Şarap Ve Aşk kitap kapağı

3. bölüm / 3

Kıskançlık

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 3Şu an: Kıskançlık

♾️

"Siz şimdi gelmezsiniz daha buralara." Özlem'in söyledikleriyle başımı kaldırıp ona baktım. Ellerimdeki sandalyeleri masaların yanına bırakarak doğruldum. Bakışlarımız buluştuğunda yüzümde küçük bir gülümseme oluştu.

"Neden gelmeyeyim? Kahve içmeye gelirim elbette." Benim de ona takılmamla Özlem elindeki bezi masanın üzerinde gezdirmeye devam etti.

"Yok, olur mu öyle şey? Siz artık lüks yerlerde yersiniz. Ne yapacaksınız bizim gibi küçük bir kafeyi?"

Söylediklerine gülerek başımı iki yana salladım. "Önce Kutay bir işini kursun, hayırlısıyla. Sonrası zaten çorap söküğü gibi gelir. Hem öyle hemen havalara girecek değiliz."

"Bak, bu sözünü unutma!" dedi Özlem, işaret parmağını bana doğru kaldırarak. "Sonra bir bakmışız, Efsun Hanım bizi tanımıyor. Arıyoruz, açmıyor. Mesaj atıyoruz, cevap vermiyor."

"Abartma Özlem."

"Abartmıyorum kızım. İnsan bir yerlere gelince eski dostlarını unutuyor."

"Sen merak etme, ben sizi unutmam."

"Unutmazsın bizi, değil mi Efsun?" Bu kez yüzüne daha dikkatli baktım. Sesindeki şakacı tonun altında küçük bir burukluk vardı. Belki de gerçekten gidecek olmama üzülüyordu. Ne de olsa uzun zamandır aynı yerde çalışıyor, günün büyük bir bölümünü birlikte geçiriyorduk.

"Tabii ki unutmam," dedim gülerek. "Hatta ilk işim hepinizin numarasını engellemek olacak."

Özlem kahkaha attı. "Allah seni bildiği gibi yapsın kızım!"

"Ne yapayım, yeni hayatımda biraz huzura ihtiyacım olacak."

"Senin yeni kankalarından bize sıra gelir mi hiç?" diye söylendi Özlem.

Omuz silktim. "O kısmı henüz belli olmaz."

"Vallahi senden her şeyi beklerim. Ama bak, ben şimdiden söyleyeyim, bir gün buraya gelip de bizi tanımıyormuş gibi davranırsan seni kapıdan içeri almam."

"Özlem, sen beni kapıdan kovsan bacadan girerim." ikimiz de gülerken masaların üzerindeki çiçekleri düzeltmeye başladım. Birkaç dakika sonra açılacak kafeteryayı hazırlıyorduk. Ben, Özlem ve içeride çalışan Pınar... Üçümüz birlikte buranın bütün işlerini çekip çeviriyorduk. Patrondan aldığım izinleri telafi etmek için sabahları da yardıma geliyordum.

"Bir de sanki başka ülkeye gidiyor." Pınar'ın içeri girmesiyle başımı ona çevirdim. Elindeki birkaç malzemeyi tezgâhın üzerine bırakırken yüzünde her zamanki memnuniyetsiz ifade vardı.

"Ne varmış bunda Pınar?" diye sordu Özlem. "İnsan biraz sevdiği arkadaşının mutluluğuna ortak olur."

"Ben de ona bir şey demiyorum. Alt tarafı başka bir şehre gidecekler. Sanki kıtalar arası yolculuk yapıyorlar." "Sen öyle diyorsun ama insan alıştığı yerden ayrılınca kolay olmuyor."

Pınar gözlerini devirerek omuz silkti. "İyi ya, işte. Daha ne istiyorsun? Buradan kurtulacaksın."

Özlem, Pınar'ın sözlerine karşılık vermek yerine bana döndü. "Öyle deme kızım. Kutay enişte zeki adam. Bunu yurt dışına gönderirlerse şaşırmam vallahi."

Elindeki bezi masaya bırakarak ciddi bir ifadeyle bana baktı. "Bak, şimdi düşününce olabilir de. Sen hiç bunu düşündün mü?"

Kaşlarım hafifçe çatıldı. "Yurt dışı mı?"

"Evet. Sonuçta böyle büyük hukuk büroları çalışanlarını başka ülkelerdeki ofislerine de gönderebiliyor. Hem Kutay'ın yabancı dili de var."

İçimde küçük bir huzursuzluk belirdi. Kutay'ın ne kadar zeki bir adam olduğunu daha lise yıllarından beri biliyordum. Derslerinde başarılıydı, yabancı dili de oldukça iyiydi. Böyle bir teklif alması hiç de imkânsız değildi.

Ama ya gerçekten gönderirlerse?

Ya Kutay gider, ben burada kalırsam?

Bu düşünce hiç hoşuma gitmemişti. Benim öyle rahatça anlaşabileceğim bir yabancı dilim yoktu. Üstelik tanımadığım, bilmediğim bir ülkede tek başıma nasıl yaşayabilirdim? Şimdiye kadar alıştığım her şeyi geride bırakmak yeterince zorken bir de başka bir ülkeye gitmek...

"Patron işine yarayan adamı gönderir mi hiç?" diyerek konuyu kapatmaya çalıştım.

Özlem hemen itiraz etti."Sen de öğrenirsin Efsun. Ne olacak? Birlikte gidersiniz. Hem yeni bir dil öğrenmek için bundan daha güzel fırsat mı olur?"

"Önce bir işe alışsın da gerisini sonra düşünürüz."

"Doğru, doğru. Ben şimdiden sizi evlendirdim, çocuklarınızı bile düşündüm."

"Özlem!" Kahkahası bütün kafeye yayılırken ben de gülümsemekten kendimi alamadım.

Fakat o sırada Pınar'ın yanımızdan uzaklaşan bakışları başka bir yere takıldı.

Bir süredir masaların diğer tarafında çalışıyordu. Elindeki bezle masayı silerken konuşmalarımızı dinlediği belliydi. Başını kaldırıp bana baktığında yüzünde hiç hoşuma gitmeyen bir gülümseme belirdi.

"İnsan önce bir eline para geçsin de ne yapacağını görsün." Elimdeki bezin hareketi durdu. Başımı kaldırıp ona baktım.

"Ne demek istiyorsun?"

Pelin, yüzünde küçümseyici bir ifadeyle güldü. "Ne demek istediğim gayet açık Efsun. Daha adam işe başlamadan sen çoktan kendine yeni bir hayat kurmuşsun. Lüks restoranlar, güzel evler, pahalı kıyafetler... Biraz yavaş git. Sonra hayal kırıklığına uğrarsın."

Özlem hemen araya girdi. "Pelin, bırak da kız sevinsin. Ne var bunda?"

"Ben bir şey demiyorum Özlem. Sadece gerçekleri söylüyorum. Hepimiz biliyoruz ki Kutay'ın hayatı değişince Efsun'un da hayatı değişecek. Ama acaba Kutay da Efsun'u yanında götürmek isteyecek mi?"

Kaşlarımı çattım. "Ne saçmalıyorsun sen?"

"Saçmalamıyorum. Bir düşün bakalım. Yıllardır bu mahalledesiniz. Aynı sokaklarda büyüdünüz, aynı yokluğu paylaştınız. Şimdi Kutay'ın önüne kocaman bir fırsat çıkmış. Üstelik ülkenin en iyi hukuk bürolarından biri. Sence oradaki insanlar nasıl? Kimlerle tanışacak, kimlerle çalışacak? hepsi okumuş . bilgili insanlar ."

"Pelin, bunun benimle ne ilgisi var?"

"Çok ilgisi var. Çünkü sen hâlâ burada, bu kafede masaların üzerini siliyor olacaksın."

Söylediği sözle yüzümdeki gülümseme silindi.

Pelin devam etti. "Yanlış anlama, yaptığın işi küçümsemiyorum. Gerçi sen de bu işi hayatının sonuna kadar yapmak istemiyorsun, değil mi? Yıllardır bir gün kurtulacağım diye bekliyorsun. Şimdi de Kutay'ın seni bu hayattan çıkaracağını düşünüyorsun."

"Pelin, yeter."

"Ne oldu? Doğru değil mi?"

Özlem elindeki bezi masaya bıraktı. "Sen gerçekten neyin peşindesin?" diye sorduğunda ,Pelin ona aldırmadan konuşmasını sürdürdü.

"Efsun, senin yerinde olsam biraz düşünürdüm. Çünkü insanın önüne her zaman böyle fırsatlar çıkmaz. Kutay'ın da önüne bir daha böyle bir fırsat çıkmayabilir. Belki de seninle geçirdiği yılları geride bırakmak için eline güzel bir bahane geçmiştir."

"Kes sesini!" Sesim istemsizce yükselmişti.

Pelin'in yüzünde en ufak bir pişmanlık oluşmadı. Aksine, tepkimden memnun olmuş gibi dudaklarını araladı.

"Bak, hemen sinirleniyorsun. Ben senin iyiliğini düşünüyorum."

"Benim iyiliğimi düşünmene ihtiyacım yok!"

"İhtiyacın yok tabii. Senin her şeyin var zaten. Bir adamın seni sevdiğine inanıyorsun, bir de o adamın sana güzel bir hayat vereceğini düşünüyorsun. Daha ne isteyeceksin?"

"Kutay'la benim aramda ne olduğunu bilmiyorsun."

"Bilmek zorunda değilim. Ama seni tanıyorum Efsun. Senin nasıl bir hayat yaşadığını da biliyorum. Bir elbiseyi almadan önce kaç kere fiyatına baktığını, ay sonunda cebinde para kalmadığında nasıl hesap yaptığını, bazen öğle yemeğini bile geçiştirdiğini biliyorum."

Yutkundum. Bunları nereden bildiğini sormama gerek yoktu. Aynı yerde çalışıyorduk. Yıllardır aynı insanlarla aynı ortamı paylaşıyorduk. Ama bir insanın bildiği şeyleri karşısındakini yaralamak için kullanması başka bir şeydi.

Pelin bir adım yaklaştı. "Şimdi bir düşün. Senin bütün hayallerin ne? Güzel bir ev, pahalı kıyafetler, iyi restoranlar... Kutay bunları sana verebilir mi gerçekten? Yoksa sen onun alacağı maaşı kendi cebine girmiş gibi mi düşünüyorsun?"

"Ben Kutay'dan para istemiyorum."

"İstemezsin tabii. Şimdilik."

Özlem sertçe araya girdi. "Pelin yeter . Haddini aşıyorsun arkadaşım . Yapma .!"

"Ne var? Yanlış bir şey mi söyledim? Efsun, sen daha adamın işe devam edip etmeyceği belli olmadan kafanda ev döşüyorsun. Biraz gerçekçi ol."

"Kutay işinde memnun ."

" İşinden memnun .? Çok güzel bundan birkaç ay sonra senden daha iyi eğitimli, daha güzel, daha bakımlı kadınlarla tanışacak. Belki seninle aynı hayalleri kurmak yerine kendi hayatını yaşamayı tercih edecek."

İçimde bir şeylerin koptuğunu hissettim. "Sen Kutay'ı ne sanıyorsun?"

Pelin omuz silkti. "Ben erkekleri tanıyorum."

"Hayır, sen insanları tanımıyorsun. Sadece herkesi kendi düşüncelerinle yargılıyorsun."

Pelin kahkaha attığından yüzünde tiksindirici bir ifade oluştu ."Ne güzel savunuyorsun. Keşke Kutay da seni senin onu savunduğun kadar savunsa. Daha kendi annesinden korumuyor seni . Sen buna aşk mı diyorsun .!"

"Yeter artık!"

Özlem bu kez tamamen aramıza girdi.

"Senin derdin ne Pelin? Kızın mutluluğuna neden bu kadar tahammül edemiyorsun?"

"Benim derdim yok. Ama sizin göremediğiniz şeyleri görüyorum."

"Neyi görüyormuşsun?"

"Efsun'un kendini bir şey sanmaya başlamasını."

Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

Pelin, yüzüme bakarak konuşmayı sürdürdü. "Bak, Efsun. Sen yıllardır bu mahallede yaşayan, bu kafede çalışan sıradan bir kızsın. Şimdi Kutay'ın karşısına bir fırsat çıktı diye kendini başka bir hayatın insanı sanmaya başladın. Ama bazı şeyler parayla değişse de insanın kim olduğu değişmez."

"Ben kim olduğumu biliyorum."

"Öyle mi? O zaman neden bütün hayatını Kutay'ın kazanacağı paranın üzerine kuruyorsun? Neden kendi başına bir şey yapmayı düşünmüyorsun? Çünkü sen de biliyorsun. Kutay olmazsa bu hayallerin hiçbirini gerçekleştiremezsin. Sen cahil ve beş kuruş paraya çalışmaya mahkum olmuş bir kızsın kendi anne baban bile istemiyor seni .! Canın sevmediğini elin oğlumu sevecek .?"

Sözleri içime oturmuştu. Çünkü yıllardır çalışıyordum. Kendi paramı kazanıyor, kendi ayaklarım üzerinde durmaya çalışıyordum. Evet, hayatım kolay değildi. Evet, daha iyi bir yaşam istiyordum. Ama bütün bunlar beni küçük düşürmek için kullanılabilecek şeyler değildi. Ailemin beni sevmemesini kutay'dan sonra düşünmemeye başlamıştım ama en son dedikleri içimde bi yerleri kanatmıştı .

"Benim hayatım seni neden bu kadar ilgilendiriyor?" diye sordum en sonunda . bana karşı bu kini bir günde olmuş gibi değildi .

Pelin başını hafifçe yana eğdi. "İlgilendirmiyor. Sadece senin bu kadar yükselmesine şaşırıyorum."

"Ben yükselmiyorum. Seviniyorum."

"Sen sevinmiyorsun Efsun, kendini kaptırıyorsun. Aradaki farkı anlayamıyorsun. Kutay'ın eline biraz para geçsin de bakalım hâlâ seninle aynı evde oturmak isteyecek mi? Belki de seninle kurduğu hayattan utanmaya başlayacak."

"Kutay benden utanmaz."

"Ama insanın gözü yükseklerde olunca geçmişi de bir süre sonra yük gelmeye başlıyor."

"Yeter artık!"

Bu kez Özlem'in sesi yükselmişti. "Sen kimsin de Efsun'un geçmişini, geleceğini, sevgilisini diline doluyorsun? Kızın ne yaşadığını biliyorsun. Hangi şartlarda büyüdüğünü, nelerle mücadele ettiğini biliyorsun. Bir kere de ağzından güzel bir söz çıksın!"

Pelin alaycı bir ifadeyle güldü. "Ne yapayım, pembe masallar mı anlatayım? Kutay'ın onu sonsuza kadar seveceğini mi söyleyeyim? Kusura bakmayın ama ben kimsenin avucuna hayal bırakmam."

"Senin hayal kırıklıkların yüzünden herkes mutsuz olmak zorunda değil!" diye karşılık verdi Özlem.

Pelin'in yüzündeki gülümseme bir anlığına silindi.

"Benim hayal kırıklıklarımı karıştırma."

"Öyleyse Efsun'un mutluluğuna da karışma!"

İkisine de bakıp derin bir nefes aldım. Artık daha fazla konuşmak istemiyordum. Pelin'in söylediklerini duymamış gibi davranmaya çalışsam da bazı kelimeler insanın içine bir kere düştü mü kolay kolay çıkmıyordu.

Yeniden elime bezi aldım.

"Ben Kutay'ı tanıyorum," dedim sessiz ama kararlı bir sesle. "Onunla neler yaşadığımı, birbirimiz için nelerden vazgeçtiğimizi biliyorum. Senin birkaç kötü düşüncen yüzünden ona olan inancımı kaybedecek değilim."

Pelin dudaklarını kıvırdı.

"Umuyorum bu kadar güvendiğin adam bir gün seni mahcup etmez."

Özlem öfkeyle ona döndü. "Senin ağzından çıkan her söz zehir gibi. Bir insan sevdiği arkadaşına böyle konuşmaz."

Pelin omuz silkti. "Ben sadece sonradan ağlamasın diye uyarıyorum."

Pelin'in son sözleriyle dudaklarımı birbirine bastırdım. Artık yeterdi. Sabahın başından beri sabrımı zorluyor, sevdiğim adam hakkında ağzına geleni söylüyordu.

" Kendi annesi-"

Cümlemi tamamlayamadan üzerine atıldım. Bir elimle saçlarına yapışıp bütün öfkemi parmaklarıma yükledim. O an gözüm hiçbir şeyi görmüyordu.

"Sen kimsin ya? Sen kimsin de benim hayatım hakkında konuşuyorsun?"

Pelin'in çığlığı kafeteryada yankılandı.

"Ah! Bırak saçlarımı! Manyak mısın sen?"

Ama onu dinleyecek hâlde değildim. Söyledikleri zihnimde dönüp duruyordu. Öyle ağır konuşmuştu ki sanki yıllardır içimde sakladığım bütün yaraları birer birer açmıştı.

"Bir daha Kutay'ın adını ağzına almayacaksın! Duydun mu beni? Benim ilişkim hakkında konuşmak senin haddine mi?"

Pelin bir yandan ellerimi saçlarından ayırmaya çalışıyor, bir yandan da bağırıyordu.

"Defol! Saçımı bırak, aptal kadın!"

"Sen bana aptal mı dedin?"

"Evet, aptalsın! Hem de kocaman bir aptal! Adam seni parmağında oynatıyor, sen hâlâ burada onu savunuyorsun!"

"Kes sesini!"

"Ne oldu? Gerçekler canını mı acıttı? Senin gibi birini kim ne yapsın Efsun? Bir adam sana biraz ilgi gösterdi diye kendini prenses mi sandın?"

Özlem aramıza girmeye çalışırken Pelin'in saçlarından tutan elimi bırakmam için kolumu çekiştiriyordu.

"Efsun! Efsun, bırak kızım! Kendine gel!"

Fakat ne Özlem'i duyuyordum ne de Pelin'in bağırışlarını umursuyordum.

"Benim hayatım hakkında bir daha konuşmayacaksın!"

Pelin, kurtulmaya çalışırken hakaretlerini sürdürüyordu.

"Sen kimsin be? Bir hiçsin! Kutay'ın sayesinde bir yerlere geleceğini sanan zavallının tekisin! O adam seni bırakıp gittiğinde bakalım hangi hayallerine sarılacaksın!"

İçimdeki öfke bir kat daha büyüdü.

"Senin dilini koparacağım!"

"Efsun, yeter!"

Özlem sonunda bütün gücüyle bizi birbirimizden ayırmayı başardı. Beni geriye çekip bir sandalyeye oturttuğunda nefes nefeseydim. Öyle sinirlenmiştim ki ellerimin titrediğini bile fark etmiyordum.

Ne kadar zaman geçti bilmiyorum.

Bir süre sonra karşı taraftan gelen ağlama sesleriyle başımı kaldırdım. Özlem de benimle birlikte o tarafa baktı.

Pelin yerdeki saçlarını toplamaya çalışıyordu. Bir eliyle başını tutuyor, diğer eliyle kopan saçlarına bakıyordu.

"Saçlarım! Saçlarım gitti!"

O kadar feryat ediyordu ki sanki dünyanın sonu gelmişti.

Ben ise hâlâ oldukça kayıtsızdım. Başımı hafifçe eğip ellerime baktığımda parmaklarımın arasına dolanmış saç tellerini gördüm.

Gözlerimi bir süre onlardan ayırmadım.

Ardından hiç beklenmedik bir sakinlikle konuştum.

"Üzülme, kaynakların benden."

Özlem bir anda yüzünü bana çevirdi. Pelin ise ağlamayı kesip başını kaldırdı. Bana öyle bir baktı ki az önce saçlarını yolan kişinin ben olduğuma hâlâ inanamıyor gibiydi.

"Sen... Sen nasıl bir insansın?"

Omuz silktim. "Ne oldu? Biraz önce çok konuşuyordun. Şimdi mi aklına geldi saçların?"

"Efsun, seni geberteceğim!"

"Önce bir kuaföre uğra bence. Bu hâlinle dışarı çıkma."

"Yeter artık!" diye bağırdı Özlem. "İkiniz de kesin sesinizi!"

Pelin gözlerini benden ayırmadan ayağa kalktı. Ağlamaktan kızarmış yüzünde artık öfkeden başka bir şey yoktu. Elindeki saç tellerini yere fırlattı.

"Sen var ya... Sen kimsin de bana bunu yapıyorsun? Kendini ne sanıyorsun?"

"Senin kadar haddini bilmez olmadığım kesin."

Pelin'in çenesi titredi. Birkaç saniye boyunca bana baktıktan sonra parmağını yüzüme doğru kaldırdı.

"Bitireceğim seni kızım. Yemin ederim bitireceğim!"

Yerimden kıpırdamadım. "Önce saçlarını bitir de sonra beni düşünürsün."

"Efsun!" diye çıkıştı Özlem.

Pelin'in gözleri öfkeyle büyüdü.

"Sen daha hiçbir şey görmedin. Ben senin ne kadar mutlu olduğunu da biliyorum, ne hayaller kurduğunu da! Ama o hayallerin hepsini tek tek elinden alacağım. Bugün burada bana yaşattıklarının hesabını soracağım."

"Benimle uğraşma."

"Seninle uğraşmak mı? Ben daha yeni başlıyorum. Bakalım o çok sevdiğin Kutay seni ne kadar koruyabilecek? Bakalım onun yanındayken de böyle cesur olabilecek misin?"

Bu kez gülümsemem silindi.

"Kutay'ı bu işe karıştırma."

Pelin acımasızca güldü.

"İşte en büyük hatan da bu. Her şeyini o adama bağlamışsın. Ben senin en çok neye güvendiğini biliyorum Efsun. Kutay'a. O yüzden önce o güvenini sarsacağım. Senin için ne kadar değerliyse benim için de o kadar kolay hedef olacak."

Ayağa kalkacak gibi olduğumda Özlem omzuma bastırdı.

"Yeter Efsun. Bırak gitsin."

Pelin çantasını alıp kapıya yöneldi. Fakat çıkmadan önce bir kez daha arkasını döndü.

"Bugün saçlarımın hesabını sormakla kalmayacağım. Bana yaptıklarını da, söylediklerini de tek tek ödeyeceksin. Senin o çok güvendiğin hayatını başına yıkacağım. Bir gün kapıma gelip benden yardım isteyeceksin. İşte o gün yüzüne bile bakmayacağım!"

Ardından hızlı adımlarla dışarı çıktı. Kapının sertçe kapanmasıyla kafeteryaya ağır bir sessizlik çöktü.

Bir süre olduğum yerde kaldım.

Özlem yanıma gelip sandalyeye oturdu. Elini dizimin üzerine koydu.

"Efsun..."

Başımı ona çevirdim.

"Ne yaptın sen kızım?"

Sesinde hem şaşkınlık hem de endişe vardı.

"Ne yapayım Özlem? Daha ne kadar susacaktım?"

"Tamam, haklısın. Çok ağır konuştu ama sen de saçlarını yolmuşsun kızın."

"İyi olmuş."

Özlem derin bir nefes verdi."Şimdi bir de bununla uğraşacağız."

Başımı onun omzuna bıraktım. "Umurumda değil. Kız resmen bana kinlenmiş ."

"Öyle deme. Patron duyarsa ne olacak? Bir de Pelin'in nasıl biri olduğunu biliyorsun. Bunun peşini bırakmaz."

Gözlerimi kapattım.

"Ben de bırakmam."

"Efsun..."

"Özlem, gerçekten çok sinirlendim. Benim hakkımda istediği kadar konuşsun, beni istediği kadar küçümsesin. Ama Kutay'a dil uzatmasına izin veremem. Benim hayatımda neler yaşadığımı biliyor. Hangi şartlarda büyüdüğümü, ne kadar zorlandığımı biliyor. Bütün bunları yüzüme vurup bir de sevdiğim adamı küçümsemesine katlanamadım."

Özlem saçlarımı okşar gibi başıma dokundu.

"Anlıyorum seni. Ama bazen insanlara cevap vermemek daha iyidir."

"Ben de vermek istemedim. Ama sustukça daha çok konuştu."

Bir süre sessiz kaldık.

Sonra Özlem hafifçe başını eğip bana baktı."Yine de bir daha böyle bir şey yapma. Başına iş açacaksın."

İstemeden güldüm. "Bir daha saçıma bulaşmasın, ben de onun saçına bulaşmayayım."

Özlem başını iki yana salladı. "Allah akıl fikir versin ikinize de."

Gülümsemem yavaşça silinirken gözlerimi kafeteryanın kapısına çevirdim.

Pelin'in son söyledikleri kulağımda yankılanıyordu. 'Senin o çok güvendiğin hayatını başına yıkacağım.'

İçimden derin bir nefes aldım. Benim kimseyle uğraşacak hâlim yoktu. Tek istediğim sevdiğim adamla güzel bir hayat kurmaktı.

Ama bazı insanlar, başkasının mutluluğunu kendi mutsuzluklarına hakaret sayardı.

Pelin de onlardan biriydi.

Ve ben o gün, onun öfkesinin yalnızca birkaç kötü sözden ibaret olmadığını henüz bilmiyordum.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…