Şarap Ve Aşk kitap kapağı

1. bölüm / 3

viran kalbime ne yaptın sen .?

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 3Şu an: viran kalbime ne yaptın sen .?

"Ben onun yokluğunda kendimi karanlığa gömdüm. Meğer insan, bir kez daha sevdiğinin gözlerine bakınca bütün cehennemini unutabiliyormuş."

K.Y

Gelecek

İstanbul'un görkemli binalarından birinin en üst katında, servetin ve ihtişamın sınır tanımadığı bir gece yaşanıyordu. Kristal avizelerin altında parlayan mücevherler, pahalı takım elbiselerin arasında dolaşan servet sahipleri ve bir masadan diğerine aktarılan milyonluk anlaşmalar... Burada para, insanların ellerinde bir oyuncak; güç ise kimin daha fazla sahip olduğunun ölçüsüydü.

Salonun her köşesinde ayrı bir gösteriş, her masasında ayrı bir pazarlık vardı. Kahkahalar yükseliyor, kadehler tokuşturuluyor, insanlar birbirlerine gülümserken arkalarından hangi hesapları yaptıklarını yalnızca kendileri biliyordu. Gecenin konukları arasında servetini miras alanlar da vardı, o serveti başkalarının hayatlarını ezerek kazananlar da...

Kutay Yalçın ise bütün bu kalabalığın ortasında, siyah takım elbisesi ve yüzüne yerleşmiş sert ifadeyle duruyordu.

Artık kimse onun eski Kutay olduğunu söyleyemezdi. Bir zamanlar gözlerinde hayat taşıyan adamın yerini, bakışlarıyla insanları susturan, tek bir sözüyle masaları dağıtan, merhameti çoktan unutmuş biri almıştı. Karanlık işlerin içinde kendisine sağlam bir yer edinmiş, korkulacak bir adam olmayı öğrenmişti. Çünkü korku, insanları kendisinden uzak tutmanın en kolay yoluydu.

Ve o, artık kimsenin kendisine yaklaşmasını istemiyordu.

Özellikle de kalbine.

Elindeki viski bardağını ağır ağır çevirirken karşısındaki adamın anlattıklarını dinliyordu. Arada başını sallıyor, dudaklarının arasından birkaç kelime çıkarıyordu. Aklı başka yerdeydi. Aslında aklı hep aynı yerdeydi.

Bir kadının son kez kendisine baktığı o günde...

Kutay Yalçın

İnsan bazı şeylere alışıyormuş. Mesela geceleri uyumamaya, sabahları aynada kendine bakmamaya, bir zamanlar canından çok sevdiği kadının adını duyduğunda yüzündeki ifadeyi değiştirmemeye...Bazı insanların hayatı bir anda ikiye ayrılırdı. Öncesi ve sonrası...

Benimde öyle olmuştu.

Efsun'dan önce ve Efsun'dan sonra.

İnsan sevdiği kadının bir daha dönmeyeceğini öğrendiğinde ne yapardı? Onun sevdiği çiçekleri görünce başını mı çevirirdi, birlikte gittikleri sokaklardan mı kaçardı, yoksa bir zamanlar elini tuttuğu kaldırımlarda dakikalarca öylece mi kalırdı?

hepsini yapmıştım .

Onun sesini unutmayayım diye eski konuşmalarımızı dinlemiş, kokusunu hatırlamak için dolabında kalan eşyalarına sarılmıştım. Bir insanın yokluğu bu kadar yer kaplar mıydı? Kaplıyordu işte. Üstelik bazen bir odanın tamamından, bazen koca bir şehirden, bazen de insanın bütün ömründen daha fazla yer kaplıyordu.

Sonra bir gün, hatırlamak bile canımı yakmaya başlayınca vazgeçmiştim .

Kalbimi susturmayı denedim .

Amam olmamıştı . O adamı susturmamıştım . Bende onu kendi ellerimle öldürmüştüm .

Ne büyük yalandı.

İnsan kendisinden kaçamıyordu.

Onun olmadığı bir dünyada nefesim almak bile azap veriyordu bana .

Salona giren kalabalığa ilgisizce baktım . Yeni konuklar gelmişti. Birkaç tanıdık yüz, birkaç yabancı sima... Umurunda değildim. Ta ki gözleri o kadına takılana kadar.

Önce yürüyüşünü gördüm . İçimde amansızca bir duydu belirdi .

Sonra saçlarını.

Ardından yüzünü...

Ve dünya, benim için dönmeyi bıraktı.

Elimdeki bardak parmaklarımın arasında hareketsiz kaldı. Az önce yüzümde taşıdığım o kendimden emin ifadem silindi gitti . Kaşlarımın arasındaki çizgi gevşedi, dudaklarım aralandığında Sanki göğsümde yıllardır oturan taş bir anda yerinden kalkmış, ardından bütün ağırlığıyla yeniden üzerime düşmüştü.

Efsun.

Bir insanın adını içinden geçirmek bile bu kadar can yakar mıydı?

Gözlerini kırptı. Bir daha baktı. Sonra bir daha...

Hayır, yanılmıyordum .

Hayal değildi . Gerçekti .

O kadındı.

Bir zamanlar saçlarının arasına parmaklarımı geçirdiğim, kızdığında dudaklarını birbirine bastırışını ezbere bildiğim, uyurken yüzünü seyretmeye doyamadığım kadın...

Onun için bütün dünyayı karşıma alabileceğim kadın.

Onun için zaten bütün dünyamı kaybettiğim kadın.

Konuşmak istedim .... Boğazım düğümlendi. Bir adım atacak oldum, durdum. Ellerim istemsizce titredi. Hayatımda ilk defa bir kalabalığın ortasında ne yapacağını bilemeyen bir adama dönüşmüştüm.

Yıllardır sakladığım ,kimseye göstermediğim ne varsa bir anda her şey yerle bir olmuştu . Öfke, özlem, pişmanlık ... Hepsi yaşadığı bu duygunun yanında hiç kalırdı .

Efsun...

İçimden geçirdiğim isim, dudaklarıma ulaşamadan nefes verdim .

Keşke bir kez daha sesini duyabilseydim. Keşke o küçücük elleri yeniden hissedebilsem . Keşke bana kızsa , kavga etsek , hatta yine o saçma sebeplerden tartışıp geceyi küs geçirsek ...

İnsan sevdiğiyle kavga etmeyi bile özler miydi?

özlemiştim .

Her şeyini . her zerresini özlemiştim .

Onun bana kızmasını, gözlerini devirerek arkasını dönmesini, sonra dayanamayarak yeniden yanıma gelişini... Her şeyini özlemiştim. Bir zamanlar sıradan bulduğum ne varsa şimdi dünyanın en kıymetli hazinesiydi.

Efsun başını çevirdiğinde onda takılı kalan bakışlarımla buluştu . O an kalbim, sanki aradan geçen bütün zamanları inkâr edercesine yeniden atmaya başladı. Bir anlığına ne mafya masaları kaldı zihnimde ne düşmanları ne de ellerime bulaşan kan. karşımda yalnızca sevdiği kadın vardı.

Bir zamanlar alnına öpücük kondurup uykuya daldırdığı kadın.

Bir daha göremeyeceğini sanarak mezarının başında toprağa dokunduğu kadın.

Ve şimdi birkaç metre ötesinde, nefes alıp veren, saçlarını omzunun gerisine atan kadın...

Efsun bana bakmaya devam ettiğinde neden baktığımı anlamak istiyormuş gibiydi . oysaki ben o bakışlarda içinde kendimi bulmayı bekledim. Bir kırıntı, küçücük bir tanıma belirtisi, belki de yıllardır içinde sakladığı özlemin karşılığını...

Ama hiçbir şey olmadı.

Kadın yabancı bir adama bakar gibi baktı bana .

Hatta dudaklarının kenarında zarif bir tebessüm belirdi.

O an hiç hissetmediğim bir duyguyla daha tanıştım . Bu tarif edilmeyecek kadar acıydı .

O gülümsemeyi tanıyordum. Defalarca . Kimi zaman barışmak için, kimi zaman şımarıklık yapmak için, kimi zaman da hiçbir sebep yokken... Şimdi aynı gülümseme yüzündeydi ama bana ait değildi.

Neydi beni yerimde mıhlatan .? Yaşıyordu işte . yanımdaydı . biraz yürüsem ona kavuşurdum ama o bakışlarda hiçlik beni burada tutuyordu . Ona dokunma hakkımı elimden alıyordu o bakışlarda ben yoktum ..... benim sevdiğim kadın beni görmüyor muydu . Ben onundum O, benim . Ben onun özlemiyle yıllardır yanarken özlememişiydi beni ...

"Kutay Bey, iyi misiniz?"

Yanımdaki adamın sesiyle kendime geldiğimde Cevap vermedim. Gözlerimi Efsun'dan ayırmadan bardağımı düşürürcesine masaya bıraktım .

Tam o sırada adını bile bilmediğim bir adam Efsun'un yanında durdu . Elini beline elini yerleştirdiğinde içimdeki canavarı dürttü .

Kimdi bu adam?

Neden ona bu kadar yakındı?

Neden Efsun'un yanında duruyordu?

İçimdeki kıskançlık, özlemin üzerine bir bıçak gibi saplandı.

Bir zamanlar onun için dünyayı yakabilecek adam, şimdi karşısındaki kadının bir yabancıya gülümsemesini izliyordu.

Ve belki de hayatımda ilk defa, sahip olduğum hiçbir şeyin bir anlamı olmadığını hissediyordum.

Çünkü milyonlarım vardı ama onunla paylaşabileceği bir anım yoktu artık. Koca bir şehri susturabilirdim ama Efsun'un bana yabancı gelen bakışları karşısında tek kelime edemiyordum.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…