1.

Alarmım üçüncü kez çaldığında yorganı başımın üzerine çektim.

"Tamam, tamam... Kalkıyorum offf!!"

Bunu söylerken yorganın altında hâlâ kıpırdamıyor olmam, verdiğim sözün pek de inandırıcı olmadığını gösteriyordu.

Alarmın sesi kesilince Gözlerimi açtım yavaşça.

Saat 07.24.

Bir anda doğruldum.

"Hayır, hayır, hayır..."

Yataktan öyle hızlı kalktım ki ayağım terliğime takıldı. Dengeyi son anda bulup komodinin üzerindeki gözlüğüme uzandım.

"Günün ilk başarısı. Henüz yere düşmedim."

Gözlüğümü taktım ve aynaya baktım.

Kumral saçlarım birbirinden bağımsız hayatlar yaşıyor gibiydi. Birkaç tutamını elimle düzeltmeye çalıştım ama hiçbir işe yaramadı. Gözlerimin altı da hafifçe morarmıştı.

Üniversite sınavına hazırlanıyordum. Bunun insanı olgunlaştırdığı söyleniyordu. Bence sadece uykusuz bırakıyordu.

Üstümü değiştirip odadan çıktığımda mutfaktan annemin sesi geldi.

"Sonunda teşrif ettiniz Çiçek hanımefendi."

"Anne, uğraşma benimle. Alarmı duymadım."

Annem mutfaktan başını uzatıp bana baktı.

"Alarmı duymadın mı, yoksa alarm seninle mücadele etmekten yorulup pes mi etti?"

"İkisi de olabilir." diyerek güldüm.

"Gel, kahvaltını yap. Bir şey yemeden çıkma sakın."

"Geç kaldım."

"Geç kal. Ama aç kalma."

"Anne, okul on dakika ötede."

"On dakika ötede olması, kahvaltı etmemen anlamına gelmiyor. Otur hadi."

Sandalyeye oturdum.

Annemin hazırladıklarından tabağına alarak yemeğe başladım. Annemde çayı da doldurup karşıma geçti.

"Bugün kaç dersin var?"

"Yedi."

"Yedi ders mi?"

"Evet."

" İlk dersin ne?"

"Matematik."

Annem yüzünü buruşturdu.

"Sabah sabah insanın karşısına matematik koymak da nedir?"

"Bilmiyorum. Eğitim sistemi bana karşı kişisel bir kin besliyor olabilir."

Annem güldü.

" Bazen dersler üstüme üstüme geliyor sanki. Çalışmam boşmuş gibi."

"Çalışıyorsun da bazen fazla geriliyorsun. Sınavı kazanacaksın diye kendini bu kadar sıkma."

Bir lokma aldım ve omuz silktim.

"Biliyorum."

"Biliyor musun gerçekten?"

"Biliyorum."

"Güzel. Çünkü bazen sanki o sınavı kazanamazsan hayatın bitecekmiş gibi davranıyorsun."

Başımı kaldırıp anneme baktım.

"Ben sadece istediğim bölümü kazanmak istiyorum."

"İstiyorsan elinden geleni yaparsın. Ama olmazsa da dünyanın sonu değil. Bunu unutma."

Gülümsedim.

"Tamam öğretmen hanım."

"Bak, şimdi öğretmen hanım oldum."

"Mesleğin bu."

"Evde mesleğimi anmıyoruz."

Gülerek ayağa kalktım. Çantamı omzuma taktım. Annem arkamdan seslendi.

"Akşam ekmek al gel. Geç kalma."

"Tamamdır."

"Bir de baban ararsa aç. Dün seni üç kere aramış."

"Telefon sessizdeydi."

"Telefonu sessizden çıkar."

"Çıkarırım."

"Ders çalışırken de telefonu yanına koyma."

"Anne..."

"Ne?"

"Daha evden çıkmadım. Şimdiden yoruldum."

Annem kahkaha attı.

"Git hadi. Akşam konuşuruz."

"Görüşürüz."

Kapıyı kapatıp merdivenlerden indim.

Dışarı çıktığımda hava güzeldi. Birkaç dakika yürüyünce okulun olduğu caddeye ulaştım.

Günüm, diğer günlerden hiçbir farkı olmadan başladı.

İlk derste gözlerim kapanmaya başlamıştı bile. Bu kalabalıkta ders mi dinlenir? En güzeli evde çalışmak ve öğrenmek.

İkinci derste açıldı gözlerim.

Üçüncü derste tekrar kapandı.

Teneffüste arkadaşım dirseğiyle koluma vurdu.

"Sen uyuyor musun?"

"Hayır."

"Gözlerin kapalı."

"Düşünüyorum."

"Uyuyorsun."

"Belki düşünürken gözlerimi kapatıyorumdur."

"Belli ki çok yorucu düşüncelerin. Vah vah!"

Dalga geçer haline ciddi olarak,

"Bence de." dedim.

Öğle arasında bahçeye çıktık. Bir süre konuştuk. Sınavdan, öğretmenlerden, yaz tatilinden...

Herkes bir yerlere gitme planı yapıyordu.

Benim planım ise oldukça basitti.

Sınavı kazan.

Üniversiteye git.

Yeni bir hayat kur.

Şimdilik bundan fazlasını düşünmüyordum.

Son dersin zili çaldığında çantamı kaptığım gibi sınıftan çıktım. Eve direkt olarak yol aldım. Tabi bir de ekmek alınacaktı. Eve gidince biraz ders çalışırdım.

Belki akşam film izlerdim.

Gayet normal bir gündü.

"Yardım edin!"

Ta ki o sesi duyana kadar. Adımlarım durdu.

Bir an çevreme baktım.

Sokağın diğer tarafında insanlar yürüyordu ama kimse tepki vermemişti.

Sonra tekrar duydum.

"Bırak beni!"

Ses, ilerideki daha tenha sokaktan geliyordu.

Telefonumu çıkardım.

Polisi arasam mı?

Belki de yanlış duymuştum.

Belki kavga ediyorlardı.

Belki...

"Yardım edin!"

Bu kez hiç şüphe kalmamıştı.

Bir kızdı.

Telefonumu elimde tutarak yavaşça sokağa girdim.

Ve onları gördüm.

Bir kız yerdeydi.

Karşısında bir adam duruyordu. Ve etrafında onlara bakan bir kaç adam daha vardı.

İlk bakışta adamın tehlikeli biri olduğunu anlamıştım.

Esmerdi. Ela gözleri vardı. Yüzünde öyle bir ifade vardı ki bağırmasına bile gerek yoktu; bulunduğu yerdeki havayı tek başına değiştirmeye yetiyordu.

Kız ağlıyordu.

"Ben gerçekten bilmiyorum. Yemin ederim bilmiyorum."

Adamın sesi sakin ama sertti.

"Bak, senden istediğim şey çok basit. O malı kimden aldığını söyleyeceksin, ben de seni buradan göndereceğim."

"Bilmiyorum!"

"Bilmiyorsan neden onunla buluştun?"

"Ben sadece..."

Kızın sesi titredi.

"Ben sadece parayı teslim edecektim."

Adam derin bir nefes aldı.

"Güzel. Demek en azından bir şeyler hatırlıyorsun."

Kız yeniden ağlamaya başladı.

"Bilmiyorum dedim!"

Adamın sabrı tükenmiş gibiydi.

"Bana adını söylersen bu iş burada biter. Söylemezsen ikimiz de burada daha uzun zaman geçiririz. Benim sabrım sandığın kadar uzun değil."

Kız korkuyla başını salladı.

"Bilmiyorum gerçekten bilmiyorum..."

Adam bir adım yaklaştı ve kızın kolunu tuttu.

Kız çığlık attı.

"Bırak beni!"

İşte o anda beni gördü.

Başını çevirip bana baktı.

Ben de olduğum yerde kaldım.

Birbirimize birkaç saniye baktık.

Adamın bakışlarında şaşkınlıktan çok rahatsızlık vardı.

Sanki bütün gün uğraştığı bir problemin üzerine bir problem daha eklenmişti.

"İşine bak ufaklık."

Sesi alçak ama kesindi.

Ne diyeceğimi bilemedim.

Sonra gözlerimi kıza çevirdim.

"İyi misin?"

Kız cevap vermedi.

Adam tekrar konuştu.

"Bak, burası senin için uygun bir yer değil. Yoluna devam et. Burada gördüğün hiçbir şey seni ilgilendirmiyor."

Kaşlarımı çattım.

"Bir insan yerde ağlıyorsa beni ilgilendirir."

Adam birkaç saniye yüzüme baktı.

"Fazla cesaretlisin!"

"Belki de siz fazla korkutucu olduğunuzu düşünüyorsunuzdur."

Bu cümleyi söyledikten sonra keşke söylemeseydim diye düşündüm.

Adamın bakışları sertleşti.

"Evine git."

"Önce kızı bırakın."

"Bunu sana açıklamak zorunda değilim."

"Ben de sizden açıklama istemiyorum. Kızı bırakmanızı söylüyorum. Yoksa polisi ararım!!"

Adam kısa bir nefes verdi.

"Arayabilirsin."

Sesi hiç değişmedi.

"Fakat polisi aramadan önce şunu düşün. Burada ne olduğunu bilmiyorsun. Karşındaki insanları tanımıyorsun. Birkaç dakika önce gördüğün bir görüntüyle kimin suçlu, kimin masum olduğuna karar veremezsin."

"Yerde olan ve gücü yetmeyen o, yani masum olan zaten belli."

Adam sustu.

Sonra kıza baktı.

Kız başını eğmişti. Uzun bir sessizlik oldu.

Sonunda adam kenara çekildi.

"Al."

Şaşırdım.

"Ne?"

"Kızı istiyorsan al götür."

Hemen kıza uzandım.

"Gel."

Kız ayağa kalktı. Elinden tutup onu yanımda götürmeye başladım.

Biraz ilerledikten sonra arkamızdan adamın sesi geldi.

"Bir daha burada seni görmeyeyim."

Dönüp bakmadım.

"Merak etmeyin!"

Kızla birlikte köşeyi döndük.

Onu bıraktığımda kolunu hızla çekti.

"Bırak beni!"

Elimi hemen geri çektim.

"Tamam, bırakıyorum."

"Peşimden gelme."

" Meraklın değilim!!."

Kız arkasını dönüp yürümeye başladı. Çattık resmen ya! İnsan bir teşekkür eder!

Ben de birkaç saniye arkasından baktım.

"İyi, ne hâlin varsa gör."

Başımı çevirip kendi yoluma devam ettim.

İçimden hâlâ söyleniyordum.

Bir insan gelmiş seni kurtarmış o korkutucu ve ekstra yakışıklı adamın elinden. Bir teşekkür edilmez mi ya?!

Üff ama gerçekten insanın rüyalarına girer o nasıl bir yakışıklılıktır. Kötü çocuk olmak yerine inek olsaydı aşık olabilirdim. İnek erkeklere hep bayılmışımdır, aptal ergenlerden nefret ediyorum. Ama o da bana 2 beden büyük kaçar.

Herneyse (kaşlarını kaldırıp alt dudağını büktü ve omuzlarını silkti) bugün de insanlığın son kırıntılarını ben taşıyordum.

Çantamı düzelttim.

Annemin istediği ekmeği almak için markete girdim.

O sırada aklımda tek bir şey vardı:

Eve gidip yemek yemek ve sonrasında matematik çalışmaktı.

Az önce karşılaştığım adamın kim olduğunu bilmiyordum.

Neden o kızı sorguladığını bilmiyordum.

Beni neden bu kadar dikkatli süzdüğünü de bilmiyordum.

Ve açıkçası bilmek de istemiyordum.

Benim hayatımda böyle insanlara yer yoktu.

En azından o gün, bunun böyle olduğuna gerçekten inanıyordum.