2.

Çiçek :

Sabah uyandığımda ilk düşündüğüm şey üniversite sınavı değildi.

Bu bile başlı başına bir felaketti.

Çünkü dün gece yatağa girer girmez aklıma yine o adam gelmişti.

Esmer.

Ela gözlü.

Ve gereğinden fazla sakin.

Gözlerimi açıp tavana baktım.

“Saçmalama Çiçek.”

Yorganı üzerime çektim.

Dün yaşananları düşünmek istemiyordum. Gerçekten istemiyordum.

Ama insan istemediği şeyi düşünmemeye çalıştıkça beyninin özellikle onu seçmesi de hayatın küçük şakalarından biri olmalıydı.

O adamın bana baktığı anı hatırladım.

İşine bak ufaklık. Burası sana göre değil.

Dudaklarımı büzdüm.

“Ufaklık mı?”

Sinirlenmiştim.

Hem de fena halde.

Kimdi o da bana böyle konuşuyordu?

Yatakta doğruldum.

“Zaten bir daha karşılaşmayacağız.”

Bunu kesin bir şekilde söyledim.

Sonra birkaç saniye düşündüm.

“Umarım.”

Çünkü dürüst olmak gerekirse, karşılaşmak istemediğimden emin olmadığım kadar onu bir daha görüp görmeyeceğimi de merak etmediğime emindim.

Bu düşünce hoşuma gitmedi.

Hemen yataktan kalktım.

Bugün okul vardı.

Sınav vardı.

Gelecek vardı.

Benim hedeflerim vardı.

Moda tasarım okumak istiyordum. Üniversiteyi kazandıktan sonra kendi tasarımlarımı yapmak, küçük de olsa bana ait bir yer açmak istiyordum. İnsanların mağazalarda gördüğü kıyafetlerden farklı şeyler tasarlamak, kendi ismimi bir tabelada görmek…

Çocukluğumdan beri hayalim buydu.

Dün yaşanan saçmalığın bütün bunların önüne geçmesine izin vermeyecektim.

Mutfaktan annemin sesi geldi.

“Çiçek, uyandın mı?”

“Uyandım!”

“On dakikadır seni çağırıyorum.”

“Duymadım.”

“Duymazsın tabii, kulaklığınla uyuyorsun.”

“Uyurken kulaklık takmıyorum anne.”

“Ben senin yaşındayken—”

“Anne, lütfen.”

Gülerek mutfağa girdim.

Annem önüme kahvaltıyı koydu.

“Dün erken gelmeni söylemiştim.”

Bir an duraksadım.

Dün.

O sokak.

O kız.

Adam.

Bakışları.

“Çiçek?”

“Efendim?”

“Ne düşünüyorsun?”

“Hiç.”

Annem gözlerini kıstı.

“Sen hiç derken genelde bir şey düşünüyorsun.”

“Gerçekten bir şey yok.”

Gülümsemeye çalıştım.

“Bugün okuldan sonra direkt eve geleceğim.”

“Güzel. Akşam baban da erken gelecekmiş, güzel bir akşam yemeği yeriz.”

“Olur.”

Kahvaltımı yaparken aklımı başka şeylerle doldurmaya çalıştım.

Moda.

Üniversite.

Sınav.

Kıyafet çizimleri.

Yeni bir defter almam gerektiğini bile düşündüm.

Her şeyi düşündüm.

Bir tek onu düşünmemeye çalıştım.

Ama yine de gözlerimin önüne o ela gözler geldi.

Kaşlarımı çattım.

“Ne saçma…”

Adamı tanımıyordum bile.

Hakkında hiçbir şey bilmiyordum.

Belki de son derece kötü biriydi.

Zaten öyle görünüyordu.

Hem dün o kıza uyuşturucudan bahsediyordu.

Benim böyle insanlarla ne işim olabilirdi?

Hiç.

Kesinlikle hiç.

Kahvaltımı bitirip ayağa kalktım.

“Ben çıkıyorum.”

Annem arkamdan seslendi.

“Ekmek!”

Durup gözlerimi kapattım ve pufladım.

"Gelirken alırım."

Kapıyı kapatıp çıktım.

Bugün onu düşünmeyecektim.

Kararımı vermiştim.

Hem zaten…

İnsan bir yabancıyı neden bütün gece düşünürdü ki?

Ben onu düşünmüyordum.

Sadece dün yaşanan olayı düşünüyordum.

Arada çok büyük fark vardı.

En azından kendimi buna ikna etmeye çalışıyordum.

_ _ _ _ _ _ _

O gün başka yerde yaşanan;

Mert,

“Dün geceki kız sorun olur mu?”

Masadaki dosyayı kapattım.

Karşımda oturan adamın yüzüne baktım.

“Hangisi?”

“Bizi gören.”

Bir süre sustum.

Yeşil gözler.

Gözlük.

Kumral saçlar.

Çantası omzunda, korkmasına rağmen geri adım atmayan o kız.

Adını bilmiyordum.

Ama nedense yüzü aklımda gereğinden fazla netti.

“Sorun olacağını sanmıyorum”

Karşımdaki adam başını salladı.

“Emin misin?”

“Eminim.”

Dosyayı tekrar önüme çektim.

Sesimi yükseltmeden devam ettim.

“Onu korkutmaya çalışmayın. Takip etmeyin. Evine, ailesine, okuluna yaklaşmayın. Bu konuyu kapatın.”

Adam birkaç saniye sustu.

“Peki ya konuşursa?”

Gözlerimi dosyadan kaldırdım.

“Konuşmayacak.”

“Bunu nereden biliyorsun?”

Dün geceki bakışını hatırladım.

Korkuyordu.

Ama merakı korkusundan daha güçlüydü.

“Çünkü onun başka işleri var.”

“Ne gibi?”

“Okulu.”

Adam anlamamış gibi yüzüme baktı.

“Okulu mu?”

“Evet.”

Dosyayı kapattım.

“Şimdi asıl meseleye dönelim. O kızın peşine düşmek yerine bana bu adamı bulun artık!”

Masadaki diğer dosyayı önüme itti. Dosyaya bakarken konuştum.

“Son iki sevkiyatın bağlantısını hâlâ bulamadınız. Biri mutlaka konuşacak.”

“Konuşmazlarsa ne yapalım?”

“Konuşmalarını sağlayın!”

Sesim sakin kaldı.

Bunun nasıl yapılacağını herkes biliyordu.

Ama benim asıl istediğim isimdi.

Bu şehirde uyuşturucu trafiğini yöneten kişinin kim olduğunu bulmak zorundaydım.

Çünkü son aylarda işler değişmişti.

Eskiden sadece belirli bölgelerde dolaşan mallar artık çok daha geniş bir alana yayılıyordu. Yeni insanlar ortaya çıkıyor, eski bağlantılar ortadan kayboluyor, herkes aynı ismin arkasından konuşuyor ama kimse o ismi açıkça söylemiyordu.

Birileri kendini fazla büyütüyordu.

Ben de kim olduğunu bulacaktım.

“Bugün akşam bana yeni bilgileri getirin.”

Adam ayağa kalktı.

“Tamam abi.”

Kapıya kadar yürüdü.

Sonra durup bana baktı.

“Bu arada…”

“Ne var?”

“Dün seni ilk kez birine bu kadar uzun açıklama yaparken gördüm.”

Bakışımı kaldırdım.

“Boş yapma! Defol!!.”

Gülümsedi.

“tamam.”

Kapı kapandı.

Arkamı koltuğa yasladım.

Gözlerimi kapattığımda aklıma yine o kız geldi.

Burası sana göre değil.

Dün ona bunu söylemiştim.

Aslında söylediğim şeyin arkasında daha fazlası vardı.

Gerçekten bu dünyanın ona göre olmadığını düşünüyordum.

Onun dünyası farklıydı.

Okulu vardı.

Ailesi vardı.

Gelecek planları vardı.

Benim dünyamda ise bunların hiçbirine yer yoktu.

Çocukluğumdan beri bana öğretilen tek şey ayakta kalmaktı.

Dedem beni küçük yaşta yanına aldığında daha neyin içinde olduğumu bile bilmiyordum. Zamanla öğrendim.

İnsanların yüzlerine bakmayı.

Yalanlarını anlamayı.

Kimden uzak durmam gerektiğini.

Kime güvenmemem gerektiğini.

Ve gerektiğinde insanların benden korkmasını sağlamayı.

Yıllar içinde ismim büyüdü.

Hakkımda anlatılanlar da.

Bıraktım anlatsınlar.

İnsanlar korktukları bir adamın karşısında daha dikkatli davranıyordu.

Bu da işime geliyordu.

Masadaki dosyaya tekrar baktım.

Uyuşturucu kartelinin lideri hâlâ bulunamamıştı.

Ama artık çok yakındık.

Bir bağlantı vardı.

Sadece ucunu bulmamız gerekiyordu.

Telefonum çaldı.

Açtım.

“Konuş.”

Karşı taraftaki ses birkaç saniye konuştu.

Dinledikçe yüzümdeki ifade değişti.

“Emin misin?”

Kısa bir cevap geldi.

“Tamam. Bana adresi gönder.”

Telefonu kapattım.

Ayağa kalktım.

Ceketimi aldım.

Kapıya yönelirken bir an durdum.

Aklıma yine o yeşil gözler geldi.

Sinirlenerek başımı salladım.

“Ne işim var benim seninle?”

Cevap yoktu.

Zaten olmaması gerekiyordu.

Benim önümde çözmem gereken çok daha önemli işler vardı.

Bir kız.

Bir çığlık.

Birkaç dakikalık bir karşılaşma…

Hepsi bu kadardı.

Olmalıydı.