20.Bölüm

Denizin hafif çalkantılı dalgaları kıyıdaki ince çakıl taşlarını yavaşça döverken, batan güneşin turuncu ve mor yansımaları ufuk çizgisinde büyülü bir manzara oluşturuyordu. Akşamüstü rüzgârı, denizin o kendine has iyot kokusunu taşıyor; kıyıyı saran sessizliği yalnızca dalga sesleri bölüyordu.

Ece, Mert’in attığı konuma ulaştığında bakışlarını bir süre bu büyüleyici sahil şeridinde gezdirdi. Üzerindeki narin, kat kat tül detaylı beyaz elbise rüzgârda hafifçe dalgalanıyor, saçlarının sıkıca toplandığı at kuyruğu ise omuzlarına dökülüyordu. Elbisesine uygun fildişi tonlarındaki zarif çantası ve baret topuklu ayakkabılarıyla her zamanki çabasız şıklığını koruyordu. Ancak yüzündeki meraklı ve bir o kadar da şaşkın ifadeyi gizlemekte güçlük çekiyordu.

Mert ise az ötede, tam da denizin birleştiği noktada durmuş, heyecanla Ece’yi bekliyordu. Zihnini günlerdir kurcalayan düşünceler, o andaki heyecanının yanında sönük kalmıştı. Sevdiği kadınla aynı evi paylaşma fikri ilk başlarda onu bocalatmış olsa da zihnindeki tüm kafa karışıklığı yerini sarsılmaz bir kararlılığa bırakmıştı. Cebinde duran kadife kutunun ağırlığı, kalbinin ritmini daha da hızlandırıyordu.

"Mert, buraya niye geldik?" diye sordu Ece, adımlarını ona doğru atarken.

Mert, gözlerini sevdiği kadından ayırmadan hafifçe gülümsedi. "Sen sahili seversin. Seninle küçük bir sahil keyfi yapmak istedim açıkçası."

Ece kaşlarını hafifçe kaldırarak tekrar etti. "Sahil keyfi mi?"

"Evet, sahil keyfi. Biliyorum, aniden buraya gelmek senin için biraz tuhaf gelmiş olabilir."

"Bayağı tuhaf geldi hem de... Birden bire kendimizi sahil kenarında bulmamız şaşırttı beni açıkçası."

Mert, Ece’nin ellerini kendi avuçlarının içine alarak derin bir nefes aldı. Rüzgâr Ece’nin saçlarından bir tutamı yüzüne düşürdüğünde, gözlerinin içine her zamankinden daha derin bakıyordu.

"Ece’m, güzelim... Biliyorum, son birkaç gündür senin de benim de kafamız biraz karışıktı. Benden aynı evi paylaşmamızı istedin. Seninle aynı çatının altında bir yuva kurmak zaten benim en büyük hayalimdi."

Ece şaşkınlıkla fısıldadı. "Mert..."

"Güzelim, seninle aynı çatı katında yaşamak hayal edebileceğim en güzel şey. Ama senin bunu birden bire teklif etmen benim dengemi biraz bozdu açıkçası. Bunu ilk adımı atan taraf olarak benim yapmam gerekirdi, senden hiç beklemiyordum."

"Mert..."

Mert, cümlesini bitirmesine izin vermeden Ece’nin önünde tek dizinin üzerine çöktü. Cebinden çıkardığı lacivert kadife kutuyu açtığında, gün batımının son ışıkları tektaş yüzüğün üzerinde pırıldadı.

"Gözlerinde kaybolduğum sevgilim... Biliyorum belki biraz geç oldu ama olsun. Bu sahil, bu deniz bize şahit olsun... Benimle evlenip aynı çatı katını paylaşır mısın?"

Ece, Mert’ten böyle bir hamle hiç beklemiyordu. Evet, onunla aynı evi, aynı hayatı paylaşmayı çok istiyordu fakat evlilik bu sürecin tamamen öngörmediği bir boyutuydu. Şaşkınlıktan nefesi kesilmişti.

Mert, gözlerindeki umut dolu beklentiyle gülümsedi. "Evet sevgilim, senden bir cevap bekliyorum."

Ece’nin şaşkınlığı bir anda yerini katıksız bir sevince bıraktı. Eğilip Mert’in boynuna sarılırken gözlerinden süzülen mutluluk damlalarıyla haykırdı:

"EVET! Ruh eşim, evet!"