3.

Sabahın ilk ışıkları perdelerin arasından süzülürken gözlerimi araladım. Telefonumun ekranına uzanıp saate baktım. Henüz erkendi ama yeniden uyuyamayacağımı biliyordum.

Annem çoktan hazırlanmış olmalıydı. Bugün ilk dersi erkendi ve evden çıkmadan önce kahvaltıyı hazırlamıştı. Mutfaktan gelen hafif kızarmış ekmek kokusu, yataktan kalkmam için yeterli bir sebepti.

Üzerime okul kıyafetlerimi geçirip mutfağa indim.

Masada üzeri örtülmüş peynir, zeytin, birkaç dilim domates ve kızarmış ekmek vardı. Annem, her zamanki gibi benim için de bir şeyler hazırlamıştı. Yanına bıraktığı küçük notu görünce gülümsedim.

Çiçeğim, kahvaltını yapmayı unutma. Akşam görüşürüz. Seni seviyorum.

Notu alıp bir kez daha okudum. Annem bazen fazla telaşlı olabiliyordu ama onun bu küçük alışkanlıklarını seviyordum.

Kendime bir dilim ekmek hazırladım, birkaç zeytin ve peynir yedim. Çayımı da aceleyle içtikten sonra çantamı alıp evden çıktım.

Okul yolunu artık ezbere biliyordum. Aynı sokaklar, aynı kaldırımlar, aynı sabah telaşı... Her gün birbirinin tekrarı gibiydi. Yine de seviyordum. Çünkü sıradan rutin bir hayatım vardı.

Üniversiteyi kazanacaktım. Moda tasarımı okuyacak, bir gün kendi markamı kuracaktım. Küçüklüğümden beri hayalini kurduğum şey buydu. Bunun için çalışıyor, derslerimi aksatmamaya uğraşıyordum.

Okula vardığımda her şey her zamanki gibiydi. Koridorlarda koşuşturan öğrenciler, son dakika ödevlerini birbirine yetiştirmeye çalışanlar, kantinden gelen tost kokusu... Sınıfa geçip yerime oturdum.

Defterimi çıkarmış, ilk dersin başlamasını bekliyordum ki kapı hızla açıldı.

Rüveyda.

Saçları dağılmış, nefes nefese kalmıştı. Gözleri sınıfın içinde beni aradı. Beni bulduğu anda yüzüne kocaman bir gülümseme yerleşti.

- Çiçek!

Kaşlarımı kaldırdım.

- Ne oldu?

- Gel, gel! Hemen dışarı çıkmamız lazım.

- Rüveyda, ders başlayacak.

- Kızım iki dakika! Hadi!

Kolumdan tutup beni ayağa kaldırdı. Merakla peşinden sürüklendim. Koridorun sonuna kadar yürüdük, ardından yangın merdivenlerinin bulunduğu tarafa yöneldi.

Etrafı kontrol etti. Önce merdivenlere, sonra koridora baktı. Kimsenin bizi görmediğinden emin olunca çantasını omzundan indirip bana döndü.

Yüzündeki heyecanı görünce başıma yine ne iş açtığını anlamaya çalıştım.

- Anlat bakalım. Nedir bu kadar önemli olan?

Rüveyda heyecanla ellerini birbirine vurdu.

- Çiçek, sana bir şey anlatacağım ama sakın kızma!

- Rüveyda, korkutma insanı. Ne oldu?

- On ikilerdeki Murat var ya...

- Esmer olan mı?

- Heh, o! Bize bir iş teklif etti.

Gözlerimi kıstım.

- Ne işi?

Rüveyda çantasının ön gözünü açtı, içinden katlanmış birkaç kağıt çıkarıp gözümün önünde salladı.

- Şuna bak!

Parayı elinden alıp saymadım bile. Ne olduğunu anlamaya çalışıyordum.

- Para mı buldun?

- Kızım, sabah ilerideki okula bir çanta götürdüm. Sadece teslim ettim. Beş yüz lira verdi!

Bir an yüzüne baktım.

- Ne?

- Beş yüz! Bir çanta için! Üstelik bunu yapan sadece ben değilim. Birkaç kişi daha var. Hasan var ya, motorunu bile bu işten kazandığı parayla almış meğer.

Yüzümdeki ifade yavaş yavaş değişti.

- İlk derse bu yüzden mi geç kaldın?

Rüveyda hızlıca başını salladı.

- Evet!

- Ne teslim ediyorsun peki? Çantanın içinde ne vardı?

Omuzlarını silkti.

- Ne bileyim kızım, bakmak yasak.

Bir an duyduğum şeyi anlamlandırmaya çalıştım. Sonra kolundan tutup kendime doğru çektim.

- Aptal mısın kızım sen ya? İçinde uyuşturucu, silah falan bir şey olsa?

- Oha, abartma Çiçek! Murat'tan bahsediyoruz. Üstelik öğrencilere teslim ediyoruz.

- Ya Rüveyda, sen mal mısın yoksa üretim hatası mısın kızım?

Gözlerini devirdi.

- Başlama yine.

- Hem bu kadar para ödüyor size hem de bakmayın diye tembihliyor! Madem bu işte bu kadar para var, neden kendisi yapmıyor da başkalarına yaptırıyor?

Bu kez sustu.

Söylediklerimi düşündüğünü sanmıştım. Yüzündeki heyecan bir anlığına kayboldu, bakışları uzaklaştı. Fakat birkaç saniye sonra omuzlarını silkip kolumu elimden kurtardı.

- Ne fark eder?

- Nasıl ne fark eder?

- Senin ailen sana destek oluyor. Bana destek olan yok, Çiçek! Üniversite için para biriktirmek istesem okuyamam. Okumam için tek kuruş vermezler bana. Bu iş bana mantıklı geldi. Yeterince para biriktirene kadar rapor aldım bir haftalık yaparım. Sonra okul çıkışı yaparım diye düşünüyorum.

Sanki hava durumundan bahsediyordu.

Bense söylediklerine inanamıyordum.

- Rüveyda, yanlış yapıyorsun. Başına iş açacaksın.

- Çiçek...

- Bak, zaten neden çalışıyoruz? Aynı şehirde üniversite okuyabilmek için. Ailem bana ev tutacak, beraber yaşarız demedik mi? Benim ailem seni çok seviyor, sen de biliyorsun. Okuman için yardım ederler. Bunu konuşmadık mı biz?

Sesim istemeden yükselmişti.

- Yanlış yapıyorsun. Bak, başına bela açacaksın.

Rüveyda'nın yüzündeki ifade değişti. Bu kez savunmaya geçmek yerine biraz daha yumuşak bir sesle konuştu.

- Bak Çiçek, ailen bana yardım etse bile bu ancak bir süre olur. Üstelik ben her şeyi kendim yapmak istiyorum. Kendi ayaklarımın üzerinde durmak istiyorum. Bunu sana anlattım çünkü ben de korkuyorum. Tek başıma yapmaktan korkuyorum. Yardımını istemek için geldim.

Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

- Nasıl yardım edeyim sana? Rapor aldım diyorsun. Biliyorsun ki ben öyle bir şey yapamam. Annemi tanıyan öğretmenler var, ararlarsa hemen öğrenirler.

Rüveyda dudaklarını büzdü.

- Birkaç gün benimle beraber gelsen olmaz mı? Kimse anlamaz. Hem tek başıma korkuyorum.

Derin bir nefes aldım.

Beni zor durumda bırakacaktı. Bunu biliyordum. Üstelik içimdeki ses, bu işe bulaşmamam gerektiğini durmadan tekrarlıyordu.

Ama karşımda çocukluğumdan beri tanıdığım, en zor zamanlarımda yanımda olan arkadaşım duruyordu.

Rüveyda ellerini göğsünün önünde birleştirip bana masum masum baktı.

- Ne olur Çiçek. Sensiz yapamam.

Gözlerimi kapatıp başımı geriye attım.

Allah'ım, yine neye evet diyecektim?

Bir süre düşündüm. Sonra yüzümü başka tarafa çevirdim.

- Tamam.

Rüveyda'nın yüzü bir anda aydınlandı.

- CİDDİ MİSİN?

Daha cevap veremeden koluma sarılıp olduğu yerde zıplamaya başladı. Ardından yanağıma kocaman bir öpücük kondurdu.

- Bir tanesin sen!

- Bak Rüveyda, iyi dinle beni. En ufak bir olayda bırakıp uzaklaşıyoruz. Tamam mı?

- Tamam, tamam ya. Söz!

Bunu söylerken beni geçiştirdiği o kadar belliydi ki.

Kendince haklı sebepleri vardı. Bunu anlayabiliyordum. Ama haklı olmak, yapılan şeyi doğru yapmıyordu.

Keşke bunu ona anlatabilseydim.

---

Sonraki iki gün, Rüveyda'nın peşinden aynı işi yaptım.

İşin en kötü tarafı, ilk başta düşündüğüm kadar zor olmamasıydı. Bize verilen çantaları alıyor, söylenen adrese götürüyor, teslim edip geri dönüyorduk. Kimse fazla soru sormuyor, kimse bizimle ilgilenmiyordu.

En azından şimdilik.

Benim aldığım parayı da Rüveyda'ya veriyordum. Zaten bu işe onun için girmiştim. Biriktirmesi gereken parayı bir an önce tamamlamasını istiyordum.

Yine de içimdeki huzursuzluk geçmiyordu.

Her teslimattan sonra çantanın içinde ne olduğunu düşünüyordum. Birkaç kez sormayı denedim ama aldığım cevap hep aynıydı.

Yasak.

Sanki bu kelime her şeyi açıklıyormuş gibi.

Üçüncü gün yine okul çıkışına doğru yola koyulduk. İkimizin de elinde birer paket vardı. Hava kapalıydı, sokaklar her zamankinden daha kalabalıktı.

Rüveyda yanımda bir şeyler anlatıyordu. Ben ise bir an önce işi bitirip eve gitmenin hayalini kuruyordum.

Tam sokağın köşesini döneceğimiz sırada bir adam sağ tarafımızdan önümüze çıktı.

Önce önemsemedim.

Ardından arkamızdan iki kişi daha belirdi.

Bir anda yürüdüğümüz yol daralmış gibi hissettim. Adamlar bize doğrudan saldırmıyor, bağırıp çağırmıyorlardı. Aksine son derece sakin görünüyorlardı. Fakat attıkları her adımla bizi ana caddeden uzaklaştırıyorlardı.

Birbirlerine bakıp küçük işaretler veriyorlardı.

Ne olduğunu anlamam birkaç saniye sürdü.

Rüveyda'nın koluna dokundum.

- Rüveyda...

Sesim titremişti.

- Ne oluyor?

Cevap veremedim. Çünkü arkamızdaki adamlardan biri biraz daha yaklaştı.

- Sakin olun kızlar. Bizimle geleceksiniz.

- Nereye?

Adam cevap vermedi.

Bizi sanki sıradan bir sohbetin içindeymişiz gibi arka sokağa doğru yönlendirdiler. Etraftaki insanlar kendi işleriyle meşguldü. Kimse dönüp bakmadı. Kimse bir tuhaflık fark etmedi.

Kalabalığın içinden geçip ara sokağa ulaştığımızda Rüveyda'nın elini tuttum. Parmaklarımın arasındaki elinin buz gibi olduğunu hissettim.

- Ne olur... Ne yapacağız?

Arkamızdaki adamın elindeki metalin sırtıma değdiğini hissettiğim anda Rüveyda'nın elini daha sıkı kavradım.

- Sus, dedim fısıltıyla.

Kalbim göğsüme sığmıyordu.

Bir süre daha yürüdük. Sonunda adamlar durdu.

Karşımızda birkaç kişi vardı.

Başımı kaldırdığımda önce sırtı dönük olan adamı gördüm. Yanında duran diğer adamın yüzü de tanıdık geldi.

Sonra hatırladım.

Geçen sefer kurtardığım kızı konuşturmaya çalışan adamlardı bunlar.

Boğazım kurudu.

Demek yine aynı insanlardı.

Yanımızdaki adamlardan biri öne çıktı.

- Abi, getirdik.

Sırtı dönük olan adam yavaşça arkasını döndü.

Ve göz göze geldik.

Onu tanımıştım.

O da beni.

Bakışları yüzümde birkaç saniye boyunca dolaştı. Ardından gözlerimin içine sabitlendi.

Öfkeliydi.

Bunu saklamaya çalışmıyordu bile.

Ama öfkesinin altında başka bir şey daha vardı. Anlamlandıramadığım, beni en az öfkesi kadar huzursuz eden bir şey...

Kırgınlık.

Neden?

Bana neden öyle bakıyordu?

Aramızda ne yaşanmıştı ki?

Ben onun için hiçbir şey ifade etmeyen bir yabancıydım. En azından öyle olması gerekiyordu.

Oysa bakışları, sanki kendisine yapılmış büyük bir haksızlığın karşısında duruyormuşum gibi üzerime çöküyordu.

Rüveyda'nın elini hâlâ bırakmamıştım.

Adam gözlerini benden ayırmadan çenesini hafifçe sıktı.

O an tek bir şeyi düşündüm.

Keşke o gün o kızı kurtarmasaydım.

Ama artık çok geçti.