5.

ÇİÇEK

Karakola vardığımızda bizi karşılayan ilk şey, beklediğimizden çok daha az ilgi görmek oldu.

Danışmanın arkasında oturan polis memuruna derdimizi anlatmaya çalışmış, ancak komiserle görüşmek istediğimizi söylediğimizde aldığımız cevap değişmemişti.

"Komiserimiz şu an müsait değil. Beklemeniz gerekiyor."

Beklemek mi? Zaten yarım gündür bekliyormuş gibi hissediyordum!

"Yahu, önemli diyorum! Ya komisere anlatırım derdimi ya da burada siz kabul edene kadar olay çıkarırım!"

Sesimin karakolun duvarlarında yankılanmasıyla Rüveyda yanımda derin bir nefes verdi. Benden bıkmış olmalılardı. Ama umurumda değildi. Elimdeki ayakkabı kutusunu iki elimle kavrayıp göğsüme bastırdım.

Rüveyda da yanıma yere oturup bacaklarını bağdaş kurarak topladı.

"Komiserle görüşmek istiyoruz!"

Protesto eder gibi söylediği sözlerle başımı ritmik bir şekilde sallayarak ona katıldım.

"Evet! Görüşmek istiyoruz!"

Karşımızdaki polis memuru gözlerini kapatıp alnını ovuşturdu. Belli ki sabrının sonuna gelmişti.

"Ya niye anlamıyorsunuz çocuklar? Öylece komiserle görüştüremeyiz sizi."

Yüzüme olabildiğince sevecen bir ifade yerleştirip başımı hafifçe yana eğdim.

"Güzel amcam, polis amcam... Gitseniz bir rica etseniz? Vallahi çok önemli diyorum. Bakın, boşuna uğraşmıyoruz burada."

Ellerini beline koydu. Yüzündeki ifadeden pes etmek üzere olduğunu anlamıştım. Rüveyda'yla birbirimize bakıp aynı anda dudaklarımızı büzdük. İki çift yavru köpek gözüyle adamın kararını değiştirmesini bekliyorduk.

"Tamam kızlar, tamam! Gidip konuşacağım. Ama ben gelene kadar rezillik çıkarmayın."

İkimiz de aynı anda başımızı salladık.

"Tamam amcacığım!"

Ayağa kalkıp karakolun girişine doğru ilerledik. Dışarı çıktığımızda güneş tepemizde bütün gücüyle parlıyordu. Öğle sıcağı yüzüme vururken alnımda biriken terleri hissettim. Ayakkabı kutusunu göğsüme bastırmış, bir yandan da gözlüğümün burnumdan kaymasını engellemeye çalışıyordum.

Ne inatçıydı bu polisler! Bir saattir direniyorduk.

"Okul çıkış saatine az kaldı. İşimizi hemen halletseydik keşke."

Rüveyda'yı başımı sallayarak tasdikledim.

Gözlüğümü çıkarıp alnımı ve göz altlarımı peçeteyle kuruladım. Tam yeniden takarken kapının önünde beliren polis amcanın gülen yüzüyle benim de yüzüm aydınlandı.

"Gelin kızlar, çok şanslısınız ki kabul etti."

Ellerimizi birbirine çarparak sevinçle zıpladık.

Çok şükür ya!

"Teşekkür ederiz amcacığım!"

Sevinçle adamın arkasına takıldık. Koridordan geçerken ayakkabılarımızın çıkardığı sesler sessizliği bölüyordu. Birkaç kapının önünden geçtikten sonra polis amca durup kapıyı tıklattı.

İçeriden gelen ses üzerine kapıyı araladı.

"Komiserim, görüşmek isteyen kızlar vardı. Sizinle konuşmak istiyorlar."

Kenara çekilerek bize yol verdi.

İçeriye mahcubiyetle girip başımızla selam verdik.

"Merhaba komiserim."

Rüveyda da selam verince kucağımdaki ayakkabı kutusuyla doğrudan karşısındaki sandalyeye oturdum. Polis amca da kapıyı kapatıp dışarı çıktı.

"Komiserim, çok önemli bir şey söylememiz gerekiyor."

Masasının arkasında oturan orta yaşlı adam gözlüğünün üzerinden bizi süzdü. Önündeki dosyayı kapatıp sandalyesine yaslandı.

"Söyleyin bakalım kızlar. Karakolun önünü birbirine katmışsınız. İnşallah ciddi bir şeydir. Yoksa atarım nezarete, haberiniz olsun."

İşaret parmağını hafifçe sallayarak ciddi bir ifadeyle baktı.

Ama yüzündeki o babacanlık da gözümden kaçmamıştı.

Hemen ayağa kalkıp kutuyu masanın üzerine koydum.

"Komiserim, bakın şimdi. Size göstereceğim şeyi yanlış anlamayın. Önce elinize alıp incelemenizi istiyorum."

Kutunun içinden kırmızı nesneyi çıkarıp kendisine uzattım.

Komiserin gözleri büyüdü. Bir anda sandalyesinden doğruldu.

"Dalga mı geçiyorsunuz siz?! Utanmadan önüme nasıl iç çamaşırı getirirsiniz?!"

Yüzü domates gibi kızarmıştı.

Ne oluyordu ya? Daha dinlemeden neden kızıyordu?!

"Komiserim, durun! Bu iç çamaşırı değil! Uyuşturucu!"

Yüzündeki öfke yerini önce şaşkınlığa, ardından anlam veremeyen bir ifadeye bıraktı.

"Ne?"

"Bakın, yanlış anlamayın komiser amca. Bizim okulda bir arkadaşımız satış yapmaya başladı. Katalogu var. Sipariş verenlere ürünleri getirtiyor."

Komiser ağır ağır sandalyesine oturdu. Uzattığım nesneye bakmamaya özellikle dikkat ediyordu. Hâlâ bize inanmadığı belliydi. Belki de bütün bunları bir şaka sanıyordu.

Rüveyda sözü devraldı.

"Biz son sınıf öğrencisiyiz komiser amca. Üniversite için para biriktiriyoruz. Arkadaşımız da siparişleri götürmemiz karşılığında her teslimat için belli bir miktar para vereceğini söyledi."

Başımı sallayarak onu onayladım.

"Evet, biz de kabul ettik. Dört gündür söylediği şekilde siparişleri götürüyorduk. Ama bir süre sonra şüphelenmeye başladık. Bu sefer kutuyu açıp kontrol etmek istedik. Gördüğünüz gibi ayakkabı götürdüğümüzü düşünüyorduk ama içinden bu çıktı."

Kutuyu masanın üzerine bırakarak komiserin yanına doğru yaklaştım.

"Komiserim, vallahi iç çamaşırı değil bu! Ellerseniz ne demek istediğimi anlayacaksınız. Biz de ilk gördüğümüzde şoka girdik. Hem zaten sırf birkaç sipariş götürmemiz için bu kadar para vermesi normal gelmemişti. O yüzden şüphelendik."

Komiser uzattığım nesneye tereddütle baktı. Ardından dikkatlice eline aldı.

Önce parmaklarının arasında çevirdi, sonra yüzeyini yokladı. Birkaç saniye sonra kaşları havalandı. Gözleri şaşkınlıkla büyürken nesneyi yeniden incelemeye başladı.

"Nasıl yapmışlar bunu böyle? Aşırı gerçekçi duruyor."

İşte!

Sonunda biri bizi anlamıştı!

"Evet komiser amca! Biz de anlamadık. Dokununca fark ettik ki normal bir şey değil bu."

Rüveyda'nın sesinde hâlâ şaşkınlık vardı.

Gerçekten de şeytan işiydi bu. İnsanların aklına böyle şeyler nasıl geliyordu?

Komiser nesneyi masaya bırakıp ikimize baktı.

"Peki uyuşturucu olduğundan neden eminsiniz?"

Düşünmeden cevap verdim.

"Sizce helal bir iş için sipariş başına beş yüz lira verirler mi?"

Kaşlarımı kaldırarak devam ettim.

"Üstelik her gün kaç tane arkadaşımız yapıyor bunu. Bir öğrencinin bu kadar sipariş alması hiç normal gelmiyor bana. İsterseniz test edin komiserim ama ben eminim."

Komiser başını hafifçe salladı. Ardından ayağa kalkıp,

"Bekleyin beni. Birazdan geliyorum."

Kapıya yönelip dışarı çıktı.

Kapı kapanır kapanmaz Rüveyda bana döndü.

"İnşallah ailelerimizi aramazlar."

"Merak etme, gelsin. Onu da konuşuruz."

Aslında ben de ailelerimizin aranmasını istemiyordum. Ama şu an daha önemli bir meselemiz vardı. Bir an önce bu işin ortaya çıkmasını istiyordum.

Dakikalar geçtikçe sabırsızlığım artıyordu.

Oturduğum yerde bacaklarımı sallıyor, ara sıra saate bakıyordum. Rüveyda ise parmaklarını birbirine geçirip duruyordu.

En sonunda dayanamadım. Ayağa kalkıp odanın içinde volta atmaya başladım.

"Bu kadar uzun sürmemeli ki!"

Rüveyda cevap vermek üzereyken koridordan yükselen bir erkek sesi ikimizin de dikkatini dağıttı.

"Bizimle boşuna uğraşıyorsun komiser!"

Birbirimize baktık.

"Ne oluyor kızım?"

Omuzlarımı kaldırıp ellerimi iki yana açtım. Ben nereden bilebilirdim?

Sesler giderek yaklaşıyordu.

"Benimle çok uğraşıyorsun komiser! Gazabıma uğrarsın, dikkat et!"

Ardından kapı aniden açıldı.

Olduğum yerde sıçradım.

"Geç içeri, geç! İçeride anlatırsın derdini!"

İçeri giren adamı görmemle gözlerim şaşkınlıkla büyüdü.

Nası ya?!

Bu...

Emir Bey?!

Kapı arkamızdan kapanırken yüzündeki öfke bir anda silindi. O da beni gördüğü an duraksamıştı. Ela gözleri önce yüzümde, ardından masada ki ayakkabı kutusunda gezindi.

"Siz?"

Sanki aynı anda konuşmak için anlaşmışız gibi ikimizden de aynı kelime döküldü.

Rüveyda'nın gözleri kocaman açıldı. Benden tarafa gelip fısıldadı.

"Biz gitsek mi?"

Kolumu tutup kapıya doğru çekmeye çalıştı. Fakat hemen başından tutup onu eski oturduğu yere doğru çevirdi Emir bey.

"Otur bakalım. Nereye gidiyorsun?"

Emir Bey'in hâlâ şaşkınlıkla bana baktığını fark ettim.

Komiser ise bu karşılaşmadan oldukça keyif almış görünüyordu.

"Oturun bakalım kızlar. Güzel güzel konuşalım."

Derin bir nefes alıp yerime geçtim.

Fakat aklımdaki sorular birbirini kovalıyordu.

Bu adam burada ne arıyordu?

Komiserle ne işi vardı?

Bir de az önceki konuşması neydi öyle?

Dayanamayıp komiserin masasına doğru eğildim. Elimle Emir Bey'i işaret ederek konuşmaya başladım.

"Komiserim, bu adam mafya ya da onun gibi bir şey! Ben şahidim, sokakta habire liseli kızları sıkıştırıyor!"

Bir anlık sessizlik oldu.

Ardından komiserle Emir Bey birbirlerine baktılar.

Ve...

İkisi de gülmeye başladı.

Ne oluyor ya?

Hayırdır, bilmediğimiz bir şey mi vardı?

Ellerimi belime koyup kaşlarımı çattım. Şimdi de neye gülüyorlardı?

Komiser gülüşünü bastırmaya çalışarak sandalyesine yaslandı.

"Tamam, tamam. Sanırım önce sizi tanıştırmam gerekiyor."

Emir Bey'in dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

Bana doğru hafifçe eğilip gözlerini kıstı.

"Yine karşılaştık ufaklık."

İçimden derin bir nefes verdim.

Harika!

Bir bu eksikti.