BÖLÜM 1

💙YAĞMUR'UN ANLATIMIYLA💙
Eylül ayının son haftasıydı. Hava artık yazın o bunaltıcı sıcaklığını geride bırakmış, yerini hafif serin ve iyi hissettiren bir havaya bırakmıştı. Ağaçların yaprakları yavaş yavaş sararmaya başlamıştı. Sokaklarda yürüyen insanların ara sıra ayağının altında ezilen kuru yaprakların sesini duyuyordum. Uzun zamandır dışarı çıkmak istiyordum ama okulun başlamasıyla birlikte dersler, ödevler ve evde yapılacak işler derken bir türlü fırsat bulamamıştım. O gün ise hava o kadar güzeldi ki evde oturmak bana resmen işkence gibi geliyordu.
Birkaç dakika cama bakıp düşündükten sonra aklıma Refah geldi. Uzun zamandır doğru düzgün görüşememiştik. Aslında en yakın arkadaşım olmasına rağmen son zamanlarda ikimizin de hayatı fazlasıyla karışmıştı, yada ben öyle düşünüyordum. Telefonumu elime alıp ona mesaj attım ve buluşmak istediğimi söyledim. Çok geçmeden cevap geldi.
Refah: “Olur, Doğam Cafe?”
Gülümseyerek telefonu kapattım. Doğam Cafe bizim favori mekanımızdı. Küçük, sıcak ve biraz da garip bir yerdi. Tavandan sarkan sarmaşıklar, masaların üzerindeki mantar şeklindeki peçetelikler, yaprak desenli küllükler ve çalışanların taktığı çim şeklindeki şapkalar... Bütün bunlar ilk bakışta komik görünse de biz oraya gitmeyi seviyorduk.
Hazırlanıp evden çıktım. Yaklaşık yirmi dakika sonra kafeye vardığımda Refah'ın gelmediğini fark ettim. Cam kenarındaki masalardan birine oturup, menüyü incelemeye başladım. Yaklaşık 5 dakika sonra Refah'ı gördüm. Biraz sıkıntılı morali bozuk görünüyordu.
“Refah!”
Hemen başını kaldırıp gülümsedi, ama yapmacık bir gülümseme gibiydi. Fazla düşünmek istemedim ve yanıma geldiğinde ona sarıldım.
“Nasılsın Refah, uzun zamandır görüşmüyoruz.”
“Hıhı evet, öyle”
Bir gariplik vardı bu kızda, sonra sorarım diye düşündüm ve siparişlerimizi verip konuşmaya başladık.
Refah normalde konuşmaya başladığında onu susturmak çok zor olurdu. Bir konu açardık, o konudan başka bir konuya geçer, sonra başka bir şey anlatır, en sonunda nereden başladığımızı bile unuturdum. Fakat o gün farklıydı.
Çok farklı hemde.
Fazla konuşmuyor, bazen telefonunu eline alıp bırakıyor sonra tekrar aynısını yapıyordu. Stresli görünüyordu. Dayanamadım, sordum;
“Refah sen iyi misin, bir şey mi oldu?”
Önce irkildi sonra cevap verdi;
“Yani evet evet ben iyiyim”
Ardından gülümsedi ama yapmacık gülümsediği belliydi hatta yalan söylediğini bile düşündüm. En nefret ettiğim şeylerden bir tanesi de bana yalan söylenmesiydi. Refah'ta bunu çok iyi biliyordu. ‘Belki bir derdi vardır’ diye iç geçirdim.
1-2 saat geçmişti, saçma sorular sorarak Refah'ı konuşturmayı bir şekilde başarmıştım. Telefonumu elime aldım, saat 6 olmak üzereydi ve hava yavaş yavaş soğumaya başlıyordu;
“Ben kalkayım artık, annem birazdan çağırır beni, görüşürüz”
“Şey, görüşürüz”
Eve geldiğimde anneme olanları anlattım. Oda benim gibi 'kendi dertlerinin olabileceğini bu süreçte onu biraz rahat bırakmam gerektiğini‘ söyledi. Haklıydı.
Daha fazla düşünmek istemedim, yarın okul olduğu için duş aldım ve yatağıma uzandım. Telefonumu elime aldım, Refah'a yazmayı düşündüm, çevrimiçiydi sonra vazgeçtim 'yarın okulda sorarım' diye düşündüm. O sırada bir bildirim geldi;
Ex Yağız: “Bakman lazım.”
Durduk yere yazması garipti. Yaklaşık 1 yıldır onunla görüşmüyorduk, en son onunla sevgiliyken başka kızla sarıldığını görmüş sonra da ayrılmıştım. Merakıma yenik düştüm ve cevap yazdım;
Ben: “Kim bilir yine ne yaptın, noldu söyle”
Ex Yağız: “Refah'a güven, onu yanlız bırakma, çünkü sana ihtiyacı var”
Refah'ın bir derdi vardı belki evet ama nereden biliyordu. Hala ikisi görüşüyor muydu acaba?;
Ben: “Refah ile hala mı görüşüyorsun sen utanmaz herif!”
Ex Yağız: “Senin yerinde olsam laflarıma dikkat ederdim, yarın görüşürüz”
Ne saçmalıyordu ya, Refah zaten birşey saklıyordu, peki Yağız... Ben: “Yağız, bak beni kışkırtmaya çalışma açık konuş artık” Cevap yoktu, çevrimdışı yazıyordu. Öfkeyle Refah'a yazdım;
Ben: “Benden birşey sakladığını biliyorum, ve elbet onu da anlayacağım, yarın okula erken gel, konuşmalıyız.”
Görüldü. Cevap yazmamıştı ama. Her türlü onunla konuşacaktım Telefonumu kapattım ve uyumaya çalıştım...

🌺REFAH'IN ANLATIMIYLA🌺
Yağmur anlayacak diye korkmuştum. Babam bir dizi-film yapımcısıydı ve yeni bir TV dizisi yapacaktı, heyecanlı ama bir o kadar da stresliydim.
Yağmur'a babamdan bahsetmek istemiyordum. Daha doğrusu babamın yaptığı diziden bahsetmek istemiyordum. Çünkü bu sadece bir dizi değildi. Babam bana birkaç ay önce bazı şeyler anlatmıştı. Başta bunun normal bir proje olduğunu düşünmüştüm. Fakat senaryoyu gördüğüm gün her şey değişmişti.
Çünkü senaryoda yazan bazı şeyler...
Daha kötüsü de vardı...
Yeni dizide yapılacak olan şeyler, gerçekten rahatsız ediciydi. Başımı ellerimin arasına aldım;
“Ne yapacağım ben?”
İşin kötü tarafı, yeni ortaklarımız vardı, onların yüzünü bile görmek istemiyordum... Telefonum titredi. Ekrana baktım.
Bilinmeyen Numara: “Yağmur'a bir şey söyleme."