuştum, bugün sana bazı şeylerden bahsedi-"
"Önce bir otursak mı, ayrıca bütün sınıf şuanda bize bakıyor."
Benim sırama oturduk ve elimi kaldırıp konuşması için onu işaret ettim;
"Bana demiştin hani 'backroomsu çok seviyorum' diye hala seviyor musun?"
Ne ilgisi vardı ki, durduk yere sormadı garipti
"Yani evet hala seviyorum, birisi bana çıkıp da 'backrooms gerçekte var, backrooms gidilebilir' dese kabul ederdim mesela"
Yüzünde bir gülümseme belirdi;
"Hmm anladım, ne güzel, daha söyleyeceğim şeyler var ama boşver, görüşürüz o zaman"
Başımı salladım, oda kalkıp kendi sırasına oturdu.
Ders başladığında Refah geldi, yüzünde yine rahatsız bir ifade vardı. Benden dolayı olduğunu düşündüm. Defterimin kenarına teneffüste konuşmak istediğimi söyledim. Olumlu anlamda başını salladı.
Teneffüste hoca çıktığı gibi konuşmaya başladım;
"Refah seni darlamak istemiyorum ama, sen iyi misin, eğer bana anlatabileceğin bir derdin varsa bana söyleyebilirsin, kimseye söylemem, söz."
"Sana güvenmekle bir alakası yok Yağmur, sadece ailevi..."
Derin bir nefes alıp, gözlerimi kapattım, ailevi olabilirdi tamam ama bu kadar soğukkanlılığa gerek yoktu bence.
Son ders, gözüm istemeden Refah'a kaydı. Gizlice telefonuna bakmaya çalışıyordu, telefonunda bir sürü yazı yazıyordu, o esnada gördüklerim ile nefes alışlarım hızlanmaya başlamıştı.
'Yağmur Aktaş - Aday1'