4.

Emir Koral

Sen şaka mısın ya?!

Demek o gün o kızı bu yüzden kurtardı. Bu yeşil gözlü, masum sandığım kız!

Öfkeyle sıktığım ellerim buz kesmişti. Bütün vücudum titriyor, sanki bir anda soğuk bir suyun içine düşmüşüm gibi üşüyordum.

Neye bu kadar sinirlenmiştim ben? Neye yani?!

Biraz önce öğrendiğim şey yüzünden mi? Yoksa onun böyle bir işin içinde olabileceğini düşünmek bile istemediğim için mi?

Birkaç gündür takip ettiğimiz uyuşturucu satıcılarının bulunduğu bölgede bu güzelliğe rastlamıştık. Üstelik yanındaki kızla birlikte paket taşıyordu.

Öğrenir öğrenmez kan beynime sıçramıştı.

O kadar araştırmış, hakkında en ufak bir kötü şey bulamamıştım. Şimdi ise karşıma böyle çıkıyordu.

Bu bana bir ceza mıydı Allah'ım?

"Abi."

Mert'in sesiyle düşüncelerimden sıyrılmaya çalışıp boğazımı temizledim.

"Tekrar karşılaştık ufaklık."

Dişlerimi istemsizce sıkıyordum. İçimde bir şeyler bu durumu kabullenemiyordu. O olmamalıydı. Onun burada, bu insanların arasında ne işi vardı?

---

ÇİÇEK

Bana öyle öfkeli bakıyordu ki nefes alsam üzerime saldıracakmış gibi hissediyordum.

Ah Rüveyda, ah! Ben demiştim bu işte bir şey var diye!

Kesin uyuşturucu vardı bu paketlerde. Yoksa neden böyle baksınlardı bize?

Elimde tuttuğum ayakkabı poşetine baktı, ardından elini uzattı.

"Ver de bakalım şu ayakkabılara. Beğenirsek belki biz de alırız!"

Alaycı gülümsemesinin ardında bizi aşağıladığı o kadar belliydi ki... Bildiğin benim de uyuşturucu satan bir pislik olduğumu ima ediyordu.

Ellerim titremeye, gözlerim dolmaya başlamıştı.

"Siz kimsiniz ya? Polis çağırmadan bırakın çabuk bizi!"

Rüveyda'nın çıkışıyla benden ayrılan ela bakışlar ona çevrildi. Adamın yüzündeki öfke biraz daha belirginleşmişti.

"Ara bakalım, ara da bizden önce onlar denesin ayakkabıyı."

Elimle çaktırmadan Rüveyda'nın okul gömleğini çekiştirdim.

"Sus Allah'ın cezası! Yaktın bizi!"

Hâlâ ne var der gibi yüzüme bakan Rüveyda'ya bir tane çakasım vardı.

Farkına var artık aptal!

İçinde uyuşturucu olduğuna neredeyse emindim. Bizi kendi bölgelerinde satış yaparken yakaladıklarını düşünüyor olmalıydılar. Büyük ihtimalle amaçları bizi korkutmaktı.

Başka ne sebeple böyle alıkoyabilirlerdi ki?

"Beni hayal kırıklığına uğrattın ufaklık. Ben de seni iyi biri sanıyordum. Meğer sen neymişsin be? Saman altından su yürütüyormuşsun!"

En iyisi doğruca anlatmaktı. Yoksa bana böyle iğrenç bakışlar atmaya devam ederse üzerine atlayıp parçalayacaktım.

Ne biçim imalarda bulunuyordu bu adam?!

"Bakın, size karşı dürüst olacağım. Iıı... Şey, bey?"

Tıslayarak ellerini göğsünde birleştirdi.

"Emir."

"Hah! Bakın Emir Bey. Biz sadece okul arkadaşımızın sattığı bazı ürünleri teslim ediyoruz. Ayakkabı, çanta, makyaj malzemesi ve benzeri şeyler... Biz de bu ürünleri alıcılara ulaştırıyoruz. Karşılığında kurye ücretimizi alıyoruz. Yani sizin ima ettiğiniz gibi bir durum yok."

Alayla yüzüme baktı. Yarım ağız güldü.

"Biz neyi ima ediyormuşuz?"

Sabırla nefes aldım. İçimde giderek büyüyen sinirle bir adım öne çıktım.

Hiç sevmezdim böyle haksız yere suçlanmayı. İnsan tanımadığı birini nasıl bu kadar kolay yargılayabilirdi?

"Geçen karşılaşmamızda o kızla konuşmalarınızı duydum! Mal diye bahsettiğiniz şeyin uyuşturucu gibi bir şey olduğunu düşündüm."

Bakışlarındaki ani değişimle doğru tahmin ettiğimi anladım.

"Kesinlikle uyuşturucuyla hiçbir alakamız yok bizim! Biz son sınıf öğrencisiyiz. Üniversite için para biriktirmeye çalışıyoruz. Ne var bunda?"

Cümlemi bitirir bitirmez yanındaki adama baktığını gördüm.

Adam gelip elimizden biraz da zorla aldığı poşeti Emir'e uzattı.

Emir poşeti açarken ensemden aşağı terler süzülüyordu. Sakin kalmaya çalışarak kayan gözlüğümü düzelttim.

İçten içe o iğrenç maddenin kutudan çıkacağına o kadar emindim ki... Çıkmaması için içimden dua ediyordum.

Bir süre sonra yüzünde oluşan ifadeyi görünce yer yarılsa da içine girsem dedim.

Gözlerimi suçluluk duygusuyla kapattım. Bir insanın yapmak istemediği bir şeye dahil olması ve bununla suçlanması ne kadar kötüydü.

Gözlerimi yeniden açtığımda yaşlarla dolmuştu.

"Bakın Emir Bey, ben gerçekten de..."

Ayakkabı kutusunun içindekini cebinden çıkardığı kalemle tutarak havaya kaldırdı.

Kırmızı bir kadın iç çamaşırıydı.

Gözlerim şaşkınlıkla açıldı. Birkaç adım geriye çekildim. Ardından Rüveyda'ya, 'Bu da neyin nesi?' der gibi baktım.

Omuzlarını silkti. Gerginlikten tırnaklarıyla oynuyordu.

"Ne bekliyordunuz ki? Verin eşyalarımızı!"

Öne doğru atılıp telaşla elini uzattı.

Yüzü kızaran koca adam ne yapacağını bilemeden kalemin ucundaki iç çamaşırını kutuya bıraktı. Ardından poşeti uzattı.

"Gidebilirsiniz."

Öksürerek ve çekinerek söylediği bu sözleri duyar duymaz oradan uzaklaştık.

Rüveyda'nın kolundan tutup kendimle birlikte biraz ilerideki köşeye çektim.

"Bu ne Allah'ın cezası, bu ne?!"

"Ya kızım, ben nereden bileyim?! Şu ana kadar hiç açmadık!"

Hayır, inanamıyordum!

Uyuşturucu olduğuna o kadar emindim ki...

Bu, bu olamazdı!

Kutuyu açıp ayakkabının her yerini kontrol ettim. İçini iyice salladım, tabanını yokladım. Ardından derin bir nefes alıp seslice verdim.

Kutunun içindeki kırmızı parçayı elime aldım.

Tam Rüveyda'ya, 'Biz bunun için mi para alıyoruz?' diyecektim ki duraksadım.

Bir tuhaflık vardı.

Görüntüsü kusursuzdu. Neredeyse gerçek bir iç çamaşırından ayırt edilemeyecek kadar gerçekçiydi ama dokunduğumda hissettiğim şey kumaş değildi.

Elimde evirip çevirerek inceledim. Havaya kaldırıp ışığa tuttum.

Tam o sırada elimi tutarak hızla aşağı indiren Rüveyda'yla kendime geldim.

"Ne yapıyorsun kızım?! Herkese reklam ettin!"

Etrafıma baktığımda birkaç kişinin meraklı bakışlarını üzerimde yakaladım. Bazıları ayıplayarak bakıyordu.

Elimi Rüveyda'nın elinden hışımla çekip nesneyi gözüne sokarcasına uzattım.

"İç çamaşırı değil bu!"

Bana şaşkınlıkla, 'Sen deli misin?' der gibi baktı.

Sabırla nefes aldım.

Nasıl bu kadar cin olabilirdi bu insanlar? Bu nasıl bir zekâydı?!

Kötülüğe kullandıkları şu aklı başka şeylere verselerdi dünyanın tek bir derdi kalmazdı!

"Dokun! Dokun bak, bu iç çamaşırı değil!"

Ellediğinde bana hak veren gözleri şaşkınlıkla büyüdü.

"Nası ya?"

"İşte ben de onu diyorum!"

Hemen kutuya koyup az önceki adamların bulunduğu yere doğru yürüdüm. Fakat vardığımda ortalıkta kimse yoktu.

Üstelik neden gelmiştim ki buraya?

Sanki o adamlar bunu durdurabilirmiş gibi. Bizi yanlış anlamışlardı, evet ama asıl mesele bu değildi. Büyük ihtimal tek dertleri kendi bölgelerinde başka birinin satış yapmasıydı.

Karakola mı gitmeliydim?

Evet, en doğrusu buydu.

"Ne koşuyorsun kızım? Sana yetişeceğim diye çatladım!"

"Ben polise gideceğim."

Koluma asılıp soluklanmaya çalışan Rüveyda, bir anda doğrulup yüzüme baktı.

"Yapamazsın Çiçek! Hâlâ eksiğim var."

Kolumu hızla çekip yüzüne öfkeyle baktım.

"İçten içe bilsem de emin olmadığım için sesimi çıkarmadım! Sana yardım ettim! Ama bu kadarı fazla. Artık ne yaptığını biliyorum ve bununla devam etmene izin veremem!"

"Bana bak Çiçek, sen yapmıyorsan yapma ama bana da engel olma!"

Kolunu tutup kendime doğru çektim.

"Sen iyi misin Rüveyda?! Bununla kaç tane genç, kaç tane çocuk, kaç tane insan zehirleniyor, haberin var mı senin?!"

Sesim titremeye başlamıştı.

"Ben seni kardeşim gibi seviyorum. Göz göre göre bu günaha devam etmene izin veremem!"

Rüveyda'nın yüzündeki ifade değişti. Birkaç saniye boyunca gözlerini kaçırdı.

Onu tanıyordum. Kötü kalpli biri değildi. Sadece hayatında her zaman kendisini düşünmek zorunda kalmıştı. Ailesinin yükü, bitmeyen ihtiyaçları ve para sıkıntısı onu hiç istemediği bir yola sürüklemişti.

Ama bu, yaptıklarımızı doğru yapmıyordu.

"Ben..."

Sesi kesildi. Dudaklarını birbirine bastırıp gözlerini kapattı.

"Sen haklısın."

Başımı hafifçe eğdim.

"Rüveyda..."

"Biliyorum Çiçek. Bir süredir ben de yaptığım şeyin doğru olmadığını biliyordum. Ama bırakırsam ne yapacağımı, kendime nasıl yardım edeceğimi düşünmekten başka bir şey yapamadım."

Gözleri dolmuştu.

"Sanırım birinin yüzüme bunu söylemesi gerekiyordu."

Bir adım atıp bana sıkıca sarıldı.

"Teşekkür ederim. Kendime geldim."

Ben de kollarımı ona doladım.

"Beraber bir yolunu buluruz. Ama önce bu işi bitirmemiz gerekiyor."

Benden ayrılıp gözlerini sildi.

"Beraber gidelim polise."

Başımı salladım.

"Beraber gidelim."